Ik heb vaak zo van die avonden dat ik naar mijn laptop aan het kijken ben en mij afvraag wat ik nu in godsnaam eens moet gaan doen. Het is half twaalf. Op zich is dat te laat voor een aflevering Homeland op te zetten, of Glee, om toch maar eens lekker fout te doen; maar het is te vroeg om te gaan slapen. De tijd die ik verlies met draaien en draaien in mijn bed kan ik evengoed gebruiken om iets nuttigs te doen? Niet?
Tegenwoordig, als ik echt niet weet wat ik moet doen, zet ik een liedje op. En dezer dagen is dat Breezeblocks van Alt-J. Dat lied zegt zo veel dingen voor mij. Weerspiegelt een geschiedenis van mij, en een eventuele toekomst.
♣ Please don't go, I love you so, my lovely
Het is geen geheim dat dit weekend niet mijn meest enthousiaste weekend was. Ook al werd ik wel vrij blij van de scampi's die op tafel stonden deze avond. Maar toch, hij zit in mijn hoofd. Je kent dat wel, zo'n oude geliefde waar je al eeuwen niets meer van hebt gehoord en waar je helemaal niet zoveel meer aan denkt, maar dan plots is daar die herinnering die je kei hard in het gezicht slaat. Auw.
♣ My love my love, love, love
En dan gaat alles plots weer over hem. Elk nummer dat je opzet, elke reclame op de televisie, elke reclame op de radio, elke drank, elk ingrediënt, elke zoutkorrel, elke adem die je neemt. Je ziet zijn silhouet in je hoofd maar er zijn geen ogen, geen mond; het is geen beeld dat vraagt om een aanraking of om een zekere affectie. Het is gewoon een zwarte omlijsting van iets dat ooit zo echt was, zo tastbaar. Nu een vage omtrek in de vorm van iets dat is geweest. Zwart. Duister. Donker. Weg. Niets. Een ooit. Een vergeten misschien. Een eeuwige nee.
♣ Please don't go please don't go, I love you so I love you so, please break my heart, hey
En dan probeer ik het allemaal wat te relativeren door de situatie terug op een rijtje te zetten en terug te begrijpen waarom het is misgelopen en hoe normaal dat ook was, en hoe het zich echt niet had kunnen verderzetten. Ik bedoel, er was sowieso een einde. Er is altijd wel een einde. En dit was een duidelijke zaak waar het einde altijd dreigend boven ons hoofd hing, als een dodelijk zwaard van Damocles dat elk moment dwars door het spreekwoordelijke hart kon snijden. En dat deed het ook, uiteindelijk. En je was er toch oké mee, of niet soms? Het was een gezamenlijke beslissing. Samen beslist. Wat ironisch: SAMEN beslissen om terug ALLEEN te zijn.
♣ My love my love, love, love, la la la la
Maar goed. Bij deze zet ik er een punt achter. Gedaan met het ophalen van melancholische herinneringen, gedaan met het oproepen van hartzeer en messen in de rug en tranen in een hoofdkussen, gesmoord in de nacht, stil voor iedereen maar oorverdovend voor jezelf. Genoeg ermee. Tijd voor iets nieuws. Een verfrissing. Iemand waar ik SAMEN mee kan beslissen om SAMEN te zijn. Liefst met een einde dat niet zo dichtbij is. Liefde met een snuifje vriendschap en een hele hoop slechte humor.
♣ I love you so, I love you so, I love you so.
Bij deze is het tien voor twaalf en kan ik met een gerust hart in mijn bed kruipen. Geen gewentel, geen gezucht. Gewoon, slaap. En morgen is er een nieuwe dag, een nieuwe week - een spannende week! Een week die MIJN week wordt. Melancholie wordt Melan-neenee, me mij nie! Liefs!
♣ Do you know where the wild things go?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten