Na urenlang prutsen en debatteren met mezelf heb ik eindelijk een lay-out gevonden die er voor de moment best wel goed uitziet, al zeg ik het zelf. Maar als we het dan over mijn eigen lay-out zouden hebben tegenwoordig, mijn appearance, mijn karakter, mijn 'gadgets', wel... Dan zijn we misschien een ietsie, ietsie pietsie slecht bezig.
Ik heb de voorbije drie weken al ongelooflijk veel lessen gemist. Vrijwillig. Nu, wacht, voor één les heb ik wel zo'n aanwezigheidsattest van een event waar ik moest zijn. Maar dat is dan ook maar één les, één les van 2 uur. Vandaag ben ik bijvoorbeeld gewoon heel de dag niet naar de les geweest. Vijf uur. Geen idee wat ik in die vijf uur gemist heb, maar ik hoop niet veel.
Ik loop namelijk met mijn hoofd in de wolken, weet u. Ik sta niet meer stevig op de grond. Ik zweef ergens tussen hemel en aarde, goed en slecht. Zei ik al dat ik het haat om verliefd te zijn? Juist, dat zij ik al. Wel, nogmaals: ik haat het echt om verliefd te zijn.
Het beïnvloed werkelijk alles. De plannen voor de komende week. Waar ik ga eten. Waar ik ga studeren. Welke dag ik überhaupt naar de les ga. Want als ik daar mijn bokes opeet, dan passeert hij misschien. En als ik naar dat feestje ga in dat café heb ik een grotere kans om hem te zien, in tegenstelling tot het café waar ik normaal gezien naartoe ga. Mijn leven is mijn leven niet meer, ik voel het uit mijn vingers glippen - dit is mij nog maar heel, heel zelden overkomen.
Ik was altijd de rationele, realistische, brave, 'slimme' meid die nooit een beslissing zou maken tegen haar zin of in de wetenschap dat het haar niet goed zou doen. Het soort persoon dat alles wikt en weegt vooraleer het effectief te doen, zeker op liefdesvlak. Maar nu? Nu sta ik continu met een pint in de ene hand en een sigaret in de andere (even iets duidelijk maken toch: ik zal nooit of te nooit of te nimmer beginnen met roken, maar de 'crush' rookt, en ik help dan soms een handje door die stinkstok vast te houden als de crush dat niet even zelf kan doen). Ik maak elke avond wel plannen om iets te doen, terwijl ik zo graag thuis ben, een beetje televisie kijk, een boek lees of, zoals ik nu aan het doen ben: schrijf. Niets van.
Vandaag ben ik er eindelijk toe gekomen om mijn afwas van de voorbije 3 weken te doen, terwijl ik dat normaal direct doe. Op de dag zelf.
Wie ben ik?
Ik ben verliefd. En ik voel me een zaag en een overdrijfster en een naïeve impulseling om er in mee te gaan. Maar ik kan er niet mee stoppen, echt niet. Zelfs in een uitzichtloze situatie als degene waar ik nu inzit kan ik het niet in mijn hoofd kloppen. Het lukt van hé... It's not gonna happen. Dat is nu toch erg, zeg?
Achja. Als we even de positieve punten van dit bericht opsommen kunnen we wel zeggen dat ik toch mijn afwas gedaan heb én mijn bloglay-out heb samengesteld. Mijn eigen lay-out...
Daar hebben we het later nog wel over.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten