And iiiiiiiiiii wiiiilll aaaaalllwaaays looooooveee foooooooooood

Ik heb besloten dat ik mijn zoektocht naar de liefde ga opgeven. Jawel. Ik ga stoppen met rondkijken, stoppen met fantaseren, stoppen met alles mooier voor te stellen dan het eigenlijk is in mijn hoofd, absoluut, gedaan ermee. Ik ga stoppen met mezelf te frustreren in gelukkige koppeltjes die hand in hand naast elkaar huppelen. Mijzelf afvragen wat die ene leuke jongen bij die gestoorde bitch doet, dat is ook verleden tijd. Mijn hersenen pijnigen om het vraagstuk 'bindingsangst bij mannen doen verdwijnen' op te lossen, passé composé. Maar echt, hé. Ik stop met naar de liefde te zoeken. 

Ik heb namelijk de liefde gevonden. Een liefde die me nooit zal teleurstellen. Een liefde die er op elk moment van de dag is voor mij. Die gezellig met mij onder het dekentje kruipt voor de TV. Die mij met veel plezier gezelschap houdt op de trein, of in de bioscoop, die me steunt tijdens den blok. Een liefde die ik voor geen enkele andere liefde ter wereld wil inruilen. 

De liefde die ik krijg van eten. Eten in alle vormen en maten. Dat kan gaan van een lekker kommetje cornflakes in de morgen, gevolgd door een boterhammetje met choco, gevolgd door een sappige banaan. Rond het middaguur de koelkast opentrekken en zien dat daar opeens een pakje Kiri in ligt (Kiri! Plots ben ik terug 12 en pukkelvol). Een heerlijk dampend bord met tagliatelle en scampi. Eten. Voedsel! Dát is wat belangrijk is in het leven. Niet lepeltje-lepeltje in slaap vallen, dagdromen over romantische wandelingen doorheen het park, nadenken over de naam van je eerstgeborene. NEE. Eten. Voedsel! Dát is wat belangrijk is in het leven. 

Liefde, dat is voor mij vanaf nu gewoon eten. Geen liefdesverdriet meer, noch twijfels, noch onzekerheid, nee. Geef mij maar gewoon voedsel. Meer heb ik niet nodig.

Voor dat gapende, pijnlijke gat in het midden van mijn borst vind ik later nog wel een oplossing.

Love yourself

Ik ben fantastisch. Geweldig. Onmisbaar. Plezant. Grappig. Betrouwbaar. En daar komt dan ook nog eens bij dat ik verschrikkelijk knap ben. Ik ben eigenlijk echt ongelooflijk. Topwijf. Een topwijf, ja, dat ben ik.

Nou vraag ik je. Ik sta voor de spiegel, met mijn scheve bril op m'n neus, vettig haar dat 'ik ben pas wakker' schreeuwt, een restje zwarte mascara onder mijn linkeroog en ik stink ongetwijfeld ook uit mijn bek. Ik zie er niet uit, maar toch sta ik daar, naar mijn spiegelbeeld te staren, in een hopeloze poging om mezelf helemaal op te fleuren met complimentjes aan... nou, ja, mezelf. In realiteit is er maar één ding dat ik mezelf op dit eigenste moment zou willen zeggen: ga je toch wassen, trut. 

De enige reden dat ik toch een poging deed om yours truly op te hemelen, was een of ander stom artikel in één of ander stom meidenblad. Een artikel dat ik uiteraard met erg veel aandacht heb gelezen, net zoals elk ander artikel in dat eigenlijk helemaal niet zo stomme meidenblad. Maar op deze manier konden jullie toch een paar seconden denken dat ik geen oppervlakkige blonde huppelkut was. Terwijl ik dat natuurlijk wél ben. Effectief. 

Het artikel ging over onzekerheid. Iets waar ik het zelf al wel eens moeilijk mee heb. Niet iedereen weet dat, aangezien ik in het algemeen een enorm arrogant en egocentrisch gevoel voor humor heb, maar het is wel degelijk zo. Ik verwacht altijd een uitkomst die mij ongelukkig en niet gelukkig zal maken. En als er al iets op het punt staat om mij gelukkig te maken, dan ben ik er zo goed als zeker van dat iets dat allemaal wel zal komen verwoesten. Om het met één van mijn lijfspreuken uit te leggen: net als je denkt het lichtje aan het eind van de tunnel te zien, blijkt het een vuurvlieg boven een poel drijfzand te zijn. 

Ik heb in mijn leven al veel vuurvliegen gehad. En ik ben al wel een paar keer door het drijfzand gezakt. Maar elke keer trok ik mijzelf er terug uit, met de nodige hulp van mijn geweldige vrienden, natuurlijk. Elke keer geraakte ik uiteindelijk uit de put, maar ik besefte nooit dat ik in elke put wel een klein deeltje van mijzelf achterliet - een deel zelfvertrouwen, zeg maar. 

Het heeft lang geduurd vooraleer ik dit doorhad en nog langer totdat ik die deeltjes terug begon te verzamelen. Ik liet de deeltjes in de put voor wat ze waren en bouwde gewoon nieuwe deeltjes, haalde ze uit nieuwe herinneringen, nieuwe ontmoetingen. En ik moet zeggen dat, sinds dat zelfvertrouwen zo'n beetje terug op post is, ik me veel beter voel ik mijn vel. Maar echt, hé. 

Hoewel ik moet kotsen van het werkwoord is het effectief zo dat ik nu "straal". Ik ben gelukkig, spreek mensen aan zonder aanleiding, geniet van het leven, maak er het beste van, en al die andere cliché uitdrukkingen die hetzelfde zeggen. Het is iets dat zoveel mensen en experts je elke dag aan je neus hangen, 'je moet van jezelf leren houden voor je van iemand anders houden kan', maar het is de waarheid. Ik ben top, jij bent top, iedereen is top - zelfvertrouwen verdient iedereen, dus, jij daar, ja, jij, wees blij met wie je bent!

Maar dit betekent nog altijd niet dat ik mijzelf in het vervolg nog ga ophemelen voor de spiegel. Sorry, maar daar krijg ik alleen maar de slappe lach van. Dat gezegd zijnde. Tot de volgende!

Ik ben terug! (denk ik)

Ongeveer een dik uur geleden besloot ik om mijn blog nog eens onder handen te nemen. Zie je, ik hou echt van bloggen. Ik hou gewoon van schrijven in het algemeen. Maar wat ik standaard elke keer voorheb eens ik mij terug waag aan het delen van mijn levensgebeurtenissen en gedachten, is dat ik er te ver in ga. Ik begin letterlijk alles neer te pennen. Positieve dingen, negatieve dingen. En wanneer ik die negatieve dingen dan nalees in positievere tijden, wil ik ze gewoon verwijderen. En dan zinkt de blogmoed me telkens opnieuw in de schoenen.

Ongeveer een dik uur geleden herlas ik alles. Ik herlas elk bericht dat ik ooit schreef en ik besloot welke berichten mochten blijven en welke niet. Uiteraard heb ik geen enkel bericht echt verwijderd - dat is stom, want uiteindelijk heb ik mij op een bepaald moment effectief zo gevoeld, dus het is geen onnuttig schrijfsel geweest. 

Nu is het tijd voor een nieuw begin (ja, nogmaals, een nieuw begin, ik weet het, ja, het tien miljoen duizendste begin van mijn blog, ik weet het, confronteer me niet, ik weet het!). Ik was echt van plan om vrijwel direct een nuttige blog post te schrijven, maar weet je, het is 20 voor 1, en ik ben moe, van al dat lezen, en eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee waarover ik op dit moment zou moeten schrijven. 'Over de liefde!', hoor ik menig lezer zeggen, zowel op sarcastische als op enthousiaste toon (ieder diertje zijn pleziertje), en ja, daar zou ik echt weer boeken over kunnen neerschrijven... Nee echt, dat zou ik écht kunnen. Maar ik ga toch proberen om het één dag vol te houden zonder het over dat kutfenomeen te hebben. 

Graag herinner ik u aan voorbije beloftes (zowel aan jullie als aan mezelf): 

- verdraagzamer worden en van mensen beginnen te houden (status: ik haat nog steeds mensen) 

- de uitdrukking 'maar hey!' minder gebruiken in mijn blog posts (status: bijna elke blog post telt die uitdrukking én in het dagelijkse leven is het nog erger) 

Bon. Dat zegt genoeg, me dunkt.

In ieder geval - bloggen, ja. Ik ga er weer voor. Ik vind wel weer nuttige dingen om over te schrijven. Of ja, nutteloze dingen, die typen gemakkelijker. Meer mijn ding, nutteloze dingen. Zo sorteerde ik onlangs al mijn koelkastwoordmagneetjes op woordcategorie (subjectief, adjectief, werkwoord, nvdr). Het kostte me 2,5 uur, maar ik heb me nog nooit zo goed geamuseerd. Zo zie je maar. Ieder diertje zijn pleziertje, weet je nog.

Ik ben er klaar voor. Alez, morgen. Of overmorgen. Nu ga ik gewoon slapen. Ja. Slapen. Hopelijk tot snel, en hopelijk is dit géén loze belofte.