Melancholitis

We beseffen pas hoe goed ons geheugen is als we iemand proberen te vergeten. Daar dacht ik vandaag plots aan toen ik de sneeuw zag vallen. Sneeuw is nu eenmaal zoiets nostalgisch. Iets dat je altijd kan verbinden aan één of andere herinnering of gedachte... Of één of ander gevoel. 

Bij mij was het niet echt een kwestie van 'kunnen vergeten'. Het probleem was eerder 'blijvend' vergeten. Na zo'n lange quasi-rouwperiode over de verloren relatie pak ik mijn leven terug op, doe ik nieuwe dingen, en vergeet ik. Maar een paar maand later zie ik een foto, of een zin, of - of sneeuw, en dan zijn alle herinneringen terug en blijven ze zeker nog een week hangen.

Hoe kan je iemand blijvend vergeten? Is het überhaupt mogelijk om iemand blijvend te vergeten? Ik denk van niet. Ik denk dat het beste dat ons geheugen kan doen is een neutraal gevoel creëren wanneer zo'n vervelende gedachte terug door ons hoofd loopt. Een lied, een gedicht, een uitzicht, een lach, een foto, wat het ook is: ik geloof dat we op een dag die herinneringen kunnen ondergaan met een onbestaand gevoel. Geen pijnscheuten meer door de borst, geen weenbuien, geen ijsvreetbui, nee... Gewoon... Niets. Misschien eens knikken, wie weet zelfs een halve lach, maar daar blijft het bij. Niets meer.

Een herinnering kan je niet vergeten, maar je kan wel zelf kiezen wat voor gevoel je aan de herinnering geeft. En dat is de key to success: op die manier geraak je over iemand. Op die manier laat je de herinneringen aan je voorbijgaan. Je negeert ze niet, noch verafschuw je ze, nee: je accepteert ze, en je kiest zélf hoe je er je bij voelt. 

We beseffen pas hoe goed ons geheugen is als we iemand proberen vergeten. Ja. Maar, we beseffen ook pas hoe sterk we zélf zijn als we inzien dat we de controle over ons geheugen kunnen nemen. En opnieuw gelukkig kunnen zijn.

Over gemiste kansen en pandamutsen

Vandaag was het nog maar eens zover: het grote avontuur der treinreizen, hoezee, hoera, wat fijn, ik ben blij! De temperatuur is ondertussen ook nog niet gezakt dus de Meir ligt nog steeds bezaaid met vieze bruine sneeuwbrij, wat er ook nog eens een slipavontuur van maakt, à la Lotto-reclame: valt ze, of valt ze niet? 

Ik ben alleszins niet gevallen. Althans, niet letterlijk... Toen ik namelijk in de metro stond, viel mijn oog op een er niet onaardig uitziende jongeman die een pandamuts ophad. Een pandamuts. Een pandamuts! Exact dezelfde pandamuts die ik tot het jaar daarvoor had gehad, nadat ik hem gedwongen moest weggooien door... Laten we het houden op, overgebruik. En daar stond plots een knappe kerel met die muts op z'n hoofd. Dit is het lot. Dit is voorbestemd. Mijn hart ging sneller kloppen en ik dacht: dit is mijn kans. Een overvolle tram en een goede 30 meter afstand tussen ons zal me niet tegenhouden. Ik viel voor 'm, ik viel voor de pandagemutste jongen, en ik moest 'm hebben. Ik moest er heen rennen en hem ten huwelijk vragen.

En dan, voor ik het wist, was het voorbij. Hij was uitgestapt. Hij had me niet eens gezien. Geen blik waardig gegund. Hij weet niet eens van mijn bestaan. Ik stond even met mijn mond vol tanden tot ik besefte dat het ditmaal aan mij was om uit te stappen. Zonder mijn pandaman. Wederom, helemaal alleen. Tijd om een Adele-liedje op te zetten en te zwijmelen in zelfmedelijden. 

Lieve mensen, laat dit een les zijn: grijp je kans als je ze hebt. Wacht niet tot de pandaman afstapt en van je wegwandelt. Nee. Val over tassen, duw buggy's opzij, mompel ongemeende excuses en ga recht op je doel af.

Hou hem tegen, val op één knie en zeg het. Gooi het er gewoon uit. Hou niets binnen. Smijt het in de groep. Zeg hem, luid en duidelijk: "lieve pandaman... Jij kent me niet, maar ik ben verloren. Trouw je met me?"

En ze leefden nog panda en gelukkig.

Peptalk

Ok. Ik ga ervoor. Ja, ik ga er gewoon voor. Ik smijt mijn laptop op de grond, ik gooi alle overbodige dingen op de grond, ik zet mijn studeerface op, ik kijk niet terug, ik kijk alleen vooruit, ik studeer en studeer en ik ga het geweldig doen, want als je studeert, dan doe je het geweldig, als het examen een beetje mee wilt tenminste - maar dat is ons probleem niet, als we studeren, dan kunnen we ons NIETS kwalijk nemen, en dan gaat alles toch volgens plan en geen schuldgevoel. We willen écht geen schuldgevoel, nee, we willen een trots gevoel, we willen onze rug rechten en fier naar huis stappen met een geslaagd gevoel, een gevoel van: lol, aced it! Daar gaan we voor, en we gaan niet voor minder, we gaan alleen voor meer, meer, meer, en ik weet ook dat meer, meer, meer redelijk negatief afgeschilderd wordt door die domme reclames van Luminus, maar ik wil echt wel meer, meer, meer en ik ga voor meer, meer, MEER. En bij deze ga ik er voor. Ik gooi je weg, laptop. Weg! En ik negeer je tot morgen 12u. Ik negéér je. Ik laat je voor wat je bent. Ik ga studeren. En ik ga verdomme goed studeren.

Ik ga verdomme goed studeren en mijzelf dan trakteren op een worstenbroodje van de Panos want echt, ik VERDIEN het.

Ik verdien een worstenbroodje.

Na mijn examen.

Als het goed ging.

HET MOET GOED GAAN. DAAAG

Opmerking van algemeen nut

Ik ben er net achtergekomen dat ik vrijwel in elke blog post de uitdrukking 'maar hey!' gebruik en dat ik me er eigenlijk ongelooflijk hard aan stoor. Dit is dus een memo aan mezelf: stop met die stomme uitdrukking te gebruiken. Druk uw eeuwige, naïeve positivisme op een andere manier uit. Bedankt.

Radioactive

Vooraleer we overgaan tot de orde van de dag: een muzikaal intermezzo. Vandaag ontdekt. Trailerliedje van The Host, en ik was direct verkocht. Ik ben er non-stop naar aan het luisteren, terwijl ik alienachtige bewegingen maak en mijn schouders bijna uit de kom schok. Kan niet gezond zijn, maar hey! Doing it anyway. 

De sneeuw frustreert mij. De mensen in de Stadsfeestzaal in Antwerpen die mij altijd willen tegenhouden om één nagel 'perfect te manicuren' ook. (wat ben ik nu met één gemanicuurde nagel?!) ("dan weet je hoe het er uit ziet en kan je beslissen om ze allemaal te laten doen". Oké. Goed punt. Ik zwijg al. Die mensen frustreren mij in ieder geval.) Mijn nieuwe overbuurman ook, want die maakt heel veel lawaai en het is blok.

Niet dat ik druk aan het studeren ben voor de moment, maar ik zou het kunnen zijn, dus het is sowieso onbeleefd. 

Ik weet ook niet wie mijn nieuwe overbuurman is, dat is ook best wel frustrerend. Mijn ex-overbuurman is namelijk een halfjaar naar Parijs op Erasmus nu dus heeft hij zijn kot 'ondergehuurd', maar je moet niet denken dat die jongeman even goededag komt zeggen of zo. Nee, liever gewoon wat boren in de muur, wat een welkomstgeschenk.

Sowieso dat ik zoveel spijt van deze blog ga hebben als ik hem wat beter ken of erger: als hij het uiteindelijk eens zou lezen. 

Wat mij nog frustreert: een goede vriendin van mij die doodongelukkig is omdat haar vriend het gisteren heeft uitgemaakt (lees: 2 maand geleden, maar sinds gisteren is het "officieel" - wat?). Ze lacht niet meer om mijn mopjes en ze zegt dingen als "ik ben de liefde van mijn leven kwijt". Je bent 19. Get over it. En het is niet omdat jij verdrietig bent dat mijn mopjes niet meer grappig zijn.

Verder heb ik het 1ste seizoen van 90210 uit. Dat was mijn dagvulling vandaag. Niet: middeleeuwen studeren of renaissance studeren, nee. 90210 kijken en er ongelooflijk lang over doen om middageten te eten. Seizoen 2 is ook aan het downloaden as we speak. 

Ik ben dus weer goed bezig, zei ze, dansend op Blue van Eiffel 65. Dabedie daboedaaj daboedie daboedaaaj.

Geen idee, "titel"?

Wow, wow, wow, wat een ROTDAG. Zondagen zijn rotdagen. Maandagen? Ik heb het wel voor maandagen. Maandagen doen mij meestal niets mis, eigenlijk. Maandagen zijn braaf maar jezus, zondagen? Trutten zijn het, zondagen, of eikels, of trutteneikels. Eikeltrutten. Treikels. 

Sorry, zondag. Ik weet dat ik het niet allemaal op jou moet steken. Hate  the game, not the player. Die zin zal op de één of andere manier wel van toepassing zijn ook al ben ik er nog niet uit hoe. In ieder geval: sorry dus, zondag, jij bent het niet alleen: het is de NMBS. Het is allemaal, altijd, de schuld van de NMBS.

Het begon allemaal om 13u deze middag. Ik vertrok ongelooflijk zwaarbeladen naar het mooie Antwerpen (mijn laptop, mijn map met 200 pagina's slides, 6 Middelnederlandse boeken en een beetje kleren). Niet dat ik het zo mooi vond want het sneeuwde. En sneeuw is fijn, sneeuw benadrukt de kleur van je ogen, leuk en zo, maar bij het woord sneeuw leg ik automatisch de connotatie met: shit, vertragingen bij de NMBS. Maar hey! Alles begon goed, mijn boemeltreintje richting Gent was op tijd en er was weinig volk, dus ik was gelukkig. Beetje studeren en zo in de trein en de giechelende trutten voor u, die spraken over "pubers op de trein", terwijl ze ZELF pubers waren, zo goed en zo kwaad mogelijk negeren. Wat heel moeilijk is voor mij, want moest ik meedoen aan nieuwjaarsresoluties, dan zou 'verdraagzamer worden' zeker ergens bovenaan op de lijst staan. Maar ik doe er niet aan mee, want ik heb geen karakter. In ieder geval... De trein, dus, de trein die op tijd vertrok en mij op tijd afzette in Gent. Aangezien de enige IC-trein naar Antwerpen in het weekend om kwart na elk uur is, zat ik nog met een halfuur vrije tijd, aangezien ik om kwart voor 2 aangekomen was. Ik ga zitten. Neem mijn papieren. Lach met alle mensen die geld proberen af te halen terwijl ik al van 5 mensen geleden weet dat het afhaalpunt buiten gebruik is. Niet dat ik een slecht mens ben en het hen expres niet vertelde op voorhand, maar ik moest studeren en... Ja. Nee, ik heb er eigenlijk geen goed excuus voor.

Om 5 na 2 stel ik mij recht zodat ik nog wat zou kunnen drentelen op het perron zelf (ik ben graag op tijd voor dingen waar een tijdslimiet op staat). Voor de zekerheid kijk ik nog eens op naar het scherm, want 1) mijn dag ging al veel te goed en 2) het is de NMBS. En inderdaad, al goed dat ik het even bekeek, want plots stond daar niet meer 14:16: Antwerpen-Centraal (zoals een halfuur geleden) maar 14:16: Sint-Niklaas. Sorry, hoor, maar, WAT?

Ik ben slim soms dus ging ik naar het loket om uitleg te vragen.
Loketman: "Oh, ja, er zijn werken tussen St-Niklaas en Antwerpen dus ja, die trein is beperkt."
Ik: "Maar daarnet stond er nog 'Antwerpen-Centraal'".
Loketman: "We waren het vergeten." (verdraagzamer worden. verdraagzamer worden. verdraagzamer worden. verdraagzWAT??????) (adem in... adem uit. vraag meer uitleg. sla de man niet op z'n bek.)
Ik: "Wat moet ik nu doen dan?"
Loketman: "Goh, eigenlijk had u de trein van 5 na richting Mechelen moeten nemen, maar daar is het nu te laat voor natuurlijk (lacht)." (ADEM IN. ADEM UIT. ADEM IN. ADEM UIT.)

Ik: (lacht terug, benepen, venijnig, kwaad) "Oké. Wat doe ik dan NU (, stomme wijsneus met communicatieskills van mijn voeten?)"

Loketman: "Je pakt nu best de boemeltrein naar Antwerpen van 20 voor 3." 

Ik: "bedankt!" (had ze gezegd als ze de man effectief dankbaar was, dus, eigenlijk: ik heb die mens echt niet bedankt hoor) 

De boemeltrein van kwart na 3 die er anderhalf uur over doet om tot in Antwerpen te geraken en daarenboven nog eens zo oud is als de eerste gelegde steen van de kathedraal van Antwerpen (ik vond geen grappige vergelijking dus gooi ik het even over een historische boeg). Dan heb ik nog niet gezegd dat hij vol mensen zat. Ik heb het niet zo voor mensen. Toch niet voor heel veel mensen in éénzelfde kleine plaats. Maar in het algemeen ook niet eigenlijk, hoor. Ik zet me dus op de trein en plots komt er zich een man naast mij zetten. Vijftig jaar oud, ongeveer, redelijk breed, vriendelijk gezicht. Maar wat me het meest opviel: die rook lekker, zeg. Hij rook zoals ik mij kan inbeelden dat Johnsons baby bed time bath ruikt (al heb ik het nog nooit geroken). Ik kon me gewoonweg niet meer concentreren op 'woorden die het Nederlands aan een andere taal heeft ontleend'. 

Ben ik dan eindelijk in Antwerpen, om 16u30 (normaal ben ik dan al een uur op mijn kot), mag de reis naar mijn kot nog beginnen. Gelukkig bestaan er in Antwerpen roltrappen. Dat helpt wel met de zware tas. Dacht ik. Tot ik zag dat de roltrap naar de Metro kapot was. Zondagen. Echt. Maar goed, op de tram springen, daar dan nog eens een vertraging van 10 minuten incasseren (wat niet veel is, maar het komt er nog maar eens bovenop, weet je wel) en dan die zware tas nog eens vier verdiepingen naar omhoog sleuren. En dan willen schreeuwen, schreeuwen om de slechte dag die je had, maar het niet kúnnen, want er zijn nu eenmaal altijd mensen op mijn kot en ik wil niet dat ze me nog gestoorder gaan aanzien dan ik al ben. Dus ja. Ik ben nu dus een beetje aan het 'schreeuwen' op mijn blog. Sorry daarvoor. Maar hé! Het gaat wel niet over de liefde, hé? Ik maak reeds vooruitgang!

Hé, ik ken je niet. Be my lover?

Lieve lezers, ik ben officieel gek geworden. Of, ja. Gekker.

Elke nieuwe jongen die ik leer kennen is voor mij een potentiële nieuwe vriend. Maar echt. Ik check hoe groot hij is, ik check zijn muziekinteresses, ik check zijn grammatica (belangrijk!) en ik check natuurlijk ook zijn humor. En dan pas begin ik mij op een bepaalde manier te gedragen tegenover die arme, arme schat. Absoluut, ik neem je niet in de maling. Ik ben een verschrikkelijk, obsessief en oppervlakkig kreng geworden.

Maar ik ben vooral zielig, erg zielig. Het voelt alsof mijn hart armen heeft en die constant strekt in de richting van een of andere jongen. Om hem te vangen en op te sluiten. Voor altijd, of hoe zeg je dat. Maar even serieus, hoe belachelijk is dat wel niet? Ken ik dan echt geen schaamte meer? 

Ik weet natuurlijk hoe het komt. Als je uit een lange relatie komt (hoe slecht ook) ga je op de lange duur de affectie missen. Niet de persoon zelf, maar eerder de affectie die die persoon met zich meebracht. De warmte, de liefde, de genegenheid, kots kots. Nu, ongeveer acht maanden na mijn break-up met een jongen die mij absoluut niet waard was begint het stilletjes aan tot me door te dringen dat ik dat terug nodig heb, die typische melige dingen die een relatie met zich meebrengt. Oh, nu pas?, denk je dan. Dus al dat andere gezaag over de liefde in al die vorige blog posts heb ik me ingebeeld? Nee, absoluut niet, nee. Ik ben inderdaad een grote zaagpot over dit onderwerp geweest de laatste maanden, maar laten we deze post gewoon zien als een synthese van alles. Een soort allesomvattende conclusie, de voorlaatste pagina van je paper waarin je alles terug even opsomt vooraleer je een bibliografie geeft (MEZELF, E., mijn bestaan van 1993 tot en met 2013. Antwerpen: kot, 2013.).

En die conclusie luidt als volgt: ik focus me meer op wat zou kunnen zijn dan op wat is. Ik speur cafés af, treins af, winkels af, verdorie, ik speur zelfs sites af naar een potentiële boyfriend, zonder te kijken naar de speciale soort koffie (ik lust eigenlijk geen koffie maar er zijn nu eenmaal geen speciale spuitwaters in cafés) die op de cafékaart staat, of hoe leuk het uitzicht wel niet is in die ene trein, en heb ik die vreemde pasta al eens geprobeerd?, en dit kleedje had ik anders vast ook nooit gepast. Snap je wat ik bedoel? Ik laat al de rest aan mij voorbijgaan omdat ik me te zeer focus op dat éne ding dat ik zo graag wil, of althans, mezelf wijsmaak dat ik zo graag wil. Het leven is meer dan dat, toch? Het leven is meer dan een vriendje alleen (,zei ze, oefenend voor haar eigen tienerserie die binnenkort op Disney Channel komt). 

Het is gemakkelijk om deze conclusie voor mezelf te maken. Het is nu eenmaal een voldongen feit waar ik voor sta. Nu moet ik me er maar eens aan leren houden en stoppen met Spotted pagina's af te speuren op een beschrijving waar ik misschien eens aan zou kunnen voldoen. Het leven gaat verder, met of zonder vriendje, maar misschien vooral met nieuwe kleedjes, vreemde koffies en een gekke pastasaus. Ik probeer vanaf nu minder te zagen over de liefde en meer te genieten van de kleine dingen in het leven. 

Maar, ik kan niets beloven, natuurlijk. Daag!

Ice ice baby

Aangezien het examens zijn heb ik besloten om naar 90210 te beginnen kijken. Vijftv herinnerde me aan het bestaan van deze ongetwijfeld erg op high school meisjes gerichte serie en plots wou ik niets liever dan me wentelen in drama, seks, liefde, achterbakse trutten en slecht acteerwerk. En het werkt, hoor: vijf afleveringen verder ben ik helemaal mee in het verhaal. Ik heb zelfs, ook al zeg ik dit absoluut niet graag, al een traan gelaten. Echt waar, deze serie is net Degrassi: The Next Generation, maar dan niet opzettelijk bedoeld als een soort van voorlichtingsreeks. Gewoon, toevallig met ook een paar zeer real life situations. Denk maar aan drugs, bedrog, adoptie en al die zaken.

Maar hey, wie kijkt naar 90210 en denkt aan de goede voorlichting die ze geven aan jongeren? NIEMAND, toch?

In ieder geval... Ja, het is best wel fijn. Ik geniet ervan. Het is een goede pauze. Nu ja... Niet dat ik dat gebruik als pauze. Eigenlijk zijn mijn studeermomenten eerder pauzes, en de series mijn studeertijd. Ik leef graag in een omgekeerde wereld. Ook al zeg ik élke examenperiode dan tegen mezelf dat ik "niet goed bezig ben". Ken jezelf!

Het is duidelijk dat deze blog post nergens naartoe gaat, dus hou ik het hier maar bij. Ik wou gewoon nog eens een berichtje achterlaten en mijzelf het gevoel geven dat ik écht wel met mijn blog bezig ben. En dat bén ik echt wel, denk ik. Ik hou dit echt al enorm lang vol, en ik doe het met heel erg veel plezier! Ook al is het waarschijnlijk alleen voor mijzelf. Ach. Mijn kinderen zullen het op een dag wel lezen. Ik zie het zo al voor me: een nieuwe serie, à la 'How I Met Your Mother', waarin mijn kinderen mijn blog posts voorlezen aan hun kinderen, vertellend over hun grootmoeder, en niemand weet dan wie ik eigenlijk ben, en ik word constant geciteerd enzo. Maar als ik uiteindelijk mijzelf bekend wil maken moet ik wel al oud zijn, dan.

Ik weet niet of ik met mijn oude smoel op TV wil verschijnen. We laten het maar zo.

Zoals ik al zei: dit gaat nergens naartoe, dus ik laat jullie hier. Nog een erg prettige week gewenst met weinig examens, veel vrije tijd en veel 90210. Want hoewel mijn week er helemaal niet zo uitziet (géén vrije tijd, studeren!) ga ik toch maar lekker doen alsof dat wél mijn planning is. See you!

tweeduizenddertienineendozijn

Ligt het echt alleen maar aan mij, of zijn de mannelijke wezens op deze planeet aan het krimpen? Het is al niet gemakkelijk om als meisje van 1m74 een jongen te vinden die de juiste grootte heeft: minstens even groot + een marge van 5 à 10 centimeter om hakken te kunnen dragen - de hakkenmarge. Het is dus al niet evident om van het straat te geraken met zo'n girafwaardige lengte, maar het verslechtert er enkel op als het andere geslacht weigert om die extra centimeters in achting te nemen. Bedankt hoor, jongens, nu investeer ik al helemaal niet meer in een paar sexy hoge hakken. 

Desalniettemin was Oudejaar een wervelstorm van plezier, drank, muziek, drank, drama, regen, drank en weinig slaap. Net zoals het moet zijn, dus. Het hoogtepunt van mijn avond was wel het uitdelen van mijn allereerste klap in een jongen zijn gezicht. Wow, wat een kick! Ik voelde me fantastisch, levend, impulsief, maar ook doodsbenauwd want straks zit die met zijn vuist in mijn gezicht, ow. Maar ja, aan mijn achterwerk kom je niet zomaar, zatte kleine eikel. Dan moet je maar een klap in het gezicht kunnen verdragen.

2013. Ik hoor ieders resoluties rondvliegen, ieders nieuwjaarswensen, en dit jaar wordt het anders, 2013 wordt hét jaar! Maar eigenlijk... Gisteren was het 2012, vandaag is het 2013. Niet echt een verschil. Amper een paar uur die het onderscheid maken tussen vroeger en nu. Eigenlijk is er dus gewoon niets veranderd. Maar hey, ik zeg niet nee tegen een dik feestje. Dus bedankt 2013 om mij de kans te geven om nieuwe vrienden te leren kennen, oude vrienden terug dichter bij mij te trekken en slechte vrienden verder weg van mij te duwen. Je bent tot nu toe al een zeer bewogen jaartje geweest. Meer van dat! 

Maar niet nu, nu ga ik tachtig jaar slapen. Alvast een gelukkig 2093 allemaal.