Jij

Vandaag dacht ik nog eens aan je. Ik dacht dat het nu wel geen pijn meer zou doen. Het is nu eenmaal al een dik jaar geleden. Maar ik mis je, ik mis je nog steeds. Ik herinner me nog perfect hoe we tot een stuk in de nacht met elkaar bleven praten. Woorden op een flinterdun scherm, of op een oplichtende gsm. En lieve woordjes fluisteren, als een stomme naïeve verliefde idioot. In het donker. Hoe zou het ook kunnen gelukt zijn? Jij daar, ik hier. Mijn dag is jouw nacht. Ik sla mijn beddenlakens open als jij ze toeslaat. Ik knipper het lichtje aan, jij uit. Ik koos voor dichtbij, en niet voor ver weg. Maar wat een stomme keuze is dat uiteindelijk niet geweest? En nu is er niets, stilte, ijzige stilte, een groot vraagteken voor mij maar een duidelijk punt voor jou. Eigenlijk zou ik razend op je moeten zijn, moeten kloppen, slaan, roepen, schreeuwen, om je gedrag. Maar wie maak ik wat wijs? Ik mis je, ik mis je nog steeds.

Vandaag dacht ik nog eens aan je. Ik dacht dat het nu wel geen pijn meer zou doen. Maar dat doet het nog wel. Nog steeds. Want ik mis je, ik mis je, ik mis je nog steeds.