Het uitvinden van deze lay-out was het meest productieve aan mijn dag

Communicatie studeren maar wel zelf doorheen de dag geen enkele vorm van communicatie ervaren. "Den blok", zeker? Tijd om elke dag weer door een hele stroom van gemoedstoestanden te vliegen ("we doen dees gast!" ♦ "hoe zou het op Twitter zijn?" ♦ "dit lukt nooit, oh my god, nooit" ♦ "doe ik morgen wel" ♦ "ik wil HEEL dit vak afgerond hebben vandaag!" ♦ "ik wil DE HELFT van dit vak afgerond hebben vandaag!" ♦ "ik wil [UBERHAUPT begonnen zijn aan dit vak vandaag!"). Tijd om terug dingen te ontdekken waar je eerder nooit bij stilstond ("hé, ik kan wel dansen! Misschien moet ik een dansj- nee, studeren" ♦ "ik zou eigenlijk eens al mijn muziekalbums op jaar moeten sorteren") en tijd om te beseffen dat je leven echt verschrikkelijk saai is ("Pauze! Ja! Eindelijk! Fruit snijden! Fruitsla! Ja!" ♦ "Gedaan met studeren vandaag! En dan nu... Ik verveel me"). 

Maar vooral: heel, heel veel tijd om na te denken over dingen dat zouden kunnen gebeuren, of moeten gebeuren, of nooit zullen gebeuren, of ooit gebeurd zijn. Vol verwachting Gmail refreshen in de hoop dat er een interessante mail tussenzit ("néé, Twitter, je hebt géén mensen gevonden die ik misschien ken"), snel Facebook checken want je weet nooit dat iemand een bemoedigend berichtje op jouw 'wall' heeft gezet ("Hé leuk, <goede vriendin> is online! Aha, berichtje op de wall van <andere vriendin>!... Wat leuk. Fijn. Ze zal er vast blij mee zijn. /jealous").

Den blok, het is iets speciaals. En het is verdorie nog maar de 27ste. Hoe in godsnaam hou ik dit vol tot de 30ste januari? Is er een soort magische spreuk om al mijn kleine domme kwaaltjes te verhelpen? Staat morgen die grappige foto op MIJN prikbord? Krijg ik morgen eindelijk een mailtje van Christopher Wall terug? Zal ik eindelijk nog eens een berichtje krijgen van <oude vriendin>? 

♦ Hey, leven, verras me. Fleur me op. Snuif bruisende nieuwe ervaringen op in de grote mooie wereld voor me. Mijn neus zit zelf namelijk tussen de boeken, dus mijn reukorgaan is tijdelijk onbereikbaar.     ♦

Posterity

We're in the firing line and no one's getting out alive
We're backed against the wall the crowd is screaming for blood
Two young lovers lost in this frozen universe
Starstruck and holding on to anything that floats
I guess it's true when we met that we were wrapped up in lies.
Nothing laid between us but the doubt in your eyes.
But every doubt grows steady as a spark to a blaze,
It will burn your house down.
Burn your house down

So to stand here watching as you're sailing away
It just makes my heart break, makes my heart break

Don't forget that you,
You will rule the world.

You will rule the world. ♣ Christopher Wall // Soft Bullets

Oei

Do you know the feeling wanneer je zo'n 6 middelnederlandse boeken te lezen hebt en aan jezelf wijsmaakt dat je die wel leest in de avond tijdens den blok, voor het naar bed gaan? Om dan in te zien dat je tot middernacht aan de computer blijft zitten en dan beseft dat slaap belangrijker is? Nee?

... I'm screwed.

Trouwens, eh...

Oh ja, nog even een snelle check:

Als iemand via YouTube een berichtje naar jou stuurt met de vraag om met jou eens een cover op te nemen, dan moet je dat gewoon negeren, niet?

Of toch zeker als het onderwerp 'klijn vraagje van een landgenoot' is? 

Oké. Bedankt voor de bevestiging.

You're my shooting star

Nu vraag ik je. Hoe in godsnaam zou je er in moeten kunnen slagen om compleet zorgeloos, met een natuurlijke flair, een kalme geest en een met een geestige ondertoon een mail te sturen naar je grootste idool van de hele, hele wereld?

Context? Oké.

Kennen jullie Chris Wall? Natuurlijk kennen jullie Chris Wall. Misschien niet bij naam (niet iedereen is zo'n verdomd grote freak als ik), maar je kent vast wel zijn stem. Het gaat zo'n beetje van dit: you're too good to lose // and I can't refuse // so don't make me choose // between the two // I'm fed up, in here // in my atmosphere // don't you know who you are // you're my shooting star. Ringt dit een belletje? Air Traffic? Kom zeg, doe effe normaal. 

Air Traffic dus. Maar de kleine muziekliefhebber weet wel dat Air Traffic al lang niet meer bestaat. De reden, daar weet ik ook het fijne niet van, maar het komt er gewoon op neer dat mijn favoriete band aller tijden (ik ben naar al hun concerten geweest, ook hun eerste, op mijn 14 - ik heb mijn papa toen omgekocht om chauffeur te spelen) plots niet meer bestond. Gelukkig kreeg ik begin deze week goed nieuws te horen.

Ik kwam er namelijk achter dat Chris Wall helemaal niet stil had gezeten. Hij is namelijk met een nieuw project bezig: Soft Bullets. (geweldig hoor, je moet maar 'ns YouTuben.) Ik kreeg toen zo'n grote adrenalinekick dat ik in een moment van pure impulsiviteit en passie een mailtje heb gestuurd naar mijn Engelse held met de vraag of hij een interview met mij zou willen doen, niets al te fancy, gewoon, een paar vraagjes via het net, dat gaat toch, niet? Haha! Ja, alsof hij ooit zou terugsturen.

Dus euh, een halfuur na die mail kreeg ik het antwoord dat hij dat met veel plezier zou willen doen. 

Dat hij dat met veel plezier zou willen doen.

Het komt er dus gewoon op neer dat ik 3 dagen geflipt heb over het feit dat hij überhaupt geantwoord heeft en dan nog eens 2 dagen over het feit dat ik nu wel écht vragen moest gaan verzinnen. Maar het gekste komt nog hoor, het gekste komt nog: ik kreeg het in de loop van al dat geflip ook nog eens in mijn bol om in mijn antwoordmail gewoon even lukraak te vermelden dat ik zelf bezig ben met muziek en zou je het misschien zien zitten om, als je nog eens in België bent, te jammen ofzo? Leuk toch?

Geen grapje. Heb ik echt gemaild. Géén grapje. Ik moet gewoon iets gehad hebben van 'LOL, YOLO' en drukte op verzenden. Ik heb niet eens mijn vragen nagekeken. Mijn spelling zelfs niet. Ik deed gewoon even zot en nu is het dus gebeurd en heb ik het volledig verkorven bij mijn hemel, mijn aarde, mijn bestaansreden, mijn muziekmuze, mijn alles. En dan spreek ik nog in understatements.

Jouw wereld is dus misschien niet vergaan vandaag, maar de mijne wel. Ik hoop gewoon dat hij nooit ofte nimmer terugmailt en mij zo de vernedering bespaart. 

Maar ik hoop ook dat hij super super supersnel terugstuurt omg omg omg omg zo nerveus.

Ik ga een beetje verder sterven in mijn bed nu terwijl ik ons stiekem al samen op een podium zie staan, spelend, perfect in harmonie, om achteraf in de backstage een fantastisch mooie foto van ons twee te instagrammen (alhoewel, die foto zou razend populair zijn, en sinds Instagram nu ook al foto's verkoopt...) en dan nog een pintje te gaan pakken in ons nieuwe stamcafé en al die dingen. Het leven, wat is het mooi. Wat zou het mooi kunnen zijn.

Alsjeblieft, Chris. Maak mijn leven mooi. 

(al)tijd

Wachten op iets. Ken je dat? Een gevoel dat je niet uit je vel krijgt. Wachten op iets magisch. Iets dat heel je dag, week, maand, soms zelfs jaar goedmaakt. Gewoon... Iets. IETS. Gebeurde er nu gewoon maar IETS, iets waar ik naar kon uitkijken, of iets dat me plots zou overvallen en me zou verrassen en me zo, zo blij zou maken. 

Een stomme notificatie op Facebook. Een privébericht. Een e-mail. Een belletje. Een SMS. Gewoon iets dat heel je dag op z'n kop zet. Iets waar je niet van kan gaan slapen. Niet omdat je er mee in je maag zit, nee, omdat je gewoon te enthousiast bent, te opgewonden. Wachten op zoiets is verschrikkelijk.

Ik voel me precies alsof ik in één of andere witgeverfde lelijke wachtkamer in het ziekenhuis zit, met die vieze ontsmettingsgeur die er rond hangt. Wachten en wachten en wachten op iets dat mijn leven terug dat tikkeltje spannender en leuker maakt. Wachten tot de dokter me komt halen om me te verlossen van die hatelijke ziekte, die ziekte van wachten op iets, wachten op iets, dromen van iets, wachten op iets waar je van droomt. Wachten. Oh dat wachten. 

Ik wacht nu alweer zo lang op dat ene speciale iets om te gebeuren in mijn leven. Ik heb vrienden en feestjes en concerten en etentjes en andere leuke dingen maar ik heb niet dát. Dat wat ik nu echt wil: iets nieuws, iets spannends. 

En dan voel ik me zo egoïstisch, weet je? Dan denk ik: je hebt al zo veel. Je hebt alles wat je hartje begeert. Er gaat geen dag voorbij waarin iets niet gebeurt. En ja oké, het is misschien niet dát 'iets' dat je zo graag wilt, maar het zijn veel andere ietsen die geen nietsen zijn.

Maar toch. Dat wachten. Dat brandende gevoel in m'n borstkas, dat hopen, dat dromen, dat wensen, dat wachten op iets nieuws. Iets spannends.

Iets jij. Ik wacht op jou.

Liefste persoon die ik al jaren niet meer gesproken heb,

Soms wou ik dat ik naar iedere persoon die in mijn leven iets heeft betekend maar waarvan er nu geen spoor meer van te bekennen is, een brief kon sturen. Een brief die ze sowieso zouden opendoen. Die ze niet automatisch in de open haard gooien, samen met het inpakpapier van de kerstcadeautjes, want mijn brief zou een kerstcadeautje zijn. Het zou onder de boom liggen en ze zouden er niets van weten. Nee echt, hij zou in een mooie crèmekleurige envelop zitten, met hun naam erop, geschreven in sierlijke letters, in een geschrift dat ze vast en zeker zouden herkennen. 

Een envelop die ze zouden vastnemen, en waar ze eens aan zouden voelen, zoals je dat bij een écht cadeautje doet. Een envelop die ze zo voorzichtig mogelijk zouden opendoen om niets te beschadigen. Vervolgens zouden ze zich even excuseren, als ze zo eerlijk zijn, tenminste; of ze zeggen dat ze even naar toilet hoeven of dat er net een belangrijk mailtje is binnengekomen. Ze zouden alleen zijn. Met mijn brief. Met mij dus, in feite, want het zal dichter bij mij zijn dan ze in een lange tijd al zijn geweest. Ze zitten er maar met een lichtbruin dik papier in hun handen, dat sierlijk in drie is gevouwen, zoals een échte brief. Net zoals het lichtbruine dikke papier dat daarna komt, en daarna, en daarna, want ik zou zoveel te vertellen hebben. Ze zouden alleen zijn, met mij, op het moment dat ze het eerste blaadje zouden openvouwen. 

Ze zouden eens zuchten, althans, dat doen ze in mijn hoofd. Een brief, van haar. Waarom stuurt ze dat nu? En dan, een paar hartkloppingen, een paar vluchtige blikken naar het plafond later, beginnen ze te lezen. En ze lezen, en ze lezen, en ze lezen. Een uur lang lezen ze, of drie kwartier, als ze echt snel kunnen lezen. Want ik zou gepend hebben. Ik zou dagenlang bezig zijn geweest met het zoeken naar de perfecte woorden. Sommige brieven waren sowieso moeilijk om te schrijven. Het zoeken naar de perfecte manier om sorry te zeggen zou hard zijn geweest, want natuurlijk is het niet altijd dezelfde persoon aan wie de stilte te danken is. Andere brieven waren nog moeilijker geweest. Het formuleren van de vragen die al jaren in mijn hoofd spoken, het proberen verbaliseren van de gevoelens die ik had, nog steeds heb. Eén brief was bijna onmogelijk geweest om neer te pennen: die ene brief naar hem, waar ik echt mijn gehele hart zou moeten blootleggen. En zou moeten vragen om een tweede kans. Of een derde. Of een vierde.

Na het lezen zouden ze de brieven mooi terug dichtvouwen en het even laten bezinken. Het was natuurlijk Kerstmis, dus erg lang zou de brief ze niet meer apart kunnen houden. Ze mengen zich terug onder de familie, de vrienden, en dan, als het tijd is om hogere slaapsferen op te zoeken, zouden ze zich aan hun bureau zetten en een brief terugsturen. Naar mij. Even lang. Even moeilijk. Even belangrijk. Erg belangrijk, zelfs. 

In mijn hoofd zou alles goedkomen. Een kerstmirakel, noem het wat je wil. We zouden elkaar snel terugzien. En elkaar terug in elkaars leven opnemen. En hij, hij zou me nog een kans geven. Of een derde. Of een vierde. Alles zou goedkomen. 

Helaas is niet alles te verzinnen. Of mooi te maken in mijn hoofd. En ik heb ook helemaal geen dik lichtbruin papier. Of een mooie envelop. Maar het belangrijkst van al: ik zou niet weten wat schrijven. Ik zou erop staan staren, op mijn slordig blaadje cursuspapier. Ik zou de moed niet vinden.

Ik zou de moed niet vinden, en zo gaat Kerst maar weer eens voorbij zonder een mirakel.

Beware of misses E.

Blijkbaar zijn sommige mensen bang van mij. Ja, echt, ik neem je niet in de zeik. Ik merkte deze week even terloops op dat persoon X wel erg stil is tegenwoordig telkens ik ze zie, en persoon Y gooide me dan plots in het gezicht dat ze bang van me is. Werkelijk, dat zei ze. En het strafste van alles, persoon Y voegde er nog aan toe: 'en ik snap ook best wel waarom hoor'. Gevolgd door zo'n pseudolachje. Ik noem het een pseudolachje omdat de lach als doel heeft de ware boodschap van de zin te verdoezelen terwijl ze het wel echt meende. Gemeen vind ik dat, pseudolachjes. 

Maar dus, bang van mij. Gisteren vertelde ik het aan mijn mama en tot mijn allergrootste verbazing zei de vrouw die mij gebaard heeft en goed voor mij gezorgd heeft dat ze dat perfect begreep, dat iemand bang zou zijn van mij. 'Je bent zo kritisch altijd, weet je dat?', zei ze, en ze trok d'r neus op, en slurpte nog een frietje binnen, ook al slurp je dat niet echt, maar het slurpen had wel goed geklonken met de manier waarop ze het zei.

Ik geef toe, ik vind persoon X niet leuk. Allesbehalve. Ik kan paragrafen volschrijven over waarom ik persoon X niet leuk vind, en wat voor goede redenen ik daar wel voor heb, maar je moet me nu maar gewoon op mijn woord geloven dat ik niet zonder aanleiding een afkeer heb van persoon X. En ik geef ook toe dat ik, als ik persoon X zie, wat jammer genoeg wel erg vaak voorkomt, niet sta te springen om haar te begroeten. Maar ik doe mezelf graag geloven dat ik toch vriendelijk blijf. En mijn eigen anti-persoon-Xheid voor mezelf houd. Ja, dat doe ik mezelf  graag geloven, maar blijkbaar is dat niet waar, dus. Persoon X is bang van mij. Bang van mij!

Van mij, dan nog, ze koos mij uit om een zekere schrik voor te koesteren uit 7 biljard mensen op deze planeet. Toen ik er wat verder over nadacht vond ik het best wel erg, want ik wil niet dat mensen bang zijn van mij. Daarom besloot ik om er met iemand over te praten. Ik weet alleen niet meer  goed of ik het gesprek nu met mijzelf heb gevoerd, of met één van mijn knuffels, misschien, of met een echt persoon, maar ik heb er dus alleszins met iemand over gepraat. Ik kwam tot de vaststelling dat ik het liever heb dat mensen bang van mij zijn, dan dat ze denken dat ik ze ongelooflijk graag heb terwijl dat niet het geval is. En die zin kwam er slecht uit. Ik wil maar zeggen... Het is toch maar het beste dat persoon X het een beetje doorheeft dat ik 'r niet zo moet, toch? Stel nu dat ze me gewoonweg fantastisch vond en dacht dat ik dat idee ook over haar had, terwijl ik achter haar rug snorren op haar foto's teken in Paint, en dat ik in mijzelf altijd gekke bekken trek naar haar als ze nog maar eens iets stoms zegt. Dan is het toch beter dat ik tenminste eerlijk ben?

Het ding is gewoon, lezer, vrouw, man, persoon, ik ben echt geen onmens. Hoop ik. Ik ben echt niemand om bang van te zijn. Nee kijk, het zit eigenlijk zo, ik geef het je even op een blaadje: persoon X heeft gewoon allerlei angststoornissen en is geen goede maatstaf voor mijn mate van weerzinwekkendheid. Laten we het daar gewoon op houden. Ik ben gewoon liever eerlijk in mijn houding ten opzichte van anderen dan schijnheilig te zijn in hun gezicht. Maakt mij dat dan een gemeen iemand? Ik vind van niet. Maakt dat mij een hard iemand? Misschien wel. Maar liever een hard iemand dan een schijnheilig kutje. There, I said it.

Over kotgenoten en spinazie

Ken je dat gevoel als je zelf spinazie staat te maken in de keuken, dan inziet dat je room vervallen is, en dus de spinazie mixt zonder room en met een beetje kruiden, en dat de spinazie dan zo rond je tanden blijft plakken en je echt zo'n griezelig rilling-opwekkend gevoel krijgt als je met je tong erover gaat? Nee? Jammer.

Ken je dan misschien het gevoel als jouw kotgenote voor de zoveelste keer in het holst van de nacht seks heeft, de kamer naast jou, terwijl ze helemaal niet er uit ziet als een persoon die regelmatig one night stands heeft? Nee? Of wat dacht je van deze: ken je het gevoel dat jouw kotgenote geobsedeerd is door het vals meekwelen van Nederlandse klassiekers of oude hitjes à la Leanne Rhimes? Ze waagt zich ook aan Whitney Houston, voor de curieuzeneuzenuttelapotten. Ja, mijn kotgenote, ze kan het allemaal. Praten met haar hamster is ook één van haar favoriete hobby's. Soms twee uur aan één stuk. Moet je kunnen! Moet je respect voor hebben! Of toch maar niet, want het is eigenlijk echt ongelooflijk vervelend. 

Ken je dat gevoel dat je echt nog honderdmiljoenmiljard taken moet maken tegen begin december? En dat je dat dan nog eens moet combineren met het regelmatig zien van je vrienden? Of wacht, dat je dan ook nog eens af en toe aan sport moet doen? Of aan jezelf moet denken en dus naar Vitaya moet kijken? Ken je dat gevoel dat je zeven Middelnederlandse boekjes moet lezen voor een examen dat maar op 10 van de totale 20 punten staat? Nee? Jammer.

Echt, jammer. Want dan hebben we niets om over te praten. Daag.

I love you = I lost you (past tense)

Ooit gebeurt het misschien nog een keer, misschien, ooit. Gewoon, jij, ik, een zucht, één blik, een hand, een lach, een streel, een dag, een nacht. Ik wil het gewoon nog één keer, samen, jij, ik, een zucht, één blik, een dag, een nacht, een eeuwigheid, ik heb op je gewacht. Wachten en wachten en wachten is drie en wachten doet pijn, nostalgie, melancholie, verdriet, een traan, een lach om de herinnering, vaag, snel, voorbij, verdergaan, hervallen, verdergaan. Hervallen. 

Verdergaan.

Eén jij, geen twee. Eén persoon, geen twee, of drie, of vijf, of zeven, niet voor even, niet voor altijd, nooit, nergens, één. Jij. Eén jij. Ik wil jou. 

Ik wou jou. Ik wil jou? Ik had je graag gewild? Ik zal je ooit hebben gewild? Ik wil je, ik wil je, ik wil je, opnieuw en opnieuw, keer op keer, ik wil je, ik wil je, niet straks, liet later, nu, nu, nu, ik wil je. Wil me. Wou me niet, maar wil me. Heb me niet gewild, wil me nog steeds. Neem me. Hou van me. Hou van me.

Verdergaan, hervallen, verdergaan, hervallen, verdergaan, verdergaan, verdergaan. 

Ik ga verder maar ik wil je, ik wil je, ik wil je nog steeds. Wil me, wil me, wil me nog steeds. Misschien, ooit. Nooit is nooit maar ooit is misschien. Ooit gebeurt het misschien nog een keer, misschien, ooit, jij, ik, een zucht, één blik, jij, ik, ik wil jou, jij wilt mij, ik heb jou, jij hebt mij, wij hebben wij. Wij hebben wij. 

Ik wil je. Wil me. Wil me, alsjeblieft. Wou me niet, maar wil me.

This better not be party talk

Nu heb ik weer eens iets meegemaakt. Maar echt.

Dinsdag, 13 november. Niet alleen de dag waarop ik mijn regels kreeg, maar ook de dag waarop ik een gigantisch evenement voor mijn rekening had genomen. U ziet, de combinatie kan niet beter zijn: laten we een emotioneel instabiel persoon eventjes een cultuuractiviteit geven met veel stress en paniekaanvallen. Doen we!

Maar goed, genoeg gezeverd over mijn persoonlijke hygiëne. 13 november, dus. Dé cultuuractiviteit van onze studentenclub: de cultinaire avond. Kort gezegd: een vrij podium waar heel veel dessertjes bij kunnen geboefd worden. Was leuk, heel leuk. Totdat het laatste actje ten tonele verscheen: iemand uit ons eigen praesidium die wat liedjes ging brengen. Hij sloot af met een ode aan zijn vriendin. Een zelfgeschreven nummer. Het was een verrassing, natuurlijk, of wat dacht je? I'm yours, I'm your's, I'm yours, zong-ie, en als hij dan eindelijk had afgerond sprong de vriendin rond zijn nek met tranen die langs d'r wangen vloeiden en veranderde het publiek in een bende emotioneel klappende gillende idioten. Waaronder ikzelf, ik geef het toe. Ik was wel degelijk een bende. Een hoopje. Een klein meisje op een trap met tranen in haar ogen, emotioneel klappend voor een perfect koppel dat op het podium stond te vrijen. Maar dat steek ik op bijkomende vrouwelijke ervaringen die dag.

Mijn punt is gewoon, waarom doe je nu zoiets? Het heeft werkelijk voor niemand buiten het vriendinnetje zelf een voordeel. De mannen voelen zich echt gecockblockt door de zingende kerel, want, nu gaan alle vrouwtjes dat gaan verwachten. Verrader, egoïst, aansteller, en jij noemt jezelf een man? De vrouwen daarentegen zijn stikjaloers op de vriendin en bellen dan razend naar hun eigen vriend, om ook een eigen soundtrack te eisen. Voor twee mensen eindigde de avond hoogstwaarschijnlijk in een stomende vrijpartij, maar voor de andere honderd aanwezigen eindigde de avond geïrriteerd of met een kordate 'vanavond niet, schat, schrijf me eerst eens een liedje'.

Dat nu gezegd zijnde, na twee uur ongelooflijk slechtgezind voor me uit te staren met een zware doos in mijn handen die daar zonder pardon noch reden werd ingeduwd kreeg ik een pintje en dronk ik dat pintje en ging ik poolen en won ik met poolen en ging ik darten en verloor ik twee keer bij het darten en dan was het half zes en dan ging ik slapen en dan was het al bij al nog een toffe avond maar dat is HET PUNT NIET.

Het punt is dat mannen nu eenmaal geen serenades mogen brengen aan hun geliefde voor een groot, emotioneel publiek. Ook al was het erg mooi. En raakte het me. En kreeg het iedereen stil. En verdiende het meisje het écht wel. En al zijn ze echt een heel mooi koppel. En was het helemaal niet zo erg. En dramatiseer ik alles een beetje. Maar ja, zeg. Een vrouw in die 'periode' (heb je hem?) is nu eenmaal niet de gemakkelijkste. Al zeker niet voor twee goede vrienden van haar die voor elkaar  gemaakt zijn. Moesten ze het ooit lezen: sorry. Ik meen het niet. Ik vond het prachtig. Echt. Maar.

Nu wil ik het ook. En dat is niet leuk. Als je me nu wilt excuseren, ik ga in een hoekje wat liggen wensen dat ik ook zo'n vent had.
 

Een beetje melancholie voor het slapengaan

Ik heb vaak zo van die avonden dat ik naar mijn laptop aan het kijken ben en mij afvraag wat ik nu in godsnaam eens moet gaan doen. Het is half twaalf. Op zich is dat te laat voor een aflevering Homeland op te zetten, of Glee, om toch maar eens lekker fout te doen; maar het is te vroeg om te gaan slapen. De tijd die ik verlies met draaien en draaien in mijn bed kan ik evengoed gebruiken om iets nuttigs te doen? Niet?

Tegenwoordig, als ik echt niet weet wat ik moet doen, zet ik een liedje op. En dezer dagen is dat Breezeblocks van Alt-J. Dat lied zegt zo veel dingen voor mij. Weerspiegelt een geschiedenis van mij, en een eventuele toekomst. 

♣ Please don't go, I love you so, my lovely 

Het is geen geheim dat dit weekend niet mijn meest enthousiaste weekend was. Ook al werd ik wel vrij blij van de scampi's die op tafel stonden deze avond. Maar toch, hij zit in mijn hoofd. Je kent dat wel, zo'n oude geliefde waar je al eeuwen niets meer van hebt gehoord en waar je helemaal niet zoveel meer aan denkt, maar dan plots is daar die herinnering die je kei hard in het gezicht slaat. Auw.

♣ My love my love, love, love

En dan gaat alles plots weer over hem. Elk nummer dat je opzet, elke reclame op de televisie, elke reclame op de radio, elke drank, elk ingrediënt, elke zoutkorrel, elke adem die je neemt. Je ziet zijn silhouet in je hoofd maar er zijn geen ogen, geen mond; het is geen beeld dat vraagt om een aanraking of om een zekere affectie. Het is gewoon een zwarte omlijsting van iets dat ooit zo echt was, zo tastbaar. Nu een vage omtrek in de vorm van iets dat is geweest. Zwart. Duister. Donker. Weg. Niets. Een ooit. Een vergeten misschien. Een eeuwige nee.

♣ Please don't go please don't go, I love you so I love you so, please break my heart, hey

En dan probeer ik het allemaal wat te relativeren door de situatie terug op een rijtje te zetten en terug te begrijpen waarom het is misgelopen en hoe normaal dat ook was, en hoe het zich echt niet had kunnen verderzetten. Ik bedoel, er was sowieso een einde. Er is altijd wel een einde. En dit was een duidelijke zaak waar het einde altijd dreigend boven ons hoofd hing, als een dodelijk zwaard van Damocles dat elk moment dwars door het spreekwoordelijke hart kon snijden. En dat deed het ook, uiteindelijk. En je was er toch oké mee, of niet soms? Het was een gezamenlijke beslissing. Samen beslist. Wat ironisch: SAMEN beslissen om terug ALLEEN te zijn. 

♣ My love my love, love, love, la la la la 

Maar goed. Bij deze zet ik er een punt achter. Gedaan met het ophalen van melancholische herinneringen, gedaan met het oproepen van hartzeer en messen in de rug en tranen in een hoofdkussen, gesmoord in de nacht, stil voor iedereen maar oorverdovend voor jezelf. Genoeg ermee. Tijd voor iets nieuws. Een verfrissing. Iemand waar ik SAMEN mee kan beslissen om SAMEN te zijn. Liefst met een einde dat niet zo dichtbij is. Liefde met een snuifje vriendschap en een hele hoop slechte humor. 

♣ I love you so, I love you so, I love you so. 

Bij deze is het tien voor twaalf en kan ik met een gerust hart in mijn bed kruipen. Geen gewentel, geen gezucht. Gewoon, slaap. En morgen is er een nieuwe dag, een nieuwe week - een spannende week! Een week die MIJN week wordt. Melancholie wordt Melan-neenee, me mij nie! Liefs!

♣ Do you know where the wild things go?

Jij

Vandaag dacht ik nog eens aan je. Ik dacht dat het nu wel geen pijn meer zou doen. Het is nu eenmaal al een dik jaar geleden. Maar ik mis je, ik mis je nog steeds. Ik herinner me nog perfect hoe we tot een stuk in de nacht met elkaar bleven praten. Woorden op een flinterdun scherm, of op een oplichtende gsm. En lieve woordjes fluisteren, als een stomme naïeve verliefde idioot. In het donker. Hoe zou het ook kunnen gelukt zijn? Jij daar, ik hier. Mijn dag is jouw nacht. Ik sla mijn beddenlakens open als jij ze toeslaat. Ik knipper het lichtje aan, jij uit. Ik koos voor dichtbij, en niet voor ver weg. Maar wat een stomme keuze is dat uiteindelijk niet geweest? En nu is er niets, stilte, ijzige stilte, een groot vraagteken voor mij maar een duidelijk punt voor jou. Eigenlijk zou ik razend op je moeten zijn, moeten kloppen, slaan, roepen, schreeuwen, om je gedrag. Maar wie maak ik wat wijs? Ik mis je, ik mis je nog steeds.

Vandaag dacht ik nog eens aan je. Ik dacht dat het nu wel geen pijn meer zou doen. Maar dat doet het nog wel. Nog steeds. Want ik mis je, ik mis je, ik mis je nog steeds.

Hoe je als arme kotstudent toch een zekere conditie kan onderhouden

Dag allemaal.

U weet het misschien al, of u weet het niet (en het valt mij op dat ik jullie afwisselend aanspreek met 'u' of 'je', maar ik doe dat gewoon volgens mijn buikgevoel, it's nothing personal), maar ik ben het: ik ben een arme kotstudent. Ik wil altijd heel erg veel dingen doen in één week en ik heb daar vaak het geld niet voor. Zo ben ik graag af en toe eens bezig met mijn lijf - iedere vrouw wel, denk ik. Deze week besefte ik ineens dat je voor sommige work-outs nu eenmaal geen arme student kunt zijn. Ik ging op zoek naar goedkope (of zelf gratis) alternatieven. Ik zeg het eerlijk: ik heb nu ongeveer twee ideeën in mijn hoofd en ik ben van plan om er nog een paar bij te zeveren. Ik kan dus niet verantwoordelijk gesteld worden voor het al dan niet slagen van mijn ideeën. 

Oké, goed, hier ga ik dan. 

1. Van flessen water heffen krijg je wel dorst, zeg

Geen enkele kotstudent kan overleven zonder water, toch? Laten we dan twee vliegen in één klap vangen: aan het aantal liters per dag geraken, én wat armspieren kweken. Wat hebben we nodig: twee flessen water (van 1, 1,5 of 2 liter). Water is een basisrecht dus dat kan je héél goedkoop kopen in de supermarkt, of je vult gewoon lege flessen met het goedgekeurde kraantjeswater op je kot. Wat gaan we doen: flessen water heffen! Zet een leuk liedje op en heffen maar. Elke dag een vijftal minuutjes zal sowieso al een verschil maken. Extra tip: probeer één fles per dag uit te drinken. Zo krijg je een bonus: naarmate de fles leger wordt, heb je minder gewicht te heffen! Win-win, of course. 

2. Ik zal die paraplu wel dragen

Je kent het wel... België. Lekker weer kennen we hier amper, met als gevolg dat de regen vaak uit de lucht valt. Arme kotstudent zijnde, hebben we geen paraplu (of we hadden er één, maar die ging dan kapot, of hij gaat niet fatsoenlijk meer open). Gelukkig hebben we vrienden die wél een paraplu hebben! Wanneer je dus op straat wandelt met jouw paraplurijke vriendin, stel dan voor om hem te dragen, voor zolang het regent. Het is ongelooflijk ambetant, maar het is goed voor je armspieren én je maakt er je vrienden ook gelukkig mee. Win-win, of wat dacht je? Wat hebben we nodig: Vrienden met een paraplu. Wat gaan we doen: die paraplu openhouden voor jullie alletwee (of drie, als je een uitdaging zoekt). Extra tip: wissel af en toe van hand om de spierontwikkeling niet alleen op één arm te richten (dit klinkt heel professioneel maar ik heb werkelijk geen flauw idee wat ik aan het zeggen ben, het constant met één hand vasthouden lijkt mij vooral gewoon heel erg vermoeiend).

3. Oh my god, serieus?!

De volgende tip is een beetje riskant en misschien ook een beetje gemeen. Hij luidt namelijk als volgt: spioneer je kotgenoten. Elk kot heeft op zijn minst één vervelende persoon die erin woont (of dat is bij mij alleszins het geval), dus dan heb je al minder last van schuldgevoel. Maar nee, serieus, ga eens luistervinken aan de deur: door alle adrenaline ben je automatisch al calorieën aan het verbranden, en dat kan allemaal nog een bonus krijgen als je iets hoort dat je doet schrikken of doet bulderen van het lachen. Buikspieroefeningen? Check! En dan zwijg ik nog over al die informatie die je gaat vergaren. Chantagemateriaal is heel handig bij een vervelende kotgenoot. Wat hebben we nodig: een vervelende kotgenote of een kotgenote in wiens leven er echt altijd wel iets gebeurt // weinig schuldgevoel // de mogelijkheid om in stilte te bulderlachen. Wat gaan we doen: luistervinken. Extra tip: euh... Zorg ervoor dat niemand je betrapt?

4. Ik ben niet alleen!

Misschien de beste tip van allemaal: zoek mede-arme-kotstudenten. Geloof me, er zijn er genoeg die geen maandelijkse tripjes naar de Health City of de aanschaf van echte gewichtjes kunnen betalen. Zoek samen alternatieven voor dagdagelijkse dingen (verzin een soort woord dat niet gezegd mag worden, en als het wél gezegd wordt, moeten er terplekke vijf sit-ups gebeuren) (denk aan de mogelijkheden hier, dames: ik wil mijn vriendin wel eens sit-ups zien doen in de Stadsfeestzaal of in de food&drinks shop van de cinema). Motiveer elkaar wanneer het even moeilijk wordt. Ga samen uit op watertjes (denk even na: dansen én water: wat - een - work-out!). Wat hebben we nodig: een lotgenoot. Wat gaan we doen: elkaar motiveren en samen sit-ups doen in den Delhaize. Extra tip: zie er de humor van in en lach voldoende (ook goed voor de buikspieren, nietwaar?) 

 Zoals je ziet, lezeres (of lezer, maar, dat lijkt me redelijk out of the question), heel veel goede ideeën heb ik niet, alleen een paar kleine rondfladderende akkefietjes. Maar ze werken wel, voor mij. Op zich had ik er ook nog kunnen bijzetten: neem altijd de trap (ook in de New Look van Antwerpen, ja. Daar is een roltrap, maar ook een gewone trap!), doe sit-ups voor je gaat slapen, doe nekeer zot op een liedje, zo'n dingen - maar dat zijn geen erg grappige noch onbekende dingen. Niet dat ik echt probeer grappig te zijn. Ik probeer gewoon een beetje 'schwoeng' te brengen in mijn artikels. In ieder geval: als je er toch iets aan had, wel, leuk! Als je er echt niets aan had: wel, in de extra minuten die je spendeerde door dit te lezen heb je sowieso ook calorieën verbrand, hetzij al zittend of hetzij al staand. Eind goed, al goed dus!

Een streepje muziek voor het slapengaan

Nu we het dan toch over muziek hebben, laat mij je voorstellen aan twee bands waar ik al de hele dag naar luister. Of ja. Misschien worden het er wel drie. Dat zie ik wel als ik aan het eind van mijn artikel ben.

♣ Theme Park

Ik heb reeds het genoegen gehad om een interview af te nemen van deze jongens. Echt schatten van kerels die daarboven ook nog eens steengoede muziek maken. Ze touren het gehele najaar met Bloc Party (en terecht!) en hopen snel België te bezoeken. Dit zijn twee zoethoudertjes tot het echt zover is:

♣ Alt-J

Ik ken ze pas een dikke week, maar ik ben helemaal verliefd. Hun nummers zijn zo uiteenlopend maar komen toch steeds samen als een mooi, samenhorend geheel. Ik ben absoluut fan van 'Breezeblocks' en ik kan er gewoon niet stil bij blijven zitten, maar ook 'Something Good' is echt heerlijk.

Oké, het is duidelijk: het blijft bij twee bands, maar wel twee bands die hun momentje in de spotlight volledig waard waren. Luister er naar, alsjeblieft, en geniet ervan.

Friends say, I've got something wrong, 'cause I've been trying to reach you for so long

Iemand geïnteresseerd in 'the story of my life'?

Maybe, all along (all along)
I've been holding on (holding on)
To the promise that you need some time
 
Maar bovenal is het gewoon een steengoed nummer.

<a href="http://www.bloglovin.com/blog/4159269/?claim=nakrpqt7tvj">Follow my blog with Bloglovin</a>

De laatste tijd heb ik gewoonweg de leukste dromen ever. Ik droom dan dat ik gezellig iets aan het drinken ben met mijn vriendinnen op een mooi, zonnig terras. Er staat een grote ijscoupe voor mijn neus en een glaasje cava, want die combinatie is nu eenmaal niet te overtreffen. Plots komt er een jongen voorbij. Ik heb hem nog nooit in mijn leven gezien, maar het is best wel een mooie verschijning; hij komt het tafeltje naast ons zitten en er is ongelooflijk veel oogcontact. Dan is er zo'n fast-forward momentje waar hij aan onze tafel komt zitten en er wordt gepraat en zo, heel erg leuk. Een paar dagen later lig ik op zijn buik in het gras met de zonnestralen op ons gezicht en een leuk, onbekend indieliedje op de achtergrond. Kriebels kriebels kriebels en dan word ik wakker, met het besef dat de kerel op zich helemaal niet bestaat maar ik er ondertussen wel verliefd op ben.

Fijn.

Of wat dacht je van deze: ik ben op een feestje en word versierd door een andere knappe jongeman. Hij maakt grapjes, er is een klik en we slaan aan het praten. We wandelen hand in hand en er hangt iets in de lucht. De volgende morgen word ik wakker (we zitten nog steeds in de droom) en besef ik dat het allemaal een droom was. Hij bestaat helemaal niet, die leuke jongen van op het feestje. Ik loop de rest van de dag slechtgezind tot ik plots een sms'je krijg van een onbekend nummer. Er stond in: 'je bent me blijkbaar al volledig vergeten'. Ik belde het nummer op en krijg nou wat, het was de jongen van gisteravond! Er werd een reünie georganiseerd en dan keken we samen vanop de maan naar het vergaan van de wereld want dromen zijn nu eenmaal niet realistisch. In ieder geval, ik was zo blij, ik had het niet gedroomd! Maar dan werd ik écht wakker en had ik het uiteraard allemaal wél gedroomd en bestond de kerel effectief niet.

Frustrerend.

Ik ben zelf niet zo goed in het ontleden van dromen, dus ik heb geen flauw idee wat mijn onderbewustzijn mij probeert te vertellen, maar het is alleszins een heel duidelijk signaal. Ik vertelde het aan een goede vriendin van me en ze zei: 'wel, maak ze gewoon na in de Sims, en dan heb je daar wel een gelukkig gezinnetje met de man van uw dromen - letterlijk dan'. Het ziet er dus naar uit dat mijn leven voorlopig een picture perfect wordt in de Sims 3.

Als je me nu wilt excuseren, mijn broer vraagt me om haarlak in zijn haar te spuiten want hij weet zelf niet hoe dat moet. 

Update over mijn miserabel liefdesleven

Voor zij die het zich afvragen:

Ja, ik ben nog steeds verliefd op mijn crush, ook al maak ik mijzelf wijs dat dit niet langer het geval is.

En ja, het ziet er nog even uitzichtloos uit als vorige week. 

En ja, ik moet mij inderdaad echt inhouden om er geen hele epistels over te schrijven. 

 Maar bekijk het even langs de zonnige kant: dolfijnen bestaan nog steeds. 

 

Ik zou beter slapen in plaats van nutteloze lijstjes op te stellen

Ik heb besloten om een lijstje te maken van alle dingen die ik nog moet gedaan hebben voor het jaar eindigt. Het is maar dat ik niet vergeet om ze uiteindelijk te doen. Omdat ik het altijd zo druk heb. En daardoor soms vergeet om echt iets te doen dat een mijlpaal is in mijn leven of zo. Oké, dus:

• Een Spaans boek vrijwillig lezen, niet voor school. • Überhaupt nog eens vrijwillig een boek lezen, en niet voor school. • Lasagne leren maken. • Op de foto staan met Astrid ♥ Bryan. En met Laurens. • Mijn strikjesverzameling even groot maken als mijn kettingverzameling. • Zelf een liedje schrijven. • Mijn kortverhalenvibe terugvinden. • Ontdekken hoe ongelooflijk lekker en niet vies en walgelijk tomaten wel niet zijn. • Werk vinden om het aanvullen van mijn strikjesverzameling te kunnen betalen. • Een hond vinden met een bordje rond zijn nek waarop staat 'neem mij mee en zorg voor mij' en die bijgevolg echt meenemen en ervoor zorgen. • Of gewoon, een hond vinden. • De kracht vinden om te zeggen 'voor mij een smoske' als alle anderen frieten bestellen. • In de Kiss&Ride terechtkomen. • Verliefd worden op een kerel die bereikbaar is. • Stoppen met de gewoonte om telkens als een onbekend liedje bekend wordt, aan al mijn vrienden te zeggen 'IK KEN DIT LIEDJE AL MEER DAN EEN JAAR'. • Alleen naar toilet durven gaan, zonder altijd te vragen of iemand ook moet. • Geen boekenbonnen van Standaard Boekhandel meer laten verlopen (het is al lang geen 27 augustus meer. En dan klagen dat je überhaupt nog eens vrijwillig een boek wilt lezen?). • Stoppen met het woord überhaupt in elke conversatie te krijgen. • Eens een wedstrijd winnen. • Überhaupt deelnemen aan wedstrijden. • Het leren om 2L water per dag te drinken zonder daarom 214855 keer naar toilet te gaan. • Gaan slapen zonder eerst nog een halfuur Solitaire te spelen. • Mijn record in Solitaire te verbreken (ik zit aan één minuut en vijf seconden!). • Verdraagzamer worden. • Eens goed mijn gedacht zeggen tegen mensen die om de vijf botten hun profielfoto veranderen op Facebook. • Verdraagzamer worden. • Meer voor school werken en minder op de laptop zitten. • Meer afwassen. • Meer swifferen. • Minder stof maken zodat ik minder moet swifferen. • Gelukkiger zijn met de persoon die ik ben. • Blij zijn met de goede vrienden die ik heb. • Openstaan voor nieuwe vriendschappen. • Vriendschapsverzoeken van semi-bekende mensen weigeren. • Stoppen met proberen grappig te zijn. • En de belangrijkste: stoppen met mijzelf dingen voor te nemen waarvan ik weet dat het mij nooit of te nimmer zal lukken. •

Oost west, thuis best

Ik hou er altijd van om na een drukke week terug thuis te komen en opnieuw doordeweekse dingen te doen, ook al is het dan eigenlijk weekend. Deze week was namelijk echt... Fenomenaal. Je verwacht nu misschien echt de zotste verhalen, maar dat is helemaal niet het geval: ik heb me gewoon steengoed geamuseerd met een paar vrienden die ik precies al eeuwen niet meer had gezien. Ik ben een film gaan zien, The Secret - en hij was echt goed, een aanrader -, daarna ben ik nog wat karaoke gaan doen in mijn favoriete café en tussendoor ook nog eens een kleine cantus. Natuurlijk heb ik de crush weer gezien, en ben ik er weer veel mee bezig geweest (om een goede vriendin van mij te citeren: 'hij is de koelkast, gij zijt de magneet, ge moet der altijd bijzijn precies!'), maar dat was nu voor één keer niet de highlight van de week.

Wat ook heel erg leuk was: ik liep rustig op de straat naar muziek te luisteren onderweg naar mijn kot, toen de persoon voor mij, een best wel aantrekkelijke kerel, plots begon te wandelen op het ritme van het liedje dat ik aan het beluisteren was. En die bleef dat maar doen, hé, tot hij uit mijn zicht verdween. Enfin, niet zo'n belangrijke anekdote, eigenlijk helemaal niet zelfs - maar ik vond het best wel grappig.

Wat ik nu aan het zeggen was: thuis zijn. Langs de ene kant is het ook minder prettig omdat thuis zijn betekent dat ik heel veel moet werken voor school (en ik zit echt achter), maar langs de andere kant... Ik hou ervan om naast mijn mama in de zetel te kruipen en een opgenomen aflevering van Criminal Minds te bekijken, terwijl ik honderduit over mijn avonturen van die week vertel. Vandaag, tijdens zo'n moment, stelde mijn papa dan plots voor om naar Skyfall te gaan kijken. Ik had daar direct zin in (de broer had iets meer overtuiging nodig) en een uurtje later vertrokken we naar de lokale cinema (Geraardsbergen city). Ik dacht, chill, een kleine cinema, niet veel volk, chips boefen en gratis naar de film.

Ik had het mis. Kleine cinema, veel volk. Heel veel volk. Veel kinderen. Veel kinderen als in: je gaat naar toilet, ziet een toilet dat vrij is (een wit kleurtje in het slot), je trekt de deur open en er zit een weerloos meisje op dat met grote ogen naar je kijkt. Veel kinderen. Niet leuk.

Maar dan dacht ik: kinderen gaan niet naar Skyfall. Kinderen gaan naar Asterix & Obelix. Kinderen gaan naar de nieuwe plopfilm of zo, of Frankenweenie, weet ik veel.

Ik was nogmaals mis. Blijkbaar is het compleet oké voor kinderen om naar de nieuwe James Bond te gaan. Het ironische is dan dat de zaal volzit met kinderen maar dat de persoon voor mij wel degelijk een volwassene is van ongeveer twee meter.

Maar goed. De film was best nog wel oké hoor. Beetje langdradig wel. De kinderen hielden zich ook koest (of toch een beetje). En na de film reden we achter een pakje friet om dan voor de buis op te eten, met de hele familie, met dekentjes rondom ons heen en nu zit ik gezellig achter mijn laptop in mijn kamer in een heerlijke pyjama met een yoghurtje.

Het leven kan mooi zijn.

Al die willen te vrouwtjes jagen, moeten mannen met puppy's zijn

Er is een nieuw gevaar opgerezen voor het vrouwenras: de knappe jongeman met de puppy aan de lijn. Plots zijn ze overal. Ik zag er vandaag twee op vijf minuten! En dan hebben ze echt de schattigste beestjes: zo'n klein wollig ding met amper pootjes en een snoetje dat je doet smelten, of zo'n lief hondje met de langste oren ter wereld dat zo'n beetje jankt omdat hij honger heeft of zo, weet ik veel. En de knappe jongeman in kwestie wrijft dan over zijn hoofdje en zijn oortjes en zegt 'shhht' en voor je het weet sta je stil, te kijken, te kwijlen?, vlak voor die kerel zijn voeten.

Twee keer! In vijf minuten!

Het effect vergroot des te meer als een oud vrouwtje informatie vraagt over de puppy en de jongeman daar met erg veel plezier antwoord op geeft en het lieve mevrouwtje doet lachen. Kom nu! Een heerlijk lekkere vent die een oude vrouw doet lachen met zijn charmante mopjes en zijn toegankelijke gezicht?

Mannen met puppy's.

En het ergste is - ik durf wedden dat dat niet eens hun puppy's zijn. Of dat ze helemaal niet zo aardig zijn in het echt. Ze zitten daar gewoon, op een bankje op de Meir, met die puppy in hun handen of nog erger - huppelend achter zich aan als ze over de shoppingstraat kuieren. Stel het je voor: een grote kerel met een ienie mienie klein hondje. En je hart kan het al helemaal niet meer aan als de man in kwestie wel vijf keer in één minuut achter zich kijkt om te zien of het lieve blaffertje nog meekan. Of het niet gehinderd wordt. Of zijn pootje niet gedraaid zit in zijn leiband.

Ik geef het toe, beste lezers, ik geef het toe: ik heb het geluidje gemaakt. Ik kon me niet weren. Het zachte, hoge, frêle 'ooooh' geluidje is ontsnapt uit mijn mond. En als de jongeman dan opkeek, en eens glimlachte, op zo'n manier van 'ik ben knap en ik heb een puppy, bespring me!', dan had ik het al helemaal te erg. Mijn rationele ik trok me verder, mijn naïeve ik zit nu nog op de bank. Naast de kerel. Met het hondje.

Er is wel nog steeds goed nieuws: doordat ik mezelf verplichtte weg te kijken van het ongelooflijk sexy verschijnsel een paar meter verder, ging ik een winkel binnen, waar ik een wel erg leuk kleedje kocht voor onze TD van vanavond.

Jawel. Vanavond is het make it or break it. Crush gaat er ook zijn. We moeten er dus goed uitzien. En aangezien we nog maar een half uur hebben om er goed uit te zien alvorens te vertrekken naar Spaans (les van vijf tot acht, hoe kom je erop?), zal ik er maar eens aan gaan beginnen.

Mannen met puppy's. Nu overal verkrijgbaar. Maar op eigen risico.

Please don't go please don't go, I love you so I love you so

Het is gebeurd. Ik ben nu in het stadium van verliefdheid dat ik naar dezelfde muziek begin te luisteren als mijn crush.

Meestal heb ik daar geen geluk in. Ik ben namelijk al vaak verliefd geweest (iedereen wel, denk ik). En mijn bevliegingen maken altijd hetzelfde proces door. Op een bepaald moment is het dus ook bij mijn voorgaande crushs (hoe zeg je dat eigenlijk? Crushes? Crushen?) gebeurd dat ik naar hun muziek ging gaan luisteren. Ik was verliefd op iemand die zelf een eigen bandje had. Ik kocht direct hun EP, kreeg er handtekeningen en al bij en draaide de plaat grijs. Dan had ik het plots voor iemand die echt gek was op System Of A Down. Voor ik het wist was ik verslingerd aan zowel klassiekers als Chop Suey als aan werkelijk gestoorde nummers, neem nu Banana Terracotta Pie. Ja, ik was een grote fan. Mijn volgende crush bestond uit een jongen die een rasechte metalhead was. Oké, dat betekent een iPod die afgeladen vol staat met metal nummers, en meegaan naar metalconcerten, want plots was ik écht een diehard.

Dan had ik eindelijk eens geluk: ik vond een kerel die echt naar dezelfde dingen luisterde als mij. Zonder grapje. Ik hoefde mezelf niet aan te passen, helemaal niet. Maar... Nu ja. Die verliefdheid liep niet zo lekker.

In ieder geval, het is nu dus terug zover: nieuwe crush, nieuw proces, en opnieuw luister ik naar wat hij dezer dagen luistert. Maar, wederom ben ik precies met mijn gat in de boter gevallen: aanpassen is niet nodig. Gewoon een uitbreiding van wat ik reeds wist. Kende. Waar ik reeds van hield. Nu alleen maar hopen dat het deze keer op iets beters uitdraait dan mijn vorige 'romance'. Dat was nogal een kat in een zak.

Elke dag zie ik dingen steeds rooskleuriger in voor de toekomst. Al is dat helemaal niet gegrond. Nee, echt niet, eigenlijk - het wordt niets, ik voel het in de toppen van mijn tenen. Maar toch denk ik dan... komaan, als de muzieksmaak al goed zit. Dan kan er toch niet veel meer misgaan? ... Toch?

There's love, there's less

(Even een kleine opmerking op voorhand: wat vreemd is dit! Bij alles dat ik meemaak, denk ik: DIT moet ik bloggen. Op de één of andere manier bezit bloggen nu terug mijn leven. En ik hou ervan! Ik hou ervan om terug maar dan één bericht per dag te schrijven omdat ik gewoon ZO veel te schrijven heb. Ik krijg het er koud van! Warm van! En ik blijf maar typen en typen in de hoop dat het uiteindelijk niet té lang uitvalt. Ik heb gewoonweg de nieuwe aflevering van Grey's Anatomy nog niet gezien. GOE ZOT!)

Op de trein krijg ik heel vaak melancholische buien. En op zich is dat verstaanbaar. Er zijn zo veel factoren die dat nu eenmaal veroorzaken. Nummer één: de trein zorgt voor een trance. Je kijkt naar buiten en alles vliegt voorbij, en na een tijdje doen je ogen de moeite niet meer om van punt A naar punt B te springen en blijven ze gewoon lui hangen op een wolk die niet plots zal wegschieten. Op zo'n moment dwalen ook je gedachten weg en lijkt alles precies meer zin te hebben dan voorheen.

Dan is er ook nog eens de muziek die ik laat dreunen in mijn oren. En met dreunen bedoel ik niet echt dat het dan superluid staat, nee. Dreunen is gewoon een cool werkwoord. In ieder geval, op de trein shuffle ik altijd en die shuffle lijkt zich gaandeweg aan te passen aan mijn gemoedstoestand en voor ik het weet laat ik een nummer van Adele langer dan drie seconden opstaan.

En natuurlijk is er ook nog, last but not least... De kiss and ride van de Metro. Eigenlijk is dat de voornaamste reden. Ja, de twee bovenstaande vloeien eigenlijk voort uit het lezen van de kiss and ride. Het leek mij gewoon dramatischer om de K&R als laatste puntje te noemen. Maar goed, de kiss and ride dus. Aan het meisje met de lange groene sjaal die zo moest lachen met de spelende kindjes op de trein: ik hou van je lach. Lieve jongen die zo verlegen opkeek telkens hij mijn blik in zijn gezicht voelde... Wil je eens iets gaan drinken?

Er staat nooit: 'liefste meisje met het vettige haar en de scheve bril die op de trein van Antwerpen naar Gent altijd neurotisch Solitaire zit te spelen: zelfs in jouw 'snel even naar huis en dan daar wel douchen'-outfit vind ik je prachtig. En natuurlijk begrijp ik dat hetzelfde paar kousen zoeken op een vrijdag erg moeilijk is. Je had een drukke week. En wit en zwart, dat is echt een statement. Kan ik je toevallig trakteren op een lekkere pasta allarabbiatta in Da Giovani?' NEE. dat staat er nooit. En 'maar dat zijn gewoon te veel regels, die geraken nooit in dat vakje' is geen geldige reden. Ik kan ook lezen zonder klinkers. lfst msj mt ht vttg hr n d schv brl d nrtsch sltr zt t spln - en de zin is direct de helft korter.

En dan ja, dan voelt het alsof het woord 'VOOR ALTIJD VRIJGEZEL' op je hoofd getatoeëerd staat. Op zich heb ik echt geen problemen met vrijgezel zijn. Ik ben niet zo'n wanhopig type dat echt dringend knuffels en kusjes nodig heeft en lange tv-avonden wilt onder een dekentje met een stukje cake. En wie heeft er verrassingscadeautjes nodig? Niemand toch? Of zo'n lekker etentje als het eens uitkomt? Jakkes, nee. Nee, ik ben echt niet het soort mens dat nood heeft aan affectie, aan een ferme portie gemeende liefde en genegenheid.

Iedereen heeft ondertussen door dat ik dat wél ben, hoop ik, anders is mijn opzet tot ironie niet echt geslaagd. Nee, oké, ik overdrijf misschien een beetje, maar op dit moment, ja, ik wil het allemaal wel, het perfecte liefdesplaatje, zonder al dat gewacht en gepeins en getwijfel ertussen. Misschien is het gewoon de tijd van het jaar. De herfst. Wat een liefdesseizoen. Of niet. Herfst is niet echt een liefdesseizoen. Of wel? Ik weet het niet.

Maar goed, na alweer een gigantisch blogbericht van jewelste, met meer komma's dan nodig is, heb ik weer maar eens bewezen dat ik heden ten dage een grote zaag ben die alles uiteindelijk terug probeert te brengen op het grote mysterie der liefde. Een grote zaag die zinnen maakt die drie regels lang zijn. En dat studeert dan Nederlands! Bind die aan de schandpaal! Het komt er gewoon op neer dat liefde een hel is, punt, en dat ik inderdaad gewoon een dolfijn wil.

En wat ik ook wel wil, is naar de nieuwe van Grey's Anatomy kijken. Maar dat zal helaas voor morgenvroeg zijn, want ik ben al weer een uur aan het typen. Blogger heeft een pokéball naar mij gegooid - Blogger used 'blog madness', and it was super effective. Lieve medelezers, als ik al medelezers héb, en zo niet, lieve mezelf: slaap lekker. Moge de enige reden dat ik geen kiss and ride vermeldingen krijg zijn dat ik de Metro gewoonweg niet altijd lees. Ciao.

Mijn moeder's got talent

Vrijdagavond is Belgium's-got-talentavond bij ons thuis. Nu ja... Bij mijn mama en ik, althans. Papa zit in zijn vaste hoek in de zetel het internet af te speuren en broer zit op zijn kamer een of ander online spel te spelen. Maar moeder en ik, wij zitten met een stuk chocola en een warm dekentje in de zetel alles en iedereen te keuren. Op zich zijn we niet echt fan-fán van het programma... We doen er gewoon erg graag sarcastisch over.

Alles ging goed - veel gelach, veel opmerkingen, veel kritiek - totdat een zekere Marijke een tweet de wereld inzond die mijn mama ferm tegen de schenen stootte. Het kwam er op neer dat ze Koen zijn vestje veel te kort vond. Nu, moet je weten, mijn mama heeft een dameswinkel en mode is zowat haar paradepaardje. Ik las de opmerking dus aan haar voor (iets dat ik misschien niet had mogen doen) en zij schoot direct in de verdediging. 'Te kort? Wat? Nee. Vestjes worden al twee jaar zo gedragen. Wat zegt die nu? Integendeel! Het is zelfs net iets té lang voor het type vest. Kort en smal, dat is in! Zegt da maar!'

Zo gezegd, zo gedaan. Marijke kreeg een beleefd antwoord op haar tweet die luidde: 'nee hoor, het is perfect zo!'. De rust keerde weer, totdat ik op mijn beurt een antwoord kreeg van haar. 'Komaan! Het is bijna een bolero!'

Mijn moeders mond viel open en raakte bijna de grond. 'Een bólero? Weet zij wel wat een bolero is? Trut! Stuurt da maar! Fuck you, trut! Zeg da maar! Hou, maar daar kan ik nu eens echt niet tegen he!' Ze zweeg een paar seconden en vervolgde dan: 'waar woont ze? Kan ik haar een mail sturen? Ik wil daar mee discussiëren! Ik heb gelijk, zij niet, hoe durft ze! Wat weet je over haar?' Ik las haar voor dat ons Marijke een proud wife & mother of two was. Meer wist ik er nu ook niet over, helaas. 'Hoe oud is ze? Zijn er foto's? Hoe loopt zij gekleed, als ne clochard? En haar man draagt dan nog een dubbelrijenkostuum, of zo? Trut!'

En zo ging het nog een tiental minuten door. 'Proud mother of two... Zeggen dat zijn kostuum te kort is...' En toen een andere man op het podium verscheen, eveneens met een korte vest, riep ze verbaasd uit: 'Maar kijk! Een korte vest! Zo smal! Daar zal onze proud mother of two niet blij mee zijn. Niet op stemmen hé, Marijke! De vest is te kort!'. Ik probeerde wanhopig het onderwerp te veranderen maar op de een of andere manier kreeg ze het altijd terug op de vrouw die het aandurfde haar mening tegen te spreken. 'Heb je er nog iets van gehoord? Proud mother of two, pfuh... Ik ga een Facebook haatpagina aanmaken!'

Tegen het einde van het programma koelde ze uiteindelijk een beetje af. Een extra stukje chocola en een sipje van haar glas wijn kan daarin meegespeeld hebben. Maar, hoewel ze het accidentje al snel terug van zich af gezet leek te hebben, durfde ik het toch niet aan om haar te vertellen dat ik een nieuwe volger heb op Twitter.

Marijke. Proud mother of two. Sorry mama.

Het begon allemaal met een flits

Jawel, een flits. Om twaalf uur 's nachts. Een heel angstaanjagende flits, waar mijn hele kot van oplichtte. Terwijl ik op mijn bed zat. En mijn BH uitdeed. Om te gaan slapen.

Niet zo'n leuk moment, dus.

Ziet u, het was geen gewone flits. Het was eerder een... Cameraflits. Mijn kot ligt tegenover een parking en hoewel ik op het vierde verdiep zit, rijden daar af en toe ook wel eens wat vierwielers. Ik begon dus meteen te panikeren. Mijn reactie was gewoon achteruitleunen en mij verstoppen achter mijn kleerkast. Tijd voor een actieplan.

Doe eerst het licht uit. Loop dan naar het raam. Doe de gordijnen dicht. En slaap.Simpel, toch? Eitje.

Alleen bleef ik verstijfd rechtop zitten in mijn bed. Wat als dat nu echt iemand was? Op zich was de kans dat ik echt gestalkt werd en dat er écht een onflatterende foto van mij werd genomen in mijn semi-ondergoed, zeer klein. Maar stel nu? Ok. Ik kan dit. Ik knipper het licht uit, sta snel recht, trek de gordijnen dicht en spurt terug naar mijn bed.

En dan zie ik nog een flits. En nog een flits. En nog een flits. En dan regent het. En dan dondert het.

Ik slaak een zucht van opluchting. Natuurlijk, onweer! Alsof er écht iemand zoiets zou doen, ha. Ik tover een halve glimlach op mijn gezicht en leg me neer. Tot ik besef dat het zo altijd gaat. Ik ben namelijk een fervente kijker van Criminal Minds. En noem me gek, maar zo begint alles! Een dichtslaande deur, een vreemd geluid uit een andere kamer, een flits. En dan volgt daar plots een logische verklaring op. En is iedereen blij. En dan staat er ineens een lelijke kerel met rottende tanden in de deuropening die je keel oversnijdt.

Ondertussen escaleerde het onweer, net zoals mijn paniek dat deed. Allerlei horrorscenario's doken op in mijn hoofd. Regen kletterde op mijn dakraam. Ik hoorde ramen van andere kotgenoten dichtkloppen, dikke waterdruppels slaan tegen mijn ruiten en de donder deed me bijna uit mijn bed rollen. De hemel lichtte continu op en dan schitterde de waterval der regen nog mooier en angstaanjagender. Elk moment nu, dacht ik. Elk moment bonst een ruwe man (of vrouw, ik wil niet discrimineren) op mijn deur, of nee, dat gebeurt uiteraard niet, want alsof ik ze ga binnenlaten, nee toch? Stom. Nee, ze beuken de deur gewoon in, nemen me mee, of gooien me uit het venster.

Het was officieel. Ik was doodsbang.

Na vijf minuten van onder mijn kussen kruipen en hysterische sms'en sturen naar vrienden verminderde de regen, de donder, en uiteindelijk ook de flitsen. Antwerpen zuchtte nog een paar minuutjes na van een wel erg lokale onweersbui en ging dan verder met het nacht-zijn. En na een halfuur liet ook ik me verleiden door de krachten van het donker en negeerde ik de monsters in de parking rechtover me, en de eventuele monsters in mijn kast, om maar even aan het cliché te voldoen.

En toen ik deze morgen wakker werd, heb ik mezelf heel hard uitgelachen na het lezen van alle paniekerige sms'jes van de vrienden die ik een halfuur lang heb geteisterd. Ik sliep al!, gaat het?, zo eng!.

Achja. Als vrouw mag je wel eens een dramaqueen zijn. Of niet?

Ik wil een dolfijn (zijn)

Ik heb me bedacht. Nog één berichtje dan, om het af te leren.

Ik wil een dolfijn. Zo'n echte, grote, glibberige grijze met perfecte witte tanden en een zachte neus. Ik wil zo één die echt vrolijk kan kwetteren, of wat voor werkwoord je ook dient te gebruiken om het geluid dat een dolfijn maakt te beschrijven. Dat wil ik. En ik zal er een heel groot bad voor kopen - een bubbelbad, zelfs, want ook een dolfijn verdient zijn portie luxe. Ik koop 'm allerlei spulletjes waar hij absoluut dol op zal zijn. Hoelahoeps, en zo. Dolfijnen houden daarvan! En een paar balletjes, een paar valse visjes. Het wordt dolletjes.

Gewoon, mijn dolfijn en ik.

Wie heeft er nu liefde nodig van een man, of een vrouw? Is het niet veel logischer om voor een dolfijn te kiezen? Geen eindeloze discussies over het kleur verf in de slaapkamer - een dolfijn heeft gewoon water nodig. Geen belachelijke ruzies over het niet weggooien van het lege rolletje toiletpapier - een dolfijn heeft geen papier nodig. Nu moet ik wel even denken hoe mijn dolfijn dat dan wél zou doen, maar ik ben er zéker van dat het helemaal geen probleem zal vormen. En denk je nu echt dat een dolfijn zal klagen als jij wat langer op café wilt zitten? Of nog die laatste cocktail met je hartsvriendinnen wilt opdrinken? Denk jij dat een dolfijn zal morren over de tijd die jij spendeert in de badkamer? Nee. Een dolfijn kwettert gewoon in zo'n heerlijk dolfiniaans taaltje: veel plezier, lieverd! Ik zal hier zijn wanneer je terugkomt, want ik kan niet zonder mijn water, ha-ha! En wanneer je dan echt terugkomt, dan ja, verdorie, dan is die dolfijn daar écht nog, en spat hij speels wat water op jouw favoriete jurk, of jouw mooiste hemd, en het kan je gewoon niets schelen.

Het is gewoon jouw dolfijn en jij.

Liefde van een man of een vrouw is overrated. Het geeft problemen. Ruzies. Tranen. Teleurstelling. Schaamte. Pijn. Liefde van een dolfijn is underrated. Het geeft vreugde. Rust. Humor. Genegenheid. Vrijheid.

Bottom line: koop allemaal een dolfijn, een bubbelbad, een hoelahoep, en zo, een valse vis. En geniet van hoe het leven écht zou moeten zijn, altijd zou moeten zijn, nooit anders zou moeten zijn....

Gewoon...

Jouw dolfijn. En jij.

Ik weet niet meer waar mijn kop staat

Eeeeeennnn adem uit. Na vier dagen van nonstop in de weer zijn met school, vrienden, studentenverenigingen en slapen - want dat moet ook al eens gebeuren - kan ik eindelijk terug ademhalen en beseffen dat ik effectief lucht naar binnen zuig en terug naar buiten blaas. Lekker in een veel te grote pyjama achteruit leunen in bed, de Facebook updates van de voorbije week doornemen en de koffiekoek eten die mijn lieve kotgenote voor mijn deur had gezet. Met een linkerarm die nu ongeveer stijf staat omdat hij op niets kan leunen. Een muisarm is dat, zeker? Fijn.

Ik heb het wel voor drukke weken. Lekker levendig, weet je wel. Nooit een saai moment. Van hot naar her hollen en van pier naar pol bellen (zeg die zin eens tien keer na elkaar?). Maar toch... Als geen ander geniet ik ook van een avondje me-time. Een heruitzending van Dance Moms op Vijf? Ja, daar nestel ik mij voor.

Een stille avond geeft natuurlijk ook direct aanleiding tot de raarste hersenkronkels. Herinneringen van de voorbije week die komen bovendrijven - sommige al wat plezanter dan andere. Na zo'n absurde denksessie schrik ik er altijd van hoeveel er eigenlijk niet gebeurt in een week. Hoeveel verschillende gevoelens je kan doorstaan op vier luttele dagen.

Eigenlijk zou ik zoveel dingen kunnen vertellen. Delen. Ratelen. Klagen. Maar ik vrees dat ik morgen dan nog bezig ben met typen. Om vier dagen te beschrijven! Vier!Vier keer vierentwintig uur.

Daarom laat ik het hier vandaag maar bij. Een vaag, filosofisch berichtje over hoe snel het leven gaat. Ik wed mijn leven erop dat daar nog nooit een blogbericht over geschreven is.

Jep... Nog nooit.

Moeilijk zeg, een blogbericht schrijven

Dit is de derde keer dat ik mijn blogbericht herbegin. Ik wil zo graag iets schrijven en had talrijke ideeën (anders zat ik nu nog niet aan mijn derde poging) maar ik weet niet, het komt er gewoon niet uit. Ik wou het hebben over mijn broer, over geluk... Uiteraard wou ik het wederom over de crush hebben maar daar heb ik zelf even mijn buik van vol. Dus hier zit ik dan.

Wat moet ik in godsnaam schrijven?

Oké. Weet je wat? Ik ga het TOCH over mijn crush hebben. Ik kan er niet aan doen, het bezit nu eenmaal mijn leven voor de moment. Ik weet dat je het niet leuk vindt. Ik vind het zelf ook niet leuk. Maar de mensen rondom mij al zéker niet, en dan vertel ik het nog liever aan het internet.

Vertel me eens. Jongens en sms'en. Waarom doen ze dat niet? Is het omdat dat nu eenmaal niet jongensachtig is? Omdat ze te nonchalant zijn? Te lui zijn? Of hebben ze gewoonweg betere dingen te doen? Krabben aan hun kruis? Aan seks denken? Een pintje drinken? Is dat het?

Of wacht. Zijn ze gewoon niet geïnteresseerd?

Mannen zeggen altijd dat vrouwen ingewikkeld zijn. Onlogisch. Te veel nadenken. Wel, ik heb nieuws voor jullie, beste mannelijke geslacht: dat is allemaal jullie fout. Door zo'n onverschillige houding aan te nemen ten opzichte van ons, onze inspanningen, onze signalen, ja, wel. Daar haal je je de vrouwelijke problemen mee op de hals. Daar maak je ons paranoïde mee.

Dus in plaats van ons overobsessieve krengen te noemen, willen jullie voor één keer eens een duidelijk antwoord geven op de vraag die wij al weken door jullie keel duwen?

It'd be much appreciated.

Tot hier mijn preek jegens de mannen. Ik ben helemaal niet zo feministisch, weet je. Ik ben een verdraagzaam mens. Een redelijk mens. Ik kan wel tegen wat. Maar als er een ding is dat je nu eenmaal niet doet met een vrouw, is ze treiteren wanneer ze verliefd is. Een wijze raad aan jullie adres, jongens. Oké? Knoop het in jullie oren en doe eens normaal.

Tot hiertoe mijn compleet onsamenhangend en wanhopig blogbericht. See you next time, hopelijk met iets meer zinvols om te vertellen.

Saw you on the train, except it wasn't you again

Na urenlang prutsen en debatteren met mezelf heb ik eindelijk een lay-out gevonden die er voor de moment best wel goed uitziet, al zeg ik het zelf. Maar als we het dan over mijn eigen lay-out zouden hebben tegenwoordig, mijn appearance, mijn karakter, mijn 'gadgets', wel... Dan zijn we misschien een ietsie, ietsie pietsie slecht bezig.

Ik heb de voorbije drie weken al ongelooflijk veel lessen gemist. Vrijwillig. Nu, wacht, voor één les heb ik wel zo'n aanwezigheidsattest van een event waar ik moest zijn. Maar dat is dan ook maar één les, één les van 2 uur. Vandaag ben ik bijvoorbeeld gewoon heel de dag niet naar de les geweest. Vijf uur. Geen idee wat ik in die vijf uur gemist heb, maar ik hoop niet veel.

Ik loop namelijk met mijn hoofd in de wolken, weet u. Ik sta niet meer stevig op de grond. Ik zweef ergens tussen hemel en aarde, goed en slecht. Zei ik al dat ik het haat om verliefd te zijn? Juist, dat zij ik al. Wel, nogmaals: ik haat het echt om verliefd te zijn.

Het beïnvloed werkelijk alles. De plannen voor de komende week. Waar ik ga eten. Waar ik ga studeren. Welke dag ik überhaupt naar de les ga. Want als ik daar mijn bokes opeet, dan passeert hij misschien. En als ik naar dat feestje ga in dat café heb ik een grotere kans om hem te zien, in tegenstelling tot het café waar ik normaal gezien naartoe ga. Mijn leven is mijn leven niet meer, ik voel het uit mijn vingers glippen - dit is mij nog maar heel, heel zelden overkomen.

Ik was altijd de rationele, realistische, brave, 'slimme' meid die nooit een beslissing zou maken tegen haar zin of in de wetenschap dat het haar niet goed zou doen. Het soort persoon dat alles wikt en weegt vooraleer het effectief te doen, zeker op liefdesvlak. Maar nu? Nu sta ik continu met een pint in de ene hand en een sigaret in de andere (even iets duidelijk maken toch: ik zal nooit of te nooit of te nimmer beginnen met roken, maar de 'crush' rookt, en ik help dan soms een handje door die stinkstok vast te houden als de crush dat niet even zelf kan doen). Ik maak elke avond wel plannen om iets te doen, terwijl ik zo graag thuis ben, een beetje televisie kijk, een boek lees of, zoals ik nu aan het doen ben: schrijf. Niets van.

Vandaag ben ik er eindelijk toe gekomen om mijn afwas van de voorbije 3 weken te doen, terwijl ik dat normaal direct doe. Op de dag zelf.

Wie ben ik?

Ik ben verliefd. En ik voel me een zaag en een overdrijfster en een naïeve impulseling om er in mee te gaan. Maar ik kan er niet mee stoppen, echt niet. Zelfs in een uitzichtloze situatie als degene waar ik nu inzit kan ik het niet in mijn hoofd kloppen. Het lukt van hé... It's not gonna happen. Dat is nu toch erg, zeg?

Achja. Als we even de positieve punten van dit bericht opsommen kunnen we wel zeggen dat ik toch mijn afwas gedaan heb én mijn bloglay-out heb samengesteld. Mijn eigen lay-out...

Daar hebben we het later nog wel over.