Ode aan de Toekomst

Gek hoe één minuut een wereld van verschil kan maken, soms. Eén minuut, waarin eigenlijk niets verandert, waarin je pakweg een tiental keer knippert met je ogen, een twintigtal keer ademhaalt, misschien wel ‘ns lacht. Eén minuut waarin je toch zoveel in je kan opnemen. Dansende vrienden. Champagneglazen, halfvol, maar kijk, daar is de fles alweer, klaar om bij te vullen. Hoedjes, misschien. Toeters, ja, dat kan ook. Eén minuut. 

De minuut die de laatste seconden van 2013 doet sterven. De tijd tussen 23u59 en 00u00. De overgang naar 2014. Eén minuut. 

Gek. Nee echt, gek. Eén minuut, hé. Wat gaat er anders zijn als het nieuwe jaar ’t eerste levenslicht ziet? Gaat mijn leven zich resoluut omgooien? Gaat alles beter zijn? Gaan alle problemen verdwijnen? Gaan die luttele 60 seconden die ik met mijn ogen zie verminderen, die ik met mijn oren voel wegtikken, gaan die kleine tijdsbommetjes werkelijk alles beter maken? Wordt 2014 echt mijn jaar, terwijl het verspringen van de 3 naar de 4 slechts een formaliteit is? Zoals wanneer iemand vraagt hoe je je voelt nadat je verjaard bent, en je gewoon antwoordt: “hetzelfde als gisteren”? Omdat er in essentie niets verandert? 

Ik weet nog exact hoe ik 2013 heb ingelijfd. Ik weet zelfs nog mijn eerste memorabele januarimoment in 2012. Ik liet de pot choco op de grond vallen. Ik weet het, typischer dan dat wordt het écht niet. Nee, 2013 begon op dat vlak iets anders. Ik weet nog dat het jaar slechts enkele uren oud –jong– was toen ik voor het eerst in mijn leven een man in het gezicht sloeg. Nee, niet mijn vriendje. Laat staan een kameraad. Nee, een wildvreemde die op het Oudejaarsfeestje in de Vooruit niet van mijn billen kon blijven. 

Ik herinner me nog exact hoe ik me toen voelde. Euforisch, omdat ik plots in mijn ooghoek mijn eigen hand zag uithalen naar één of andere junk die ik nooit meer ging terugzien. Wat een lef! Euforisch voelde ik me, en nog geen volledige seconde daarna voelde ik me doodsbang. Oké. Die gast gaat mij terugslaan. Maar dat deed-ie niet. Hij moest eens lachen en droop toen af. 

Ik weet niet hoe ik 2014 ga inzetten. Eerlijk waar, geen idee – maar ik weet dat ik die laatste minuut van 2013 echt ga koesteren. Niet omdat ik 2013 ga missen. Oh, neen. 2013 was voor mij persoonlijk een verschrikkelijk jaar. Een verzameling van 365 dagen die ik echt liever zie gaan dan komen. Ik weet gewoonweg dat ik in die laatste fragmenten van dit ongeluksjaar, dat zich – hoe treffend kan het ook – zelfs vertaalt in zijn laatste twee cijfers, alles wat gebeurd is nog eens de revue zal laten passeren.

Ik had eigenlijk echt een paar mannen op hun gezicht moeten slaan dit jaar. Harder nog dan de man die datzelfde jaar dacht in te zetten met odes aan mijn derrière. Ik vraag me alleen af of ik me dan ook euforisch zou hebben gevoeld. Of het me deugd zou hebben gedaan. Hoe hard ik ook zou slaan, en dat zou ik, hoor; sterretjes zouden ze zien, allemaal. Hoe hard ik ook zou slaan, het zou de pijn toch niet hebben weggenomen. Integendeel zelfs, mijn hand zou volgens mij nog lang nagetinteld hebben van douleur. 

Het is gek. Echt, het is gek hoe één minuut een wereld, een leven, mijn leven van verschil kan maken. Hoe belachelijk dat ook klinkt. Ik kan niet wachten op het moment dat mijn vrienden van z’n “5… 4… 3…” gaan. Al weet ik ook wel dat die laatste vijf restjes van 2013 vol zullen zitten van herinneringen. Maar, en dat meen ik echt, op het moment dat iedereen het uitgilt van je “Gelukkig nieuwjaar!”, draai ik een knop om. Och, wat een cliché. Eén cijfertje verspringt er maar. Maar één cijfertje is voor mij genoeg om alles wat dit jaar gebeurd is achter mij te laten. Hoezeer er nog een staartje aan zit te komen en hoeveel vragen ik ook nog mag hebben. Gedaan ermee. Het is maar één minuut. En nee, inderdaad, in essentie verandert er niets. In essentie zal ik nog steeds exact dezelfde persoon zijn die ik was één minuut eerder, nu toevallig nog in een ander jaar. In essentie verandert er niets. Maar voor mij is het een ommekeer. Nieuw jaar. 365 onaangeraakte dagen. Die ik nu eens echt ga vullen met leuke herinneringen. En ergens, op één van die kleine 400 dagen, ga ik ‘t 2013 vergeven van zo’n enfant terrible geweest te zijn. 

2014. Ik wacht op u, hoor. Ik zie u zitten. 

Stel mij niet teleur, hé.

Alexithymia

Ik weet niet wat ik dacht. Ik weet niet wat ik verwachtte. Wat ik wou. Maar dat is een leugen, want dat weet ik wel. Ik wou het allemaal. Ik wou te veel. Ook dat is een leugen. Ik wou iets wat perfect wou-wenselijk is. Ik wou iets normaals. Iets wat me deed lachen.  Iets wat me omarmde als ik het koud had. Iets wat me gelukkig maakte. Of kon maken. Ooit. Iets zachts, maar tegelijkertijd ook scherps; een herfstblad, maar nog groen aan de nerven. Ik wou jou. Leugen. Ik wil jou. 

Het Wieltjeslied (voor @Toespijs)

Sinds een dikke maand of twee ben ik volledig weg van Twitter. Ik weet niet hoe het is gebeurd, ik weet niet waarom het is gebeurd, ik weet niet exact wanneer het is gebeurd, maar - het is gebeurd en ook ik liet mij vangen aan 'mijn 200ste volger krijgt #tettn/een vat/een kusje/een #ff/een je-noemt-het-maar'. Ik hield het natuurlijk origineler (of wat dacht je) en opteerde voor: 'mijn 200ste volger krijgt van mij een Wieltjeslied'. Aha, u heeft context nodig? Vrij logisch. Ik had die dag rijles en bleef toen maar flauwe mopjes maken over wieltjes ('And I wiel always love you', 'Wiel! Are! Your friends'). Ha, dat brengt u nog steeds geen duidelijkheid? Eveneens vrij logisch. Maar daar zal u het nu toch wel mee moeten doen.

In ieder geval, ondertussen zit ik al een paar volgers verder en kreeg die arme 200ste volger, @Toespijs, zijn wieltjeslied nog altijd niet. Daarom besloot ik om er vandaag eens écht werk van te maken. Een gemakkelijke volger is-ie niet want hij eiste het lied op de melodie van 'Zeil Je Voor Het Eerst'. Bij deze. Mijn Wieltjeslied. (Ik vind het zelf zodanig verschrikkelijk slecht dat het geweldig wordt) 

_____________________________________

WIELTJESLIED

Ze zeiden hou je van wieltjes
Of eerder fan van puree?
Goh, eerder aardappelkrieltjes
Maar wieltjes vallen ook mee.

Weldra stond ik op het hard wegdek
Wieltjes en ik, 't kennismakingsgesprek
Ik wist nog niets van dat rijden
Ik stond volkomen voor gek.

Rij je voor het eerst, dan sla je een flater
Trek het je niet aan, amfitheater.
Geniet je des te meer, van een megakater
Dit kan accurater
Vergevingsgezind? 

Dit gaat niet echt over wieltjes
Terwijl ik wel goed begon
En dit voor Twitterprofieltjes
Ik dacht dat ik beter kon

Nu heb ik aan iemand een Wieltjeslied beloofd
Waar zat ik toen toch ook met mijn hoofd
Ik wou dat ik 't kon omzeilen
Maar heb me nu uitgesloofd

Rij je voor het eerst, dan sla je een flater
Ik kan dit niet aan, want schoolverlater
Wil telefoonverkeer, met mijn psychiater
Ben geen mannenhater
Decoratielint. 

_____________________________________

Zelden in mijn leven zoiets slechts geschreven maar toch goed gelachen. En een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd, hé.

Een gelukt leven

Zo heel soms, snel en en vluchtig, wandelt 'geluk' me voorbij en geeft ze me achteloos, en passant, een kus op de wang. Ik snuif een restantje op van haar parfum en staar haar gewoon na wanneer ze de draad der gelukverspreiding weer oppikt en dan, wederom, mijn bestaan compleet vergeet (ja, ik gaf aan 'geluk' het vrouwelijke geslacht, daar zijn geen onderliggende redenen voor, ik associeer parfum nu eenmaal met vrouwen en ik wou echt iets over parfum zeggen in dit blogbericht. Oké?). Ik voel de afdruk van haar denkbeeldige lippenreepjes nog lang nazinderen op mijn koude rechterwang want laat ons eerlijk zijn, het begint ferm af te koelen, hé. Mijn lippen gaan iets uit elkaar, vinden elkaar dan terug en laten elkaar dan opnieuw los om wat uit te deinen naar links en rechts - iets wat je met één woord als 'glimlachen' kan omschrijven, dus, eigenlijk. 

Soms, dus, want nu ben ik nog steeds niet tot mijn punt gekomen, soms gaat er een wind van geluk door mijn haren zonder dat ze blondgelokte knopen veroorzaakt.  En dan huppel ik en spring ik en twirrel en twarrel ik in het rond en denk ik 'hoho, dit voelt leuk. Zo heb ik me toch al even niet meer gevoeld.' Dan krijg je situaties als 'Zeg, kan het dat jij een beetje alcohol-intoxicated bent?', en dan denk ik, goh, is geluk ook geen alcohol? Is geluk ook niet iets was verblindt, verblijdt, verzacht? Iets wat je van je barkruk doet glijden om de benen nog eens los te gooien op dat verschrikkelijke Animalsnummer van die alomtegenwoordige Martin Garrix die je gewoon eens goed wil door elkaar schudden van je 'oké, Darwin van de 21ste eeuw, we snappen het, ja, wij zijn dieren, ja, oké, goed'? Ja toch? Ja, echt wel. Geluk is alcohol waar je niet voor hoeft te betalen, tenzij we alle eerdere ongelukkige momenten bij elkaar moeten beginnen optellen - dan wordt geluk gewoon onbetaalbaar.

Bloggen over geluk, eigenlijk is dat toch echt het meest cliché idee dat een mens kan hebben, hé? Alsof niemand dat ooit eerder al eens heeft gedaan. En haha, ja, probeer maar grappig te zijn hoor. Darwin van de 21ste eeuw? Hilarisch, echt. Nee maar, het ding is, ik denk dat ik nu op dit moment, zaterdagnacht, half twee, gelukkig ben. Misschien maar voor eventjes. Misschien maar voor enkele wazige seconden waarin ik uitzinnig van vreugde een dansje placeer op Netsky. Ja echt, Netsky, ik heb staan dansen op Netsky in mijn winterpyjama en ik zweet me nu echt te pletter. Dat nu geheel terzijde - gelukkig, nu, op dit moment, in dit moment. Ik denk dat ik het ben. Ik denk dat ik het voel. 

Ik denk dat ik het langer wil zijn. Ik denk dat ik gewoon op elk mogelijk tijdstip van de dag van de barkruk wil glijden om te dansen op Martin Garrix, terwijl ik een snelle blik werp op de deur die net openklapt waardoor het belletje dat erboven hangt fel begint te klingelen. Ik wil op elk mogelijk moment naar die deur kunnen kijken en eens knipogen naar haar, 't geluk, dat nog maar eens mijn stamcafé binnenwandelt om mij gelukkig te maken. 

Ik ga die wel eens op een pintje trakteren, denk ik.

We accept the love we think we deserve

Soms weet ik niet goed wie ik ben. Of ja, wie ik moet zijn. Soms weet ik niet wanneer ik écht mezelf ben en wanneer ik niet gewoon één van mijn vele rolletjes speel. Eerlijk, wanneer kunnen we echt zeggen dat we onszelf zijn? Kennen we onszelf zodanig goed dat we op elk moment van de dag gewoon kunnen weten of we op dat ogenblik onszelf zijn, of niet? Soms weet ik niet goed wie ik ben, en soms is dat niet gewoon soms, maar vaak, en soms zelfs erg regelmatig.

Ik weet niet wie ik ben. Soms ben ik grappig. Of ja, probeer ik grappig te zijn. Soms denk ik dat de persoon die ik moet zijn, een grappig persoon is. Een persoon die met alles kan lachen, die alles met een paar korrels zout neemt. Soms ben ik dan weer serieus. Of ja, wil ik heel graag serieus overkomen. Soms denk ik dat de persoon die ik moet zijn, het soort persoon is die op ieders muizenissen een sluitend antwoord heeft, op op zijn minst een luisterend oor kan bieden. Soms ben ik verdrietig. Dan probeer ik dat niet te zijn, of wil ik dat niet zijn, dan ben ik dat gewoon. 

Ik kan veel personen zijn. Ik heb veel kanten. Te veel kanten, misschien. Ik probeer me telkens aan te passen aan iedereen die ik tegenkom om zo leuk mogelijk te zijn. Ik denk (hoop) dat iedereen dat wel een beetje heeft. 

Ik kan de persoon zijn die zegt 'ik doe dat wel even voor je', met een gemeende glimlach, of de persoon die net durft te zeggen 'seg, nee, doe dat zelf eens', wetende dat ik het me bij die persoon kan permitteren. Ik kan grof zijn, echt wel, maar ik kan ook heel klein zijn, heel stil zijn, ik kan heel aanwezig zijn, of alleen maar fysiek, met mijn hoofd in de wolken, met mijn hoofd in gedachten, ik kan sympathiek zijn, ik kan brommig zijn... 

Weet je, ik kan echt alles zijn. Alles en iedereen. 

Ik weet gewoon niet wie ik voor u moet zijn. Want voorlopig was niets wat ik al was, goed genoeg. Voorlopig was mezelf zijn, voor u, niet goed genoeg.

And iiiiiiiiiii wiiiilll aaaaalllwaaays looooooveee foooooooooood

Ik heb besloten dat ik mijn zoektocht naar de liefde ga opgeven. Jawel. Ik ga stoppen met rondkijken, stoppen met fantaseren, stoppen met alles mooier voor te stellen dan het eigenlijk is in mijn hoofd, absoluut, gedaan ermee. Ik ga stoppen met mezelf te frustreren in gelukkige koppeltjes die hand in hand naast elkaar huppelen. Mijzelf afvragen wat die ene leuke jongen bij die gestoorde bitch doet, dat is ook verleden tijd. Mijn hersenen pijnigen om het vraagstuk 'bindingsangst bij mannen doen verdwijnen' op te lossen, passé composé. Maar echt, hé. Ik stop met naar de liefde te zoeken. 

Ik heb namelijk de liefde gevonden. Een liefde die me nooit zal teleurstellen. Een liefde die er op elk moment van de dag is voor mij. Die gezellig met mij onder het dekentje kruipt voor de TV. Die mij met veel plezier gezelschap houdt op de trein, of in de bioscoop, die me steunt tijdens den blok. Een liefde die ik voor geen enkele andere liefde ter wereld wil inruilen. 

De liefde die ik krijg van eten. Eten in alle vormen en maten. Dat kan gaan van een lekker kommetje cornflakes in de morgen, gevolgd door een boterhammetje met choco, gevolgd door een sappige banaan. Rond het middaguur de koelkast opentrekken en zien dat daar opeens een pakje Kiri in ligt (Kiri! Plots ben ik terug 12 en pukkelvol). Een heerlijk dampend bord met tagliatelle en scampi. Eten. Voedsel! Dát is wat belangrijk is in het leven. Niet lepeltje-lepeltje in slaap vallen, dagdromen over romantische wandelingen doorheen het park, nadenken over de naam van je eerstgeborene. NEE. Eten. Voedsel! Dát is wat belangrijk is in het leven. 

Liefde, dat is voor mij vanaf nu gewoon eten. Geen liefdesverdriet meer, noch twijfels, noch onzekerheid, nee. Geef mij maar gewoon voedsel. Meer heb ik niet nodig.

Voor dat gapende, pijnlijke gat in het midden van mijn borst vind ik later nog wel een oplossing.

Love yourself

Ik ben fantastisch. Geweldig. Onmisbaar. Plezant. Grappig. Betrouwbaar. En daar komt dan ook nog eens bij dat ik verschrikkelijk knap ben. Ik ben eigenlijk echt ongelooflijk. Topwijf. Een topwijf, ja, dat ben ik.

Nou vraag ik je. Ik sta voor de spiegel, met mijn scheve bril op m'n neus, vettig haar dat 'ik ben pas wakker' schreeuwt, een restje zwarte mascara onder mijn linkeroog en ik stink ongetwijfeld ook uit mijn bek. Ik zie er niet uit, maar toch sta ik daar, naar mijn spiegelbeeld te staren, in een hopeloze poging om mezelf helemaal op te fleuren met complimentjes aan... nou, ja, mezelf. In realiteit is er maar één ding dat ik mezelf op dit eigenste moment zou willen zeggen: ga je toch wassen, trut. 

De enige reden dat ik toch een poging deed om yours truly op te hemelen, was een of ander stom artikel in één of ander stom meidenblad. Een artikel dat ik uiteraard met erg veel aandacht heb gelezen, net zoals elk ander artikel in dat eigenlijk helemaal niet zo stomme meidenblad. Maar op deze manier konden jullie toch een paar seconden denken dat ik geen oppervlakkige blonde huppelkut was. Terwijl ik dat natuurlijk wél ben. Effectief. 

Het artikel ging over onzekerheid. Iets waar ik het zelf al wel eens moeilijk mee heb. Niet iedereen weet dat, aangezien ik in het algemeen een enorm arrogant en egocentrisch gevoel voor humor heb, maar het is wel degelijk zo. Ik verwacht altijd een uitkomst die mij ongelukkig en niet gelukkig zal maken. En als er al iets op het punt staat om mij gelukkig te maken, dan ben ik er zo goed als zeker van dat iets dat allemaal wel zal komen verwoesten. Om het met één van mijn lijfspreuken uit te leggen: net als je denkt het lichtje aan het eind van de tunnel te zien, blijkt het een vuurvlieg boven een poel drijfzand te zijn. 

Ik heb in mijn leven al veel vuurvliegen gehad. En ik ben al wel een paar keer door het drijfzand gezakt. Maar elke keer trok ik mijzelf er terug uit, met de nodige hulp van mijn geweldige vrienden, natuurlijk. Elke keer geraakte ik uiteindelijk uit de put, maar ik besefte nooit dat ik in elke put wel een klein deeltje van mijzelf achterliet - een deel zelfvertrouwen, zeg maar. 

Het heeft lang geduurd vooraleer ik dit doorhad en nog langer totdat ik die deeltjes terug begon te verzamelen. Ik liet de deeltjes in de put voor wat ze waren en bouwde gewoon nieuwe deeltjes, haalde ze uit nieuwe herinneringen, nieuwe ontmoetingen. En ik moet zeggen dat, sinds dat zelfvertrouwen zo'n beetje terug op post is, ik me veel beter voel ik mijn vel. Maar echt, hé. 

Hoewel ik moet kotsen van het werkwoord is het effectief zo dat ik nu "straal". Ik ben gelukkig, spreek mensen aan zonder aanleiding, geniet van het leven, maak er het beste van, en al die andere cliché uitdrukkingen die hetzelfde zeggen. Het is iets dat zoveel mensen en experts je elke dag aan je neus hangen, 'je moet van jezelf leren houden voor je van iemand anders houden kan', maar het is de waarheid. Ik ben top, jij bent top, iedereen is top - zelfvertrouwen verdient iedereen, dus, jij daar, ja, jij, wees blij met wie je bent!

Maar dit betekent nog altijd niet dat ik mijzelf in het vervolg nog ga ophemelen voor de spiegel. Sorry, maar daar krijg ik alleen maar de slappe lach van. Dat gezegd zijnde. Tot de volgende!

Ik ben terug! (denk ik)

Ongeveer een dik uur geleden besloot ik om mijn blog nog eens onder handen te nemen. Zie je, ik hou echt van bloggen. Ik hou gewoon van schrijven in het algemeen. Maar wat ik standaard elke keer voorheb eens ik mij terug waag aan het delen van mijn levensgebeurtenissen en gedachten, is dat ik er te ver in ga. Ik begin letterlijk alles neer te pennen. Positieve dingen, negatieve dingen. En wanneer ik die negatieve dingen dan nalees in positievere tijden, wil ik ze gewoon verwijderen. En dan zinkt de blogmoed me telkens opnieuw in de schoenen.

Ongeveer een dik uur geleden herlas ik alles. Ik herlas elk bericht dat ik ooit schreef en ik besloot welke berichten mochten blijven en welke niet. Uiteraard heb ik geen enkel bericht echt verwijderd - dat is stom, want uiteindelijk heb ik mij op een bepaald moment effectief zo gevoeld, dus het is geen onnuttig schrijfsel geweest. 

Nu is het tijd voor een nieuw begin (ja, nogmaals, een nieuw begin, ik weet het, ja, het tien miljoen duizendste begin van mijn blog, ik weet het, confronteer me niet, ik weet het!). Ik was echt van plan om vrijwel direct een nuttige blog post te schrijven, maar weet je, het is 20 voor 1, en ik ben moe, van al dat lezen, en eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee waarover ik op dit moment zou moeten schrijven. 'Over de liefde!', hoor ik menig lezer zeggen, zowel op sarcastische als op enthousiaste toon (ieder diertje zijn pleziertje), en ja, daar zou ik echt weer boeken over kunnen neerschrijven... Nee echt, dat zou ik écht kunnen. Maar ik ga toch proberen om het één dag vol te houden zonder het over dat kutfenomeen te hebben. 

Graag herinner ik u aan voorbije beloftes (zowel aan jullie als aan mezelf): 

- verdraagzamer worden en van mensen beginnen te houden (status: ik haat nog steeds mensen) 

- de uitdrukking 'maar hey!' minder gebruiken in mijn blog posts (status: bijna elke blog post telt die uitdrukking én in het dagelijkse leven is het nog erger) 

Bon. Dat zegt genoeg, me dunkt.

In ieder geval - bloggen, ja. Ik ga er weer voor. Ik vind wel weer nuttige dingen om over te schrijven. Of ja, nutteloze dingen, die typen gemakkelijker. Meer mijn ding, nutteloze dingen. Zo sorteerde ik onlangs al mijn koelkastwoordmagneetjes op woordcategorie (subjectief, adjectief, werkwoord, nvdr). Het kostte me 2,5 uur, maar ik heb me nog nooit zo goed geamuseerd. Zo zie je maar. Ieder diertje zijn pleziertje, weet je nog.

Ik ben er klaar voor. Alez, morgen. Of overmorgen. Nu ga ik gewoon slapen. Ja. Slapen. Hopelijk tot snel, en hopelijk is dit géén loze belofte.

The past tense of I love you is I lost you

Mark: I don’t think about the future.

Silver: You can’t just… Not think about the future.

Mark: What lies ahead of us is completely unpredictable. What good does it do to worry about something you can’t control? 

90210, episode 19, april 22

Over familie, Facebook en dubbele meervouden

Familie is fantastisch. Maar echt. Niets gaat boven familie. Een sterke bloedband! Op familie kan je ook altijd rekenen. Familie is het toverwoord tot geluk! Familie! Familie!

Allemaal goed en wel, maar... Nee, toch niet. Ik zit aan een lange tafel, met de zus van mijn papa en haar man, en de broer van mijn papa. En het is... Gezellig, echt waar. Het is altijd leuk om te horen dat je 'zoveel' veranderd bent (ook al is het nog geen twee weken geleden dat je me gezien hebt, tante). 'Hoe gaat het met u?', gaat ze dan verder, 'Want ja, je blijft mijn vriendschapsverzoeken maar negeren op Facebook, dus ik weet niets over je...'.

Sorry, maar, familie die je niet kan uitstaan op Facebook, familie die om de drie minuten een nieuwe foto van hun schattige babydochter uploadt, familie die op elke foto van jezelf wel een opmerking moet geven, familie die stalkt, maar echt, ronduit stalkt, wel, die familie wil je niet op jouw Facebook. Klaar.

Maar goed, terug naar de tafel. De gesprekken zijn uiteenlopend, maar uiteindelijk komt het altijd neer op reizen. Ons tante, ja, die heeft de reismicrobe, jawel. Nu ze een dochtertje heeft moet die ook de hele wereld gezien hebben natuurlijk, ja, zelfs op een leeftijd van vijf jaar moet die kleine spruit mee op zakenreis. Papa geeft me een blik. Ik noem het graag de 'stop met er zo intellectueel en verveeld uit te zien en meng jezelf in de conversatie'-blik. Het is een blik die ik altijd krijg als ik in deze familiekring vertoef.

'Ciabatta... Ciaaabattaaaaa. Cia-batta. Ci-a-a-baaa-tta.' Mijn oom heeft absoluut veel zin in een stukje ciabatta, maar aangezien de broodkom niet in zijn buurt staat, besluit hij om even een serenade aan dit Italiaanse brood te brengen. Gewoon, tussendoor.

'Onlang ging ik met ons Fleureke naar Egypte. Maar echt, lekker gegeten, hoor', gaat reiszieke tante verder. 'We hebben echt genoten van heerlijke scampi's!'.

'Scampi', zeg ik. Er valt een stilte - want wow, ze praat! 'Scampi', herhaal ik, 'niet scampi's. Scampo is het enkelvoud, scampi het meervoud. Scampi's zou een dubbel meervoud zijn.'

Stilte.

'Ciabattaaaaa.... Cia, batta. Ciabatta!', kweelt mijn oom verder, want het brood heeft hem ondertussen nog niet kunnen bereiken. Ik geef hem de kom met sneetjes brood, schrok mijn laatste met smeuïge kaas besmeerde stukje ciabatta naar binnen en excuseer mezelf.

Familie. Soms vraag je jezelf af hoe in godsnaam die mensen zelfs verwant aan jou kunnen zijn.

New Found Paranoia

Wat is het fijn, om verliefd te zijn.

Vlinders, zon, zee, strand; liefde - leuk! Lachen - een deuk! 

Gelukzalig overenthousiasme,  kijk nou, wat een pleonasme

Allemaal goed en wel, vlinders, zon, zee, strand; liefde - leuk! Lachen - een deuk!

Vermindering van sarcasme, nog net geen orgasme 

Wat is het fijn, om verliefd te zijn.

Voordelen, voordelen, waar zijn de nadelen?

Vreugde viert hoogtij, de liefde, het maakt me blij

Het doet me dansen, zingen, in zandbakken springen - seizoensgebonden fenomenen op de knieën dwingen. 

Winter klokt voor de laatste keer in, maart, Lente, maart, lente! 

Lente?

Vijf sms'jes, vier sms'jes, drie sms'jes, geen, 

Het is druk, het is hectisch, het is vreemd! Niet praktisch 

Ik begrijp het, denk ik, ik begrijp het niet, ik denk niet, ik begrijp het? Denk ik, niet, misschien 

Muizenissen en hersenspinsels, verandering? 

Ik wil geen verandering. 

Sorry's, het-spijt-me's, het is niet, was niet, de bedoeling, nooit de bedoeling. 

Paranoia heerst, is het voorbij? Begint de winter opnieuw?

Winter... Na een kleine lente? Winter na een lente? 

De schoonste nee-beweging ooit met een hoofd teweeg gebracht.

Ik wil geen winter. Ik wil zomer.

Ik wil zomer, met jou. 

Vlinders, zon, zee, strand; liefde - leuk! Lachen - een deuk! 

Blijf. 

Geen, drie sms'jes, vier sms'jes, vijf.

Blijf. 

Wat is het (sch)(f)ijn, om verliefd te zijn. 

Met dank aan synoniemen.net. Hallo, rijmen op enthousiasme?!

"I've never met anyone quite like you before."
                                                                                             -- vele, vele artiesten en story of my life.

Ik weet niet wat het is, maar ik voel het

Liefde, ik weet niet wat het is. Ik heb geen flauw idee wat iemand er mee bedoelt. Of hoe het moet voelen. Of hoe het ruikt, of lijkt, of smaakt, of proeft; hoe het eruit ziet, hoe het zich verplaatst, nee, nope, geen idee, sorry. Ik heb geen flauw idee wat iemand met dat woord probeert duidelijk te maken. Ik weet alleen dat het woord al eens gebruikt wordt om een soort gebeurtenis tussen twee mensen te beschrijven. Een soort van connectie, eigenlijk, nou ja - je snapt me wel.  Iets magisch. Iets onverwachts. Iets dat je plots gewoon overvalt. Iets dat er plotseling gewoon is en blijft.

Ik weet niet wat het is, liefde, maar ik heb het, ik voel het, ik 'ervaar' het, ik smaak het, proef het, ik heb het. Ik weet niet wat het is, maar ik heb het. Ik ben erin.

Hopeloos verliefd ben ik.

All my tears have been used up on another love

Ja maar echt, dat liedje he, dat staat nu eens constant op. Wat een heerlijk nummer, veel te kort zeg ik, veel te kort! Lieve Tom Odell, bedankt om mij toch iets meer dan drie minuten in complete extase te doen verkeren.

Hoi allemaal, hoi, hoi. Het is weer lang geleden, zeg je? Ja, erg lang geleden. Ik zou het dolgraag willen steken op mijn drukke leven, want dat heb ik echt wel hoor, een druk leven. Maar het is een flauw excuus. Want schrijven is iets waar ik altijd al tijd voor heb moeten vrijmaken en ik heb dat altijd al met heel erg veel plezier gedaan. 

Ik kijk naar buiten en het sneeuwt. Als ik dan kijk naar mijn laatste blogberichten, is er nog niet echt veel veranderd. Ook toen sneeuwde het. Het is een soort van continuïteit, een soort van eenheid die wordt geschept - zelfs met zoveel tijd tussen twee blogberichten in. Het sneeuwt en ik krijg altijd een raar  gevoel van sneeuw, zeker dan in combinatie met het liedje van Tom Odell. Ik word er gek emotioneel van. Of ja, hoe moet ik dit nu uitleggen? Het doet me altijd voelen alsof er meer is. Alsof ik een soort van diepere betekenis heb in de wereld. Alsof alles plots tien keer serieuzer wordt. Alsof ik elke beslissing 22475 opnieuw voor de geest haal en probeer te achterhalen of het een goede beslissing was of niet. 

Ik hoop van wel. Ik hoop dat elke beslissing die ik in dit nieuwe jaar al heb gemaakt een goede beslissing was. Of op zijn minst een beslissing die geen complete fout was. Ik heb al wel eens de gewoonte om lekker impulsief te doen en een knoop door te hakken met een soort van aangeboren lichtheid en enthousiasme zonder na te denken over de gevolgen. Maar goed, dat is tot nu toe nog niet gebeurd. Maar ik hou hout vast. 

Ik voel wel iets. Er is iets. Er staat iets te gebeuren. Een beslissing. Maar ik denk wel dat ik de goede zal maken. Het moet wel. Het voelt te goed.

Melancholitis

We beseffen pas hoe goed ons geheugen is als we iemand proberen te vergeten. Daar dacht ik vandaag plots aan toen ik de sneeuw zag vallen. Sneeuw is nu eenmaal zoiets nostalgisch. Iets dat je altijd kan verbinden aan één of andere herinnering of gedachte... Of één of ander gevoel. 

Bij mij was het niet echt een kwestie van 'kunnen vergeten'. Het probleem was eerder 'blijvend' vergeten. Na zo'n lange quasi-rouwperiode over de verloren relatie pak ik mijn leven terug op, doe ik nieuwe dingen, en vergeet ik. Maar een paar maand later zie ik een foto, of een zin, of - of sneeuw, en dan zijn alle herinneringen terug en blijven ze zeker nog een week hangen.

Hoe kan je iemand blijvend vergeten? Is het überhaupt mogelijk om iemand blijvend te vergeten? Ik denk van niet. Ik denk dat het beste dat ons geheugen kan doen is een neutraal gevoel creëren wanneer zo'n vervelende gedachte terug door ons hoofd loopt. Een lied, een gedicht, een uitzicht, een lach, een foto, wat het ook is: ik geloof dat we op een dag die herinneringen kunnen ondergaan met een onbestaand gevoel. Geen pijnscheuten meer door de borst, geen weenbuien, geen ijsvreetbui, nee... Gewoon... Niets. Misschien eens knikken, wie weet zelfs een halve lach, maar daar blijft het bij. Niets meer.

Een herinnering kan je niet vergeten, maar je kan wel zelf kiezen wat voor gevoel je aan de herinnering geeft. En dat is de key to success: op die manier geraak je over iemand. Op die manier laat je de herinneringen aan je voorbijgaan. Je negeert ze niet, noch verafschuw je ze, nee: je accepteert ze, en je kiest zélf hoe je er je bij voelt. 

We beseffen pas hoe goed ons geheugen is als we iemand proberen vergeten. Ja. Maar, we beseffen ook pas hoe sterk we zélf zijn als we inzien dat we de controle over ons geheugen kunnen nemen. En opnieuw gelukkig kunnen zijn.

Over gemiste kansen en pandamutsen

Vandaag was het nog maar eens zover: het grote avontuur der treinreizen, hoezee, hoera, wat fijn, ik ben blij! De temperatuur is ondertussen ook nog niet gezakt dus de Meir ligt nog steeds bezaaid met vieze bruine sneeuwbrij, wat er ook nog eens een slipavontuur van maakt, à la Lotto-reclame: valt ze, of valt ze niet? 

Ik ben alleszins niet gevallen. Althans, niet letterlijk... Toen ik namelijk in de metro stond, viel mijn oog op een er niet onaardig uitziende jongeman die een pandamuts ophad. Een pandamuts. Een pandamuts! Exact dezelfde pandamuts die ik tot het jaar daarvoor had gehad, nadat ik hem gedwongen moest weggooien door... Laten we het houden op, overgebruik. En daar stond plots een knappe kerel met die muts op z'n hoofd. Dit is het lot. Dit is voorbestemd. Mijn hart ging sneller kloppen en ik dacht: dit is mijn kans. Een overvolle tram en een goede 30 meter afstand tussen ons zal me niet tegenhouden. Ik viel voor 'm, ik viel voor de pandagemutste jongen, en ik moest 'm hebben. Ik moest er heen rennen en hem ten huwelijk vragen.

En dan, voor ik het wist, was het voorbij. Hij was uitgestapt. Hij had me niet eens gezien. Geen blik waardig gegund. Hij weet niet eens van mijn bestaan. Ik stond even met mijn mond vol tanden tot ik besefte dat het ditmaal aan mij was om uit te stappen. Zonder mijn pandaman. Wederom, helemaal alleen. Tijd om een Adele-liedje op te zetten en te zwijmelen in zelfmedelijden. 

Lieve mensen, laat dit een les zijn: grijp je kans als je ze hebt. Wacht niet tot de pandaman afstapt en van je wegwandelt. Nee. Val over tassen, duw buggy's opzij, mompel ongemeende excuses en ga recht op je doel af.

Hou hem tegen, val op één knie en zeg het. Gooi het er gewoon uit. Hou niets binnen. Smijt het in de groep. Zeg hem, luid en duidelijk: "lieve pandaman... Jij kent me niet, maar ik ben verloren. Trouw je met me?"

En ze leefden nog panda en gelukkig.

Peptalk

Ok. Ik ga ervoor. Ja, ik ga er gewoon voor. Ik smijt mijn laptop op de grond, ik gooi alle overbodige dingen op de grond, ik zet mijn studeerface op, ik kijk niet terug, ik kijk alleen vooruit, ik studeer en studeer en ik ga het geweldig doen, want als je studeert, dan doe je het geweldig, als het examen een beetje mee wilt tenminste - maar dat is ons probleem niet, als we studeren, dan kunnen we ons NIETS kwalijk nemen, en dan gaat alles toch volgens plan en geen schuldgevoel. We willen écht geen schuldgevoel, nee, we willen een trots gevoel, we willen onze rug rechten en fier naar huis stappen met een geslaagd gevoel, een gevoel van: lol, aced it! Daar gaan we voor, en we gaan niet voor minder, we gaan alleen voor meer, meer, meer, en ik weet ook dat meer, meer, meer redelijk negatief afgeschilderd wordt door die domme reclames van Luminus, maar ik wil echt wel meer, meer, meer en ik ga voor meer, meer, MEER. En bij deze ga ik er voor. Ik gooi je weg, laptop. Weg! En ik negeer je tot morgen 12u. Ik negéér je. Ik laat je voor wat je bent. Ik ga studeren. En ik ga verdomme goed studeren.

Ik ga verdomme goed studeren en mijzelf dan trakteren op een worstenbroodje van de Panos want echt, ik VERDIEN het.

Ik verdien een worstenbroodje.

Na mijn examen.

Als het goed ging.

HET MOET GOED GAAN. DAAAG

Opmerking van algemeen nut

Ik ben er net achtergekomen dat ik vrijwel in elke blog post de uitdrukking 'maar hey!' gebruik en dat ik me er eigenlijk ongelooflijk hard aan stoor. Dit is dus een memo aan mezelf: stop met die stomme uitdrukking te gebruiken. Druk uw eeuwige, naïeve positivisme op een andere manier uit. Bedankt.

Radioactive

Vooraleer we overgaan tot de orde van de dag: een muzikaal intermezzo. Vandaag ontdekt. Trailerliedje van The Host, en ik was direct verkocht. Ik ben er non-stop naar aan het luisteren, terwijl ik alienachtige bewegingen maak en mijn schouders bijna uit de kom schok. Kan niet gezond zijn, maar hey! Doing it anyway. 

De sneeuw frustreert mij. De mensen in de Stadsfeestzaal in Antwerpen die mij altijd willen tegenhouden om één nagel 'perfect te manicuren' ook. (wat ben ik nu met één gemanicuurde nagel?!) ("dan weet je hoe het er uit ziet en kan je beslissen om ze allemaal te laten doen". Oké. Goed punt. Ik zwijg al. Die mensen frustreren mij in ieder geval.) Mijn nieuwe overbuurman ook, want die maakt heel veel lawaai en het is blok.

Niet dat ik druk aan het studeren ben voor de moment, maar ik zou het kunnen zijn, dus het is sowieso onbeleefd. 

Ik weet ook niet wie mijn nieuwe overbuurman is, dat is ook best wel frustrerend. Mijn ex-overbuurman is namelijk een halfjaar naar Parijs op Erasmus nu dus heeft hij zijn kot 'ondergehuurd', maar je moet niet denken dat die jongeman even goededag komt zeggen of zo. Nee, liever gewoon wat boren in de muur, wat een welkomstgeschenk.

Sowieso dat ik zoveel spijt van deze blog ga hebben als ik hem wat beter ken of erger: als hij het uiteindelijk eens zou lezen. 

Wat mij nog frustreert: een goede vriendin van mij die doodongelukkig is omdat haar vriend het gisteren heeft uitgemaakt (lees: 2 maand geleden, maar sinds gisteren is het "officieel" - wat?). Ze lacht niet meer om mijn mopjes en ze zegt dingen als "ik ben de liefde van mijn leven kwijt". Je bent 19. Get over it. En het is niet omdat jij verdrietig bent dat mijn mopjes niet meer grappig zijn.

Verder heb ik het 1ste seizoen van 90210 uit. Dat was mijn dagvulling vandaag. Niet: middeleeuwen studeren of renaissance studeren, nee. 90210 kijken en er ongelooflijk lang over doen om middageten te eten. Seizoen 2 is ook aan het downloaden as we speak. 

Ik ben dus weer goed bezig, zei ze, dansend op Blue van Eiffel 65. Dabedie daboedaaj daboedie daboedaaaj.

Geen idee, "titel"?

Wow, wow, wow, wat een ROTDAG. Zondagen zijn rotdagen. Maandagen? Ik heb het wel voor maandagen. Maandagen doen mij meestal niets mis, eigenlijk. Maandagen zijn braaf maar jezus, zondagen? Trutten zijn het, zondagen, of eikels, of trutteneikels. Eikeltrutten. Treikels. 

Sorry, zondag. Ik weet dat ik het niet allemaal op jou moet steken. Hate  the game, not the player. Die zin zal op de één of andere manier wel van toepassing zijn ook al ben ik er nog niet uit hoe. In ieder geval: sorry dus, zondag, jij bent het niet alleen: het is de NMBS. Het is allemaal, altijd, de schuld van de NMBS.

Het begon allemaal om 13u deze middag. Ik vertrok ongelooflijk zwaarbeladen naar het mooie Antwerpen (mijn laptop, mijn map met 200 pagina's slides, 6 Middelnederlandse boeken en een beetje kleren). Niet dat ik het zo mooi vond want het sneeuwde. En sneeuw is fijn, sneeuw benadrukt de kleur van je ogen, leuk en zo, maar bij het woord sneeuw leg ik automatisch de connotatie met: shit, vertragingen bij de NMBS. Maar hey! Alles begon goed, mijn boemeltreintje richting Gent was op tijd en er was weinig volk, dus ik was gelukkig. Beetje studeren en zo in de trein en de giechelende trutten voor u, die spraken over "pubers op de trein", terwijl ze ZELF pubers waren, zo goed en zo kwaad mogelijk negeren. Wat heel moeilijk is voor mij, want moest ik meedoen aan nieuwjaarsresoluties, dan zou 'verdraagzamer worden' zeker ergens bovenaan op de lijst staan. Maar ik doe er niet aan mee, want ik heb geen karakter. In ieder geval... De trein, dus, de trein die op tijd vertrok en mij op tijd afzette in Gent. Aangezien de enige IC-trein naar Antwerpen in het weekend om kwart na elk uur is, zat ik nog met een halfuur vrije tijd, aangezien ik om kwart voor 2 aangekomen was. Ik ga zitten. Neem mijn papieren. Lach met alle mensen die geld proberen af te halen terwijl ik al van 5 mensen geleden weet dat het afhaalpunt buiten gebruik is. Niet dat ik een slecht mens ben en het hen expres niet vertelde op voorhand, maar ik moest studeren en... Ja. Nee, ik heb er eigenlijk geen goed excuus voor.

Om 5 na 2 stel ik mij recht zodat ik nog wat zou kunnen drentelen op het perron zelf (ik ben graag op tijd voor dingen waar een tijdslimiet op staat). Voor de zekerheid kijk ik nog eens op naar het scherm, want 1) mijn dag ging al veel te goed en 2) het is de NMBS. En inderdaad, al goed dat ik het even bekeek, want plots stond daar niet meer 14:16: Antwerpen-Centraal (zoals een halfuur geleden) maar 14:16: Sint-Niklaas. Sorry, hoor, maar, WAT?

Ik ben slim soms dus ging ik naar het loket om uitleg te vragen.
Loketman: "Oh, ja, er zijn werken tussen St-Niklaas en Antwerpen dus ja, die trein is beperkt."
Ik: "Maar daarnet stond er nog 'Antwerpen-Centraal'".
Loketman: "We waren het vergeten." (verdraagzamer worden. verdraagzamer worden. verdraagzamer worden. verdraagzWAT??????) (adem in... adem uit. vraag meer uitleg. sla de man niet op z'n bek.)
Ik: "Wat moet ik nu doen dan?"
Loketman: "Goh, eigenlijk had u de trein van 5 na richting Mechelen moeten nemen, maar daar is het nu te laat voor natuurlijk (lacht)." (ADEM IN. ADEM UIT. ADEM IN. ADEM UIT.)

Ik: (lacht terug, benepen, venijnig, kwaad) "Oké. Wat doe ik dan NU (, stomme wijsneus met communicatieskills van mijn voeten?)"

Loketman: "Je pakt nu best de boemeltrein naar Antwerpen van 20 voor 3." 

Ik: "bedankt!" (had ze gezegd als ze de man effectief dankbaar was, dus, eigenlijk: ik heb die mens echt niet bedankt hoor) 

De boemeltrein van kwart na 3 die er anderhalf uur over doet om tot in Antwerpen te geraken en daarenboven nog eens zo oud is als de eerste gelegde steen van de kathedraal van Antwerpen (ik vond geen grappige vergelijking dus gooi ik het even over een historische boeg). Dan heb ik nog niet gezegd dat hij vol mensen zat. Ik heb het niet zo voor mensen. Toch niet voor heel veel mensen in éénzelfde kleine plaats. Maar in het algemeen ook niet eigenlijk, hoor. Ik zet me dus op de trein en plots komt er zich een man naast mij zetten. Vijftig jaar oud, ongeveer, redelijk breed, vriendelijk gezicht. Maar wat me het meest opviel: die rook lekker, zeg. Hij rook zoals ik mij kan inbeelden dat Johnsons baby bed time bath ruikt (al heb ik het nog nooit geroken). Ik kon me gewoonweg niet meer concentreren op 'woorden die het Nederlands aan een andere taal heeft ontleend'. 

Ben ik dan eindelijk in Antwerpen, om 16u30 (normaal ben ik dan al een uur op mijn kot), mag de reis naar mijn kot nog beginnen. Gelukkig bestaan er in Antwerpen roltrappen. Dat helpt wel met de zware tas. Dacht ik. Tot ik zag dat de roltrap naar de Metro kapot was. Zondagen. Echt. Maar goed, op de tram springen, daar dan nog eens een vertraging van 10 minuten incasseren (wat niet veel is, maar het komt er nog maar eens bovenop, weet je wel) en dan die zware tas nog eens vier verdiepingen naar omhoog sleuren. En dan willen schreeuwen, schreeuwen om de slechte dag die je had, maar het niet kúnnen, want er zijn nu eenmaal altijd mensen op mijn kot en ik wil niet dat ze me nog gestoorder gaan aanzien dan ik al ben. Dus ja. Ik ben nu dus een beetje aan het 'schreeuwen' op mijn blog. Sorry daarvoor. Maar hé! Het gaat wel niet over de liefde, hé? Ik maak reeds vooruitgang!

Hé, ik ken je niet. Be my lover?

Lieve lezers, ik ben officieel gek geworden. Of, ja. Gekker.

Elke nieuwe jongen die ik leer kennen is voor mij een potentiële nieuwe vriend. Maar echt. Ik check hoe groot hij is, ik check zijn muziekinteresses, ik check zijn grammatica (belangrijk!) en ik check natuurlijk ook zijn humor. En dan pas begin ik mij op een bepaalde manier te gedragen tegenover die arme, arme schat. Absoluut, ik neem je niet in de maling. Ik ben een verschrikkelijk, obsessief en oppervlakkig kreng geworden.

Maar ik ben vooral zielig, erg zielig. Het voelt alsof mijn hart armen heeft en die constant strekt in de richting van een of andere jongen. Om hem te vangen en op te sluiten. Voor altijd, of hoe zeg je dat. Maar even serieus, hoe belachelijk is dat wel niet? Ken ik dan echt geen schaamte meer? 

Ik weet natuurlijk hoe het komt. Als je uit een lange relatie komt (hoe slecht ook) ga je op de lange duur de affectie missen. Niet de persoon zelf, maar eerder de affectie die die persoon met zich meebracht. De warmte, de liefde, de genegenheid, kots kots. Nu, ongeveer acht maanden na mijn break-up met een jongen die mij absoluut niet waard was begint het stilletjes aan tot me door te dringen dat ik dat terug nodig heb, die typische melige dingen die een relatie met zich meebrengt. Oh, nu pas?, denk je dan. Dus al dat andere gezaag over de liefde in al die vorige blog posts heb ik me ingebeeld? Nee, absoluut niet, nee. Ik ben inderdaad een grote zaagpot over dit onderwerp geweest de laatste maanden, maar laten we deze post gewoon zien als een synthese van alles. Een soort allesomvattende conclusie, de voorlaatste pagina van je paper waarin je alles terug even opsomt vooraleer je een bibliografie geeft (MEZELF, E., mijn bestaan van 1993 tot en met 2013. Antwerpen: kot, 2013.).

En die conclusie luidt als volgt: ik focus me meer op wat zou kunnen zijn dan op wat is. Ik speur cafés af, treins af, winkels af, verdorie, ik speur zelfs sites af naar een potentiële boyfriend, zonder te kijken naar de speciale soort koffie (ik lust eigenlijk geen koffie maar er zijn nu eenmaal geen speciale spuitwaters in cafés) die op de cafékaart staat, of hoe leuk het uitzicht wel niet is in die ene trein, en heb ik die vreemde pasta al eens geprobeerd?, en dit kleedje had ik anders vast ook nooit gepast. Snap je wat ik bedoel? Ik laat al de rest aan mij voorbijgaan omdat ik me te zeer focus op dat éne ding dat ik zo graag wil, of althans, mezelf wijsmaak dat ik zo graag wil. Het leven is meer dan dat, toch? Het leven is meer dan een vriendje alleen (,zei ze, oefenend voor haar eigen tienerserie die binnenkort op Disney Channel komt). 

Het is gemakkelijk om deze conclusie voor mezelf te maken. Het is nu eenmaal een voldongen feit waar ik voor sta. Nu moet ik me er maar eens aan leren houden en stoppen met Spotted pagina's af te speuren op een beschrijving waar ik misschien eens aan zou kunnen voldoen. Het leven gaat verder, met of zonder vriendje, maar misschien vooral met nieuwe kleedjes, vreemde koffies en een gekke pastasaus. Ik probeer vanaf nu minder te zagen over de liefde en meer te genieten van de kleine dingen in het leven. 

Maar, ik kan niets beloven, natuurlijk. Daag!

Ice ice baby

Aangezien het examens zijn heb ik besloten om naar 90210 te beginnen kijken. Vijftv herinnerde me aan het bestaan van deze ongetwijfeld erg op high school meisjes gerichte serie en plots wou ik niets liever dan me wentelen in drama, seks, liefde, achterbakse trutten en slecht acteerwerk. En het werkt, hoor: vijf afleveringen verder ben ik helemaal mee in het verhaal. Ik heb zelfs, ook al zeg ik dit absoluut niet graag, al een traan gelaten. Echt waar, deze serie is net Degrassi: The Next Generation, maar dan niet opzettelijk bedoeld als een soort van voorlichtingsreeks. Gewoon, toevallig met ook een paar zeer real life situations. Denk maar aan drugs, bedrog, adoptie en al die zaken.

Maar hey, wie kijkt naar 90210 en denkt aan de goede voorlichting die ze geven aan jongeren? NIEMAND, toch?

In ieder geval... Ja, het is best wel fijn. Ik geniet ervan. Het is een goede pauze. Nu ja... Niet dat ik dat gebruik als pauze. Eigenlijk zijn mijn studeermomenten eerder pauzes, en de series mijn studeertijd. Ik leef graag in een omgekeerde wereld. Ook al zeg ik élke examenperiode dan tegen mezelf dat ik "niet goed bezig ben". Ken jezelf!

Het is duidelijk dat deze blog post nergens naartoe gaat, dus hou ik het hier maar bij. Ik wou gewoon nog eens een berichtje achterlaten en mijzelf het gevoel geven dat ik écht wel met mijn blog bezig ben. En dat bén ik echt wel, denk ik. Ik hou dit echt al enorm lang vol, en ik doe het met heel erg veel plezier! Ook al is het waarschijnlijk alleen voor mijzelf. Ach. Mijn kinderen zullen het op een dag wel lezen. Ik zie het zo al voor me: een nieuwe serie, à la 'How I Met Your Mother', waarin mijn kinderen mijn blog posts voorlezen aan hun kinderen, vertellend over hun grootmoeder, en niemand weet dan wie ik eigenlijk ben, en ik word constant geciteerd enzo. Maar als ik uiteindelijk mijzelf bekend wil maken moet ik wel al oud zijn, dan.

Ik weet niet of ik met mijn oude smoel op TV wil verschijnen. We laten het maar zo.

Zoals ik al zei: dit gaat nergens naartoe, dus ik laat jullie hier. Nog een erg prettige week gewenst met weinig examens, veel vrije tijd en veel 90210. Want hoewel mijn week er helemaal niet zo uitziet (géén vrije tijd, studeren!) ga ik toch maar lekker doen alsof dat wél mijn planning is. See you!

tweeduizenddertienineendozijn

Ligt het echt alleen maar aan mij, of zijn de mannelijke wezens op deze planeet aan het krimpen? Het is al niet gemakkelijk om als meisje van 1m74 een jongen te vinden die de juiste grootte heeft: minstens even groot + een marge van 5 à 10 centimeter om hakken te kunnen dragen - de hakkenmarge. Het is dus al niet evident om van het straat te geraken met zo'n girafwaardige lengte, maar het verslechtert er enkel op als het andere geslacht weigert om die extra centimeters in achting te nemen. Bedankt hoor, jongens, nu investeer ik al helemaal niet meer in een paar sexy hoge hakken. 

Desalniettemin was Oudejaar een wervelstorm van plezier, drank, muziek, drank, drama, regen, drank en weinig slaap. Net zoals het moet zijn, dus. Het hoogtepunt van mijn avond was wel het uitdelen van mijn allereerste klap in een jongen zijn gezicht. Wow, wat een kick! Ik voelde me fantastisch, levend, impulsief, maar ook doodsbenauwd want straks zit die met zijn vuist in mijn gezicht, ow. Maar ja, aan mijn achterwerk kom je niet zomaar, zatte kleine eikel. Dan moet je maar een klap in het gezicht kunnen verdragen.

2013. Ik hoor ieders resoluties rondvliegen, ieders nieuwjaarswensen, en dit jaar wordt het anders, 2013 wordt hét jaar! Maar eigenlijk... Gisteren was het 2012, vandaag is het 2013. Niet echt een verschil. Amper een paar uur die het onderscheid maken tussen vroeger en nu. Eigenlijk is er dus gewoon niets veranderd. Maar hey, ik zeg niet nee tegen een dik feestje. Dus bedankt 2013 om mij de kans te geven om nieuwe vrienden te leren kennen, oude vrienden terug dichter bij mij te trekken en slechte vrienden verder weg van mij te duwen. Je bent tot nu toe al een zeer bewogen jaartje geweest. Meer van dat! 

Maar niet nu, nu ga ik tachtig jaar slapen. Alvast een gelukkig 2093 allemaal.