Eeeeeennnn adem uit. Na vier dagen van nonstop in de weer zijn met school, vrienden, studentenverenigingen en slapen - want dat moet ook al eens gebeuren - kan ik eindelijk terug ademhalen en beseffen dat ik effectief lucht naar binnen zuig en terug naar buiten blaas. Lekker in een veel te grote pyjama achteruit leunen in bed, de Facebook updates van de voorbije week doornemen en de koffiekoek eten die mijn lieve kotgenote voor mijn deur had gezet. Met een linkerarm die nu ongeveer stijf staat omdat hij op niets kan leunen. Een muisarm is dat, zeker? Fijn.
Ik heb het wel voor drukke weken. Lekker levendig, weet je wel. Nooit een saai moment. Van hot naar her hollen en van pier naar pol bellen (zeg die zin eens tien keer na elkaar?). Maar toch... Als geen ander geniet ik ook van een avondje me-time. Een heruitzending van Dance Moms op Vijf? Ja, daar nestel ik mij voor.
Een stille avond geeft natuurlijk ook direct aanleiding tot de raarste hersenkronkels. Herinneringen van de voorbije week die komen bovendrijven - sommige al wat plezanter dan andere. Na zo'n absurde denksessie schrik ik er altijd van hoeveel er eigenlijk niet gebeurt in een week. Hoeveel verschillende gevoelens je kan doorstaan op vier luttele dagen.
Eigenlijk zou ik zoveel dingen kunnen vertellen. Delen. Ratelen. Klagen. Maar ik vrees dat ik morgen dan nog bezig ben met typen. Om vier dagen te beschrijven! Vier!Vier keer vierentwintig uur.
Daarom laat ik het hier vandaag maar bij. Een vaag, filosofisch berichtje over hoe snel het leven gaat. Ik wed mijn leven erop dat daar nog nooit een blogbericht over geschreven is.
Jep... Nog nooit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten