Beware of misses E.

Blijkbaar zijn sommige mensen bang van mij. Ja, echt, ik neem je niet in de zeik. Ik merkte deze week even terloops op dat persoon X wel erg stil is tegenwoordig telkens ik ze zie, en persoon Y gooide me dan plots in het gezicht dat ze bang van me is. Werkelijk, dat zei ze. En het strafste van alles, persoon Y voegde er nog aan toe: 'en ik snap ook best wel waarom hoor'. Gevolgd door zo'n pseudolachje. Ik noem het een pseudolachje omdat de lach als doel heeft de ware boodschap van de zin te verdoezelen terwijl ze het wel echt meende. Gemeen vind ik dat, pseudolachjes. 

Maar dus, bang van mij. Gisteren vertelde ik het aan mijn mama en tot mijn allergrootste verbazing zei de vrouw die mij gebaard heeft en goed voor mij gezorgd heeft dat ze dat perfect begreep, dat iemand bang zou zijn van mij. 'Je bent zo kritisch altijd, weet je dat?', zei ze, en ze trok d'r neus op, en slurpte nog een frietje binnen, ook al slurp je dat niet echt, maar het slurpen had wel goed geklonken met de manier waarop ze het zei.

Ik geef toe, ik vind persoon X niet leuk. Allesbehalve. Ik kan paragrafen volschrijven over waarom ik persoon X niet leuk vind, en wat voor goede redenen ik daar wel voor heb, maar je moet me nu maar gewoon op mijn woord geloven dat ik niet zonder aanleiding een afkeer heb van persoon X. En ik geef ook toe dat ik, als ik persoon X zie, wat jammer genoeg wel erg vaak voorkomt, niet sta te springen om haar te begroeten. Maar ik doe mezelf graag geloven dat ik toch vriendelijk blijf. En mijn eigen anti-persoon-Xheid voor mezelf houd. Ja, dat doe ik mezelf  graag geloven, maar blijkbaar is dat niet waar, dus. Persoon X is bang van mij. Bang van mij!

Van mij, dan nog, ze koos mij uit om een zekere schrik voor te koesteren uit 7 biljard mensen op deze planeet. Toen ik er wat verder over nadacht vond ik het best wel erg, want ik wil niet dat mensen bang zijn van mij. Daarom besloot ik om er met iemand over te praten. Ik weet alleen niet meer  goed of ik het gesprek nu met mijzelf heb gevoerd, of met één van mijn knuffels, misschien, of met een echt persoon, maar ik heb er dus alleszins met iemand over gepraat. Ik kwam tot de vaststelling dat ik het liever heb dat mensen bang van mij zijn, dan dat ze denken dat ik ze ongelooflijk graag heb terwijl dat niet het geval is. En die zin kwam er slecht uit. Ik wil maar zeggen... Het is toch maar het beste dat persoon X het een beetje doorheeft dat ik 'r niet zo moet, toch? Stel nu dat ze me gewoonweg fantastisch vond en dacht dat ik dat idee ook over haar had, terwijl ik achter haar rug snorren op haar foto's teken in Paint, en dat ik in mijzelf altijd gekke bekken trek naar haar als ze nog maar eens iets stoms zegt. Dan is het toch beter dat ik tenminste eerlijk ben?

Het ding is gewoon, lezer, vrouw, man, persoon, ik ben echt geen onmens. Hoop ik. Ik ben echt niemand om bang van te zijn. Nee kijk, het zit eigenlijk zo, ik geef het je even op een blaadje: persoon X heeft gewoon allerlei angststoornissen en is geen goede maatstaf voor mijn mate van weerzinwekkendheid. Laten we het daar gewoon op houden. Ik ben gewoon liever eerlijk in mijn houding ten opzichte van anderen dan schijnheilig te zijn in hun gezicht. Maakt mij dat dan een gemeen iemand? Ik vind van niet. Maakt dat mij een hard iemand? Misschien wel. Maar liever een hard iemand dan een schijnheilig kutje. There, I said it.

Over kotgenoten en spinazie

Ken je dat gevoel als je zelf spinazie staat te maken in de keuken, dan inziet dat je room vervallen is, en dus de spinazie mixt zonder room en met een beetje kruiden, en dat de spinazie dan zo rond je tanden blijft plakken en je echt zo'n griezelig rilling-opwekkend gevoel krijgt als je met je tong erover gaat? Nee? Jammer.

Ken je dan misschien het gevoel als jouw kotgenote voor de zoveelste keer in het holst van de nacht seks heeft, de kamer naast jou, terwijl ze helemaal niet er uit ziet als een persoon die regelmatig one night stands heeft? Nee? Of wat dacht je van deze: ken je het gevoel dat jouw kotgenote geobsedeerd is door het vals meekwelen van Nederlandse klassiekers of oude hitjes à la Leanne Rhimes? Ze waagt zich ook aan Whitney Houston, voor de curieuzeneuzenuttelapotten. Ja, mijn kotgenote, ze kan het allemaal. Praten met haar hamster is ook één van haar favoriete hobby's. Soms twee uur aan één stuk. Moet je kunnen! Moet je respect voor hebben! Of toch maar niet, want het is eigenlijk echt ongelooflijk vervelend. 

Ken je dat gevoel dat je echt nog honderdmiljoenmiljard taken moet maken tegen begin december? En dat je dat dan nog eens moet combineren met het regelmatig zien van je vrienden? Of wacht, dat je dan ook nog eens af en toe aan sport moet doen? Of aan jezelf moet denken en dus naar Vitaya moet kijken? Ken je dat gevoel dat je zeven Middelnederlandse boekjes moet lezen voor een examen dat maar op 10 van de totale 20 punten staat? Nee? Jammer.

Echt, jammer. Want dan hebben we niets om over te praten. Daag.

I love you = I lost you (past tense)

Ooit gebeurt het misschien nog een keer, misschien, ooit. Gewoon, jij, ik, een zucht, één blik, een hand, een lach, een streel, een dag, een nacht. Ik wil het gewoon nog één keer, samen, jij, ik, een zucht, één blik, een dag, een nacht, een eeuwigheid, ik heb op je gewacht. Wachten en wachten en wachten is drie en wachten doet pijn, nostalgie, melancholie, verdriet, een traan, een lach om de herinnering, vaag, snel, voorbij, verdergaan, hervallen, verdergaan. Hervallen. 

Verdergaan.

Eén jij, geen twee. Eén persoon, geen twee, of drie, of vijf, of zeven, niet voor even, niet voor altijd, nooit, nergens, één. Jij. Eén jij. Ik wil jou. 

Ik wou jou. Ik wil jou? Ik had je graag gewild? Ik zal je ooit hebben gewild? Ik wil je, ik wil je, ik wil je, opnieuw en opnieuw, keer op keer, ik wil je, ik wil je, niet straks, liet later, nu, nu, nu, ik wil je. Wil me. Wou me niet, maar wil me. Heb me niet gewild, wil me nog steeds. Neem me. Hou van me. Hou van me.

Verdergaan, hervallen, verdergaan, hervallen, verdergaan, verdergaan, verdergaan. 

Ik ga verder maar ik wil je, ik wil je, ik wil je nog steeds. Wil me, wil me, wil me nog steeds. Misschien, ooit. Nooit is nooit maar ooit is misschien. Ooit gebeurt het misschien nog een keer, misschien, ooit, jij, ik, een zucht, één blik, jij, ik, ik wil jou, jij wilt mij, ik heb jou, jij hebt mij, wij hebben wij. Wij hebben wij. 

Ik wil je. Wil me. Wil me, alsjeblieft. Wou me niet, maar wil me.

This better not be party talk

Nu heb ik weer eens iets meegemaakt. Maar echt.

Dinsdag, 13 november. Niet alleen de dag waarop ik mijn regels kreeg, maar ook de dag waarop ik een gigantisch evenement voor mijn rekening had genomen. U ziet, de combinatie kan niet beter zijn: laten we een emotioneel instabiel persoon eventjes een cultuuractiviteit geven met veel stress en paniekaanvallen. Doen we!

Maar goed, genoeg gezeverd over mijn persoonlijke hygiëne. 13 november, dus. Dé cultuuractiviteit van onze studentenclub: de cultinaire avond. Kort gezegd: een vrij podium waar heel veel dessertjes bij kunnen geboefd worden. Was leuk, heel leuk. Totdat het laatste actje ten tonele verscheen: iemand uit ons eigen praesidium die wat liedjes ging brengen. Hij sloot af met een ode aan zijn vriendin. Een zelfgeschreven nummer. Het was een verrassing, natuurlijk, of wat dacht je? I'm yours, I'm your's, I'm yours, zong-ie, en als hij dan eindelijk had afgerond sprong de vriendin rond zijn nek met tranen die langs d'r wangen vloeiden en veranderde het publiek in een bende emotioneel klappende gillende idioten. Waaronder ikzelf, ik geef het toe. Ik was wel degelijk een bende. Een hoopje. Een klein meisje op een trap met tranen in haar ogen, emotioneel klappend voor een perfect koppel dat op het podium stond te vrijen. Maar dat steek ik op bijkomende vrouwelijke ervaringen die dag.

Mijn punt is gewoon, waarom doe je nu zoiets? Het heeft werkelijk voor niemand buiten het vriendinnetje zelf een voordeel. De mannen voelen zich echt gecockblockt door de zingende kerel, want, nu gaan alle vrouwtjes dat gaan verwachten. Verrader, egoïst, aansteller, en jij noemt jezelf een man? De vrouwen daarentegen zijn stikjaloers op de vriendin en bellen dan razend naar hun eigen vriend, om ook een eigen soundtrack te eisen. Voor twee mensen eindigde de avond hoogstwaarschijnlijk in een stomende vrijpartij, maar voor de andere honderd aanwezigen eindigde de avond geïrriteerd of met een kordate 'vanavond niet, schat, schrijf me eerst eens een liedje'.

Dat nu gezegd zijnde, na twee uur ongelooflijk slechtgezind voor me uit te staren met een zware doos in mijn handen die daar zonder pardon noch reden werd ingeduwd kreeg ik een pintje en dronk ik dat pintje en ging ik poolen en won ik met poolen en ging ik darten en verloor ik twee keer bij het darten en dan was het half zes en dan ging ik slapen en dan was het al bij al nog een toffe avond maar dat is HET PUNT NIET.

Het punt is dat mannen nu eenmaal geen serenades mogen brengen aan hun geliefde voor een groot, emotioneel publiek. Ook al was het erg mooi. En raakte het me. En kreeg het iedereen stil. En verdiende het meisje het écht wel. En al zijn ze echt een heel mooi koppel. En was het helemaal niet zo erg. En dramatiseer ik alles een beetje. Maar ja, zeg. Een vrouw in die 'periode' (heb je hem?) is nu eenmaal niet de gemakkelijkste. Al zeker niet voor twee goede vrienden van haar die voor elkaar  gemaakt zijn. Moesten ze het ooit lezen: sorry. Ik meen het niet. Ik vond het prachtig. Echt. Maar.

Nu wil ik het ook. En dat is niet leuk. Als je me nu wilt excuseren, ik ga in een hoekje wat liggen wensen dat ik ook zo'n vent had.
 

Een beetje melancholie voor het slapengaan

Ik heb vaak zo van die avonden dat ik naar mijn laptop aan het kijken ben en mij afvraag wat ik nu in godsnaam eens moet gaan doen. Het is half twaalf. Op zich is dat te laat voor een aflevering Homeland op te zetten, of Glee, om toch maar eens lekker fout te doen; maar het is te vroeg om te gaan slapen. De tijd die ik verlies met draaien en draaien in mijn bed kan ik evengoed gebruiken om iets nuttigs te doen? Niet?

Tegenwoordig, als ik echt niet weet wat ik moet doen, zet ik een liedje op. En dezer dagen is dat Breezeblocks van Alt-J. Dat lied zegt zo veel dingen voor mij. Weerspiegelt een geschiedenis van mij, en een eventuele toekomst. 

♣ Please don't go, I love you so, my lovely 

Het is geen geheim dat dit weekend niet mijn meest enthousiaste weekend was. Ook al werd ik wel vrij blij van de scampi's die op tafel stonden deze avond. Maar toch, hij zit in mijn hoofd. Je kent dat wel, zo'n oude geliefde waar je al eeuwen niets meer van hebt gehoord en waar je helemaal niet zoveel meer aan denkt, maar dan plots is daar die herinnering die je kei hard in het gezicht slaat. Auw.

♣ My love my love, love, love

En dan gaat alles plots weer over hem. Elk nummer dat je opzet, elke reclame op de televisie, elke reclame op de radio, elke drank, elk ingrediënt, elke zoutkorrel, elke adem die je neemt. Je ziet zijn silhouet in je hoofd maar er zijn geen ogen, geen mond; het is geen beeld dat vraagt om een aanraking of om een zekere affectie. Het is gewoon een zwarte omlijsting van iets dat ooit zo echt was, zo tastbaar. Nu een vage omtrek in de vorm van iets dat is geweest. Zwart. Duister. Donker. Weg. Niets. Een ooit. Een vergeten misschien. Een eeuwige nee.

♣ Please don't go please don't go, I love you so I love you so, please break my heart, hey

En dan probeer ik het allemaal wat te relativeren door de situatie terug op een rijtje te zetten en terug te begrijpen waarom het is misgelopen en hoe normaal dat ook was, en hoe het zich echt niet had kunnen verderzetten. Ik bedoel, er was sowieso een einde. Er is altijd wel een einde. En dit was een duidelijke zaak waar het einde altijd dreigend boven ons hoofd hing, als een dodelijk zwaard van Damocles dat elk moment dwars door het spreekwoordelijke hart kon snijden. En dat deed het ook, uiteindelijk. En je was er toch oké mee, of niet soms? Het was een gezamenlijke beslissing. Samen beslist. Wat ironisch: SAMEN beslissen om terug ALLEEN te zijn. 

♣ My love my love, love, love, la la la la 

Maar goed. Bij deze zet ik er een punt achter. Gedaan met het ophalen van melancholische herinneringen, gedaan met het oproepen van hartzeer en messen in de rug en tranen in een hoofdkussen, gesmoord in de nacht, stil voor iedereen maar oorverdovend voor jezelf. Genoeg ermee. Tijd voor iets nieuws. Een verfrissing. Iemand waar ik SAMEN mee kan beslissen om SAMEN te zijn. Liefst met een einde dat niet zo dichtbij is. Liefde met een snuifje vriendschap en een hele hoop slechte humor. 

♣ I love you so, I love you so, I love you so. 

Bij deze is het tien voor twaalf en kan ik met een gerust hart in mijn bed kruipen. Geen gewentel, geen gezucht. Gewoon, slaap. En morgen is er een nieuwe dag, een nieuwe week - een spannende week! Een week die MIJN week wordt. Melancholie wordt Melan-neenee, me mij nie! Liefs!

♣ Do you know where the wild things go?

Jij

Vandaag dacht ik nog eens aan je. Ik dacht dat het nu wel geen pijn meer zou doen. Het is nu eenmaal al een dik jaar geleden. Maar ik mis je, ik mis je nog steeds. Ik herinner me nog perfect hoe we tot een stuk in de nacht met elkaar bleven praten. Woorden op een flinterdun scherm, of op een oplichtende gsm. En lieve woordjes fluisteren, als een stomme naïeve verliefde idioot. In het donker. Hoe zou het ook kunnen gelukt zijn? Jij daar, ik hier. Mijn dag is jouw nacht. Ik sla mijn beddenlakens open als jij ze toeslaat. Ik knipper het lichtje aan, jij uit. Ik koos voor dichtbij, en niet voor ver weg. Maar wat een stomme keuze is dat uiteindelijk niet geweest? En nu is er niets, stilte, ijzige stilte, een groot vraagteken voor mij maar een duidelijk punt voor jou. Eigenlijk zou ik razend op je moeten zijn, moeten kloppen, slaan, roepen, schreeuwen, om je gedrag. Maar wie maak ik wat wijs? Ik mis je, ik mis je nog steeds.

Vandaag dacht ik nog eens aan je. Ik dacht dat het nu wel geen pijn meer zou doen. Maar dat doet het nog wel. Nog steeds. Want ik mis je, ik mis je, ik mis je nog steeds.

Hoe je als arme kotstudent toch een zekere conditie kan onderhouden

Dag allemaal.

U weet het misschien al, of u weet het niet (en het valt mij op dat ik jullie afwisselend aanspreek met 'u' of 'je', maar ik doe dat gewoon volgens mijn buikgevoel, it's nothing personal), maar ik ben het: ik ben een arme kotstudent. Ik wil altijd heel erg veel dingen doen in één week en ik heb daar vaak het geld niet voor. Zo ben ik graag af en toe eens bezig met mijn lijf - iedere vrouw wel, denk ik. Deze week besefte ik ineens dat je voor sommige work-outs nu eenmaal geen arme student kunt zijn. Ik ging op zoek naar goedkope (of zelf gratis) alternatieven. Ik zeg het eerlijk: ik heb nu ongeveer twee ideeën in mijn hoofd en ik ben van plan om er nog een paar bij te zeveren. Ik kan dus niet verantwoordelijk gesteld worden voor het al dan niet slagen van mijn ideeën. 

Oké, goed, hier ga ik dan. 

1. Van flessen water heffen krijg je wel dorst, zeg

Geen enkele kotstudent kan overleven zonder water, toch? Laten we dan twee vliegen in één klap vangen: aan het aantal liters per dag geraken, én wat armspieren kweken. Wat hebben we nodig: twee flessen water (van 1, 1,5 of 2 liter). Water is een basisrecht dus dat kan je héél goedkoop kopen in de supermarkt, of je vult gewoon lege flessen met het goedgekeurde kraantjeswater op je kot. Wat gaan we doen: flessen water heffen! Zet een leuk liedje op en heffen maar. Elke dag een vijftal minuutjes zal sowieso al een verschil maken. Extra tip: probeer één fles per dag uit te drinken. Zo krijg je een bonus: naarmate de fles leger wordt, heb je minder gewicht te heffen! Win-win, of course. 

2. Ik zal die paraplu wel dragen

Je kent het wel... België. Lekker weer kennen we hier amper, met als gevolg dat de regen vaak uit de lucht valt. Arme kotstudent zijnde, hebben we geen paraplu (of we hadden er één, maar die ging dan kapot, of hij gaat niet fatsoenlijk meer open). Gelukkig hebben we vrienden die wél een paraplu hebben! Wanneer je dus op straat wandelt met jouw paraplurijke vriendin, stel dan voor om hem te dragen, voor zolang het regent. Het is ongelooflijk ambetant, maar het is goed voor je armspieren én je maakt er je vrienden ook gelukkig mee. Win-win, of wat dacht je? Wat hebben we nodig: Vrienden met een paraplu. Wat gaan we doen: die paraplu openhouden voor jullie alletwee (of drie, als je een uitdaging zoekt). Extra tip: wissel af en toe van hand om de spierontwikkeling niet alleen op één arm te richten (dit klinkt heel professioneel maar ik heb werkelijk geen flauw idee wat ik aan het zeggen ben, het constant met één hand vasthouden lijkt mij vooral gewoon heel erg vermoeiend).

3. Oh my god, serieus?!

De volgende tip is een beetje riskant en misschien ook een beetje gemeen. Hij luidt namelijk als volgt: spioneer je kotgenoten. Elk kot heeft op zijn minst één vervelende persoon die erin woont (of dat is bij mij alleszins het geval), dus dan heb je al minder last van schuldgevoel. Maar nee, serieus, ga eens luistervinken aan de deur: door alle adrenaline ben je automatisch al calorieën aan het verbranden, en dat kan allemaal nog een bonus krijgen als je iets hoort dat je doet schrikken of doet bulderen van het lachen. Buikspieroefeningen? Check! En dan zwijg ik nog over al die informatie die je gaat vergaren. Chantagemateriaal is heel handig bij een vervelende kotgenoot. Wat hebben we nodig: een vervelende kotgenote of een kotgenote in wiens leven er echt altijd wel iets gebeurt // weinig schuldgevoel // de mogelijkheid om in stilte te bulderlachen. Wat gaan we doen: luistervinken. Extra tip: euh... Zorg ervoor dat niemand je betrapt?

4. Ik ben niet alleen!

Misschien de beste tip van allemaal: zoek mede-arme-kotstudenten. Geloof me, er zijn er genoeg die geen maandelijkse tripjes naar de Health City of de aanschaf van echte gewichtjes kunnen betalen. Zoek samen alternatieven voor dagdagelijkse dingen (verzin een soort woord dat niet gezegd mag worden, en als het wél gezegd wordt, moeten er terplekke vijf sit-ups gebeuren) (denk aan de mogelijkheden hier, dames: ik wil mijn vriendin wel eens sit-ups zien doen in de Stadsfeestzaal of in de food&drinks shop van de cinema). Motiveer elkaar wanneer het even moeilijk wordt. Ga samen uit op watertjes (denk even na: dansen én water: wat - een - work-out!). Wat hebben we nodig: een lotgenoot. Wat gaan we doen: elkaar motiveren en samen sit-ups doen in den Delhaize. Extra tip: zie er de humor van in en lach voldoende (ook goed voor de buikspieren, nietwaar?) 

 Zoals je ziet, lezeres (of lezer, maar, dat lijkt me redelijk out of the question), heel veel goede ideeën heb ik niet, alleen een paar kleine rondfladderende akkefietjes. Maar ze werken wel, voor mij. Op zich had ik er ook nog kunnen bijzetten: neem altijd de trap (ook in de New Look van Antwerpen, ja. Daar is een roltrap, maar ook een gewone trap!), doe sit-ups voor je gaat slapen, doe nekeer zot op een liedje, zo'n dingen - maar dat zijn geen erg grappige noch onbekende dingen. Niet dat ik echt probeer grappig te zijn. Ik probeer gewoon een beetje 'schwoeng' te brengen in mijn artikels. In ieder geval: als je er toch iets aan had, wel, leuk! Als je er echt niets aan had: wel, in de extra minuten die je spendeerde door dit te lezen heb je sowieso ook calorieën verbrand, hetzij al zittend of hetzij al staand. Eind goed, al goed dus!

Een streepje muziek voor het slapengaan

Nu we het dan toch over muziek hebben, laat mij je voorstellen aan twee bands waar ik al de hele dag naar luister. Of ja. Misschien worden het er wel drie. Dat zie ik wel als ik aan het eind van mijn artikel ben.

♣ Theme Park

Ik heb reeds het genoegen gehad om een interview af te nemen van deze jongens. Echt schatten van kerels die daarboven ook nog eens steengoede muziek maken. Ze touren het gehele najaar met Bloc Party (en terecht!) en hopen snel België te bezoeken. Dit zijn twee zoethoudertjes tot het echt zover is:

♣ Alt-J

Ik ken ze pas een dikke week, maar ik ben helemaal verliefd. Hun nummers zijn zo uiteenlopend maar komen toch steeds samen als een mooi, samenhorend geheel. Ik ben absoluut fan van 'Breezeblocks' en ik kan er gewoon niet stil bij blijven zitten, maar ook 'Something Good' is echt heerlijk.

Oké, het is duidelijk: het blijft bij twee bands, maar wel twee bands die hun momentje in de spotlight volledig waard waren. Luister er naar, alsjeblieft, en geniet ervan.

Friends say, I've got something wrong, 'cause I've been trying to reach you for so long

Iemand geïnteresseerd in 'the story of my life'?

Maybe, all along (all along)
I've been holding on (holding on)
To the promise that you need some time
 
Maar bovenal is het gewoon een steengoed nummer.

<a href="http://www.bloglovin.com/blog/4159269/?claim=nakrpqt7tvj">Follow my blog with Bloglovin</a>

De laatste tijd heb ik gewoonweg de leukste dromen ever. Ik droom dan dat ik gezellig iets aan het drinken ben met mijn vriendinnen op een mooi, zonnig terras. Er staat een grote ijscoupe voor mijn neus en een glaasje cava, want die combinatie is nu eenmaal niet te overtreffen. Plots komt er een jongen voorbij. Ik heb hem nog nooit in mijn leven gezien, maar het is best wel een mooie verschijning; hij komt het tafeltje naast ons zitten en er is ongelooflijk veel oogcontact. Dan is er zo'n fast-forward momentje waar hij aan onze tafel komt zitten en er wordt gepraat en zo, heel erg leuk. Een paar dagen later lig ik op zijn buik in het gras met de zonnestralen op ons gezicht en een leuk, onbekend indieliedje op de achtergrond. Kriebels kriebels kriebels en dan word ik wakker, met het besef dat de kerel op zich helemaal niet bestaat maar ik er ondertussen wel verliefd op ben.

Fijn.

Of wat dacht je van deze: ik ben op een feestje en word versierd door een andere knappe jongeman. Hij maakt grapjes, er is een klik en we slaan aan het praten. We wandelen hand in hand en er hangt iets in de lucht. De volgende morgen word ik wakker (we zitten nog steeds in de droom) en besef ik dat het allemaal een droom was. Hij bestaat helemaal niet, die leuke jongen van op het feestje. Ik loop de rest van de dag slechtgezind tot ik plots een sms'je krijg van een onbekend nummer. Er stond in: 'je bent me blijkbaar al volledig vergeten'. Ik belde het nummer op en krijg nou wat, het was de jongen van gisteravond! Er werd een reünie georganiseerd en dan keken we samen vanop de maan naar het vergaan van de wereld want dromen zijn nu eenmaal niet realistisch. In ieder geval, ik was zo blij, ik had het niet gedroomd! Maar dan werd ik écht wakker en had ik het uiteraard allemaal wél gedroomd en bestond de kerel effectief niet.

Frustrerend.

Ik ben zelf niet zo goed in het ontleden van dromen, dus ik heb geen flauw idee wat mijn onderbewustzijn mij probeert te vertellen, maar het is alleszins een heel duidelijk signaal. Ik vertelde het aan een goede vriendin van me en ze zei: 'wel, maak ze gewoon na in de Sims, en dan heb je daar wel een gelukkig gezinnetje met de man van uw dromen - letterlijk dan'. Het ziet er dus naar uit dat mijn leven voorlopig een picture perfect wordt in de Sims 3.

Als je me nu wilt excuseren, mijn broer vraagt me om haarlak in zijn haar te spuiten want hij weet zelf niet hoe dat moet. 

Update over mijn miserabel liefdesleven

Voor zij die het zich afvragen:

Ja, ik ben nog steeds verliefd op mijn crush, ook al maak ik mijzelf wijs dat dit niet langer het geval is.

En ja, het ziet er nog even uitzichtloos uit als vorige week. 

En ja, ik moet mij inderdaad echt inhouden om er geen hele epistels over te schrijven. 

 Maar bekijk het even langs de zonnige kant: dolfijnen bestaan nog steeds. 

 

Ik zou beter slapen in plaats van nutteloze lijstjes op te stellen

Ik heb besloten om een lijstje te maken van alle dingen die ik nog moet gedaan hebben voor het jaar eindigt. Het is maar dat ik niet vergeet om ze uiteindelijk te doen. Omdat ik het altijd zo druk heb. En daardoor soms vergeet om echt iets te doen dat een mijlpaal is in mijn leven of zo. Oké, dus:

• Een Spaans boek vrijwillig lezen, niet voor school. • Überhaupt nog eens vrijwillig een boek lezen, en niet voor school. • Lasagne leren maken. • Op de foto staan met Astrid ♥ Bryan. En met Laurens. • Mijn strikjesverzameling even groot maken als mijn kettingverzameling. • Zelf een liedje schrijven. • Mijn kortverhalenvibe terugvinden. • Ontdekken hoe ongelooflijk lekker en niet vies en walgelijk tomaten wel niet zijn. • Werk vinden om het aanvullen van mijn strikjesverzameling te kunnen betalen. • Een hond vinden met een bordje rond zijn nek waarop staat 'neem mij mee en zorg voor mij' en die bijgevolg echt meenemen en ervoor zorgen. • Of gewoon, een hond vinden. • De kracht vinden om te zeggen 'voor mij een smoske' als alle anderen frieten bestellen. • In de Kiss&Ride terechtkomen. • Verliefd worden op een kerel die bereikbaar is. • Stoppen met de gewoonte om telkens als een onbekend liedje bekend wordt, aan al mijn vrienden te zeggen 'IK KEN DIT LIEDJE AL MEER DAN EEN JAAR'. • Alleen naar toilet durven gaan, zonder altijd te vragen of iemand ook moet. • Geen boekenbonnen van Standaard Boekhandel meer laten verlopen (het is al lang geen 27 augustus meer. En dan klagen dat je überhaupt nog eens vrijwillig een boek wilt lezen?). • Stoppen met het woord überhaupt in elke conversatie te krijgen. • Eens een wedstrijd winnen. • Überhaupt deelnemen aan wedstrijden. • Het leren om 2L water per dag te drinken zonder daarom 214855 keer naar toilet te gaan. • Gaan slapen zonder eerst nog een halfuur Solitaire te spelen. • Mijn record in Solitaire te verbreken (ik zit aan één minuut en vijf seconden!). • Verdraagzamer worden. • Eens goed mijn gedacht zeggen tegen mensen die om de vijf botten hun profielfoto veranderen op Facebook. • Verdraagzamer worden. • Meer voor school werken en minder op de laptop zitten. • Meer afwassen. • Meer swifferen. • Minder stof maken zodat ik minder moet swifferen. • Gelukkiger zijn met de persoon die ik ben. • Blij zijn met de goede vrienden die ik heb. • Openstaan voor nieuwe vriendschappen. • Vriendschapsverzoeken van semi-bekende mensen weigeren. • Stoppen met proberen grappig te zijn. • En de belangrijkste: stoppen met mijzelf dingen voor te nemen waarvan ik weet dat het mij nooit of te nimmer zal lukken. •

Oost west, thuis best

Ik hou er altijd van om na een drukke week terug thuis te komen en opnieuw doordeweekse dingen te doen, ook al is het dan eigenlijk weekend. Deze week was namelijk echt... Fenomenaal. Je verwacht nu misschien echt de zotste verhalen, maar dat is helemaal niet het geval: ik heb me gewoon steengoed geamuseerd met een paar vrienden die ik precies al eeuwen niet meer had gezien. Ik ben een film gaan zien, The Secret - en hij was echt goed, een aanrader -, daarna ben ik nog wat karaoke gaan doen in mijn favoriete café en tussendoor ook nog eens een kleine cantus. Natuurlijk heb ik de crush weer gezien, en ben ik er weer veel mee bezig geweest (om een goede vriendin van mij te citeren: 'hij is de koelkast, gij zijt de magneet, ge moet der altijd bijzijn precies!'), maar dat was nu voor één keer niet de highlight van de week.

Wat ook heel erg leuk was: ik liep rustig op de straat naar muziek te luisteren onderweg naar mijn kot, toen de persoon voor mij, een best wel aantrekkelijke kerel, plots begon te wandelen op het ritme van het liedje dat ik aan het beluisteren was. En die bleef dat maar doen, hé, tot hij uit mijn zicht verdween. Enfin, niet zo'n belangrijke anekdote, eigenlijk helemaal niet zelfs - maar ik vond het best wel grappig.

Wat ik nu aan het zeggen was: thuis zijn. Langs de ene kant is het ook minder prettig omdat thuis zijn betekent dat ik heel veel moet werken voor school (en ik zit echt achter), maar langs de andere kant... Ik hou ervan om naast mijn mama in de zetel te kruipen en een opgenomen aflevering van Criminal Minds te bekijken, terwijl ik honderduit over mijn avonturen van die week vertel. Vandaag, tijdens zo'n moment, stelde mijn papa dan plots voor om naar Skyfall te gaan kijken. Ik had daar direct zin in (de broer had iets meer overtuiging nodig) en een uurtje later vertrokken we naar de lokale cinema (Geraardsbergen city). Ik dacht, chill, een kleine cinema, niet veel volk, chips boefen en gratis naar de film.

Ik had het mis. Kleine cinema, veel volk. Heel veel volk. Veel kinderen. Veel kinderen als in: je gaat naar toilet, ziet een toilet dat vrij is (een wit kleurtje in het slot), je trekt de deur open en er zit een weerloos meisje op dat met grote ogen naar je kijkt. Veel kinderen. Niet leuk.

Maar dan dacht ik: kinderen gaan niet naar Skyfall. Kinderen gaan naar Asterix & Obelix. Kinderen gaan naar de nieuwe plopfilm of zo, of Frankenweenie, weet ik veel.

Ik was nogmaals mis. Blijkbaar is het compleet oké voor kinderen om naar de nieuwe James Bond te gaan. Het ironische is dan dat de zaal volzit met kinderen maar dat de persoon voor mij wel degelijk een volwassene is van ongeveer twee meter.

Maar goed. De film was best nog wel oké hoor. Beetje langdradig wel. De kinderen hielden zich ook koest (of toch een beetje). En na de film reden we achter een pakje friet om dan voor de buis op te eten, met de hele familie, met dekentjes rondom ons heen en nu zit ik gezellig achter mijn laptop in mijn kamer in een heerlijke pyjama met een yoghurtje.

Het leven kan mooi zijn.