Ik hou er altijd van om na een drukke week terug thuis te komen en opnieuw doordeweekse dingen te doen, ook al is het dan eigenlijk weekend. Deze week was namelijk echt... Fenomenaal. Je verwacht nu misschien echt de zotste verhalen, maar dat is helemaal niet het geval: ik heb me gewoon steengoed geamuseerd met een paar vrienden die ik precies al eeuwen niet meer had gezien. Ik ben een film gaan zien, The Secret - en hij was echt goed, een aanrader -, daarna ben ik nog wat karaoke gaan doen in mijn favoriete café en tussendoor ook nog eens een kleine cantus. Natuurlijk heb ik de crush weer gezien, en ben ik er weer veel mee bezig geweest (om een goede vriendin van mij te citeren: 'hij is de koelkast, gij zijt de magneet, ge moet der altijd bijzijn precies!'), maar dat was nu voor één keer niet de highlight van de week.
Wat ook heel erg leuk was: ik liep rustig op de straat naar muziek te luisteren onderweg naar mijn kot, toen de persoon voor mij, een best wel aantrekkelijke kerel, plots begon te wandelen op het ritme van het liedje dat ik aan het beluisteren was. En die bleef dat maar doen, hé, tot hij uit mijn zicht verdween. Enfin, niet zo'n belangrijke anekdote, eigenlijk helemaal niet zelfs - maar ik vond het best wel grappig.
Wat ik nu aan het zeggen was: thuis zijn. Langs de ene kant is het ook minder prettig omdat thuis zijn betekent dat ik heel veel moet werken voor school (en ik zit echt achter), maar langs de andere kant... Ik hou ervan om naast mijn mama in de zetel te kruipen en een opgenomen aflevering van Criminal Minds te bekijken, terwijl ik honderduit over mijn avonturen van die week vertel. Vandaag, tijdens zo'n moment, stelde mijn papa dan plots voor om naar Skyfall te gaan kijken. Ik had daar direct zin in (de broer had iets meer overtuiging nodig) en een uurtje later vertrokken we naar de lokale cinema (Geraardsbergen city). Ik dacht, chill, een kleine cinema, niet veel volk, chips boefen en gratis naar de film.
Ik had het mis. Kleine cinema, veel volk. Heel veel volk. Veel kinderen. Veel kinderen als in: je gaat naar toilet, ziet een toilet dat vrij is (een wit kleurtje in het slot), je trekt de deur open en er zit een weerloos meisje op dat met grote ogen naar je kijkt. Veel kinderen. Niet leuk.
Maar dan dacht ik: kinderen gaan niet naar Skyfall. Kinderen gaan naar Asterix & Obelix. Kinderen gaan naar de nieuwe plopfilm of zo, of Frankenweenie, weet ik veel.
Ik was nogmaals mis. Blijkbaar is het compleet oké voor kinderen om naar de nieuwe James Bond te gaan. Het ironische is dan dat de zaal volzit met kinderen maar dat de persoon voor mij wel degelijk een volwassene is van ongeveer twee meter.
Maar goed. De film was best nog wel oké hoor. Beetje langdradig wel. De kinderen hielden zich ook koest (of toch een beetje). En na de film reden we achter een pakje friet om dan voor de buis op te eten, met de hele familie, met dekentjes rondom ons heen en nu zit ik gezellig achter mijn laptop in mijn kamer in een heerlijke pyjama met een yoghurtje.
Het leven kan mooi zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten