Nu vraag ik je. Hoe in godsnaam zou je er in moeten kunnen slagen om compleet zorgeloos, met een natuurlijke flair, een kalme geest en een met een geestige ondertoon een mail te sturen naar je grootste idool van de hele, hele wereld?
Context? Oké.
Kennen jullie Chris Wall? Natuurlijk kennen jullie Chris Wall. Misschien niet bij naam (niet iedereen is zo'n verdomd grote freak als ik), maar je kent vast wel zijn stem. Het gaat zo'n beetje van dit: you're too good to lose // and I can't refuse // so don't make me choose // between the two // I'm fed up, in here // in my atmosphere // don't you know who you are // you're my shooting star. Ringt dit een belletje? Air Traffic? Kom zeg, doe effe normaal.
Air Traffic dus. Maar de kleine muziekliefhebber weet wel dat Air Traffic al lang niet meer bestaat. De reden, daar weet ik ook het fijne niet van, maar het komt er gewoon op neer dat mijn favoriete band aller tijden (ik ben naar al hun concerten geweest, ook hun eerste, op mijn 14 - ik heb mijn papa toen omgekocht om chauffeur te spelen) plots niet meer bestond. Gelukkig kreeg ik begin deze week goed nieuws te horen.
Ik kwam er namelijk achter dat Chris Wall helemaal niet stil had gezeten. Hij is namelijk met een nieuw project bezig: Soft Bullets. (geweldig hoor, je moet maar 'ns YouTuben.) Ik kreeg toen zo'n grote adrenalinekick dat ik in een moment van pure impulsiviteit en passie een mailtje heb gestuurd naar mijn Engelse held met de vraag of hij een interview met mij zou willen doen, niets al te fancy, gewoon, een paar vraagjes via het net, dat gaat toch, niet? Haha! Ja, alsof hij ooit zou terugsturen.
Dus euh, een halfuur na die mail kreeg ik het antwoord dat hij dat met veel plezier zou willen doen.
Dat hij dat met veel plezier zou willen doen.
Het komt er dus gewoon op neer dat ik 3 dagen geflipt heb over het feit dat hij überhaupt geantwoord heeft en dan nog eens 2 dagen over het feit dat ik nu wel écht vragen moest gaan verzinnen. Maar het gekste komt nog hoor, het gekste komt nog: ik kreeg het in de loop van al dat geflip ook nog eens in mijn bol om in mijn antwoordmail gewoon even lukraak te vermelden dat ik zelf bezig ben met muziek en zou je het misschien zien zitten om, als je nog eens in België bent, te jammen ofzo? Leuk toch?
Geen grapje. Heb ik echt gemaild. Géén grapje. Ik moet gewoon iets gehad hebben van 'LOL, YOLO' en drukte op verzenden. Ik heb niet eens mijn vragen nagekeken. Mijn spelling zelfs niet. Ik deed gewoon even zot en nu is het dus gebeurd en heb ik het volledig verkorven bij mijn hemel, mijn aarde, mijn bestaansreden, mijn muziekmuze, mijn alles. En dan spreek ik nog in understatements.
Jouw wereld is dus misschien niet vergaan vandaag, maar de mijne wel. Ik hoop gewoon dat hij nooit ofte nimmer terugmailt en mij zo de vernedering bespaart.
Maar ik hoop ook dat hij super super supersnel terugstuurt omg omg omg omg zo nerveus.
Ik ga een beetje verder sterven in mijn bed nu terwijl ik ons stiekem al samen op een podium zie staan, spelend, perfect in harmonie, om achteraf in de backstage een fantastisch mooie foto van ons twee te instagrammen (alhoewel, die foto zou razend populair zijn, en sinds Instagram nu ook al foto's verkoopt...) en dan nog een pintje te gaan pakken in ons nieuwe stamcafé en al die dingen. Het leven, wat is het mooi. Wat zou het mooi kunnen zijn.
Alsjeblieft, Chris. Maak mijn leven mooi.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten