Het Wieltjeslied (voor @Toespijs)

Sinds een dikke maand of twee ben ik volledig weg van Twitter. Ik weet niet hoe het is gebeurd, ik weet niet waarom het is gebeurd, ik weet niet exact wanneer het is gebeurd, maar - het is gebeurd en ook ik liet mij vangen aan 'mijn 200ste volger krijgt #tettn/een vat/een kusje/een #ff/een je-noemt-het-maar'. Ik hield het natuurlijk origineler (of wat dacht je) en opteerde voor: 'mijn 200ste volger krijgt van mij een Wieltjeslied'. Aha, u heeft context nodig? Vrij logisch. Ik had die dag rijles en bleef toen maar flauwe mopjes maken over wieltjes ('And I wiel always love you', 'Wiel! Are! Your friends'). Ha, dat brengt u nog steeds geen duidelijkheid? Eveneens vrij logisch. Maar daar zal u het nu toch wel mee moeten doen.

In ieder geval, ondertussen zit ik al een paar volgers verder en kreeg die arme 200ste volger, @Toespijs, zijn wieltjeslied nog altijd niet. Daarom besloot ik om er vandaag eens écht werk van te maken. Een gemakkelijke volger is-ie niet want hij eiste het lied op de melodie van 'Zeil Je Voor Het Eerst'. Bij deze. Mijn Wieltjeslied. (Ik vind het zelf zodanig verschrikkelijk slecht dat het geweldig wordt) 

_____________________________________

WIELTJESLIED

Ze zeiden hou je van wieltjes
Of eerder fan van puree?
Goh, eerder aardappelkrieltjes
Maar wieltjes vallen ook mee.

Weldra stond ik op het hard wegdek
Wieltjes en ik, 't kennismakingsgesprek
Ik wist nog niets van dat rijden
Ik stond volkomen voor gek.

Rij je voor het eerst, dan sla je een flater
Trek het je niet aan, amfitheater.
Geniet je des te meer, van een megakater
Dit kan accurater
Vergevingsgezind? 

Dit gaat niet echt over wieltjes
Terwijl ik wel goed begon
En dit voor Twitterprofieltjes
Ik dacht dat ik beter kon

Nu heb ik aan iemand een Wieltjeslied beloofd
Waar zat ik toen toch ook met mijn hoofd
Ik wou dat ik 't kon omzeilen
Maar heb me nu uitgesloofd

Rij je voor het eerst, dan sla je een flater
Ik kan dit niet aan, want schoolverlater
Wil telefoonverkeer, met mijn psychiater
Ben geen mannenhater
Decoratielint. 

_____________________________________

Zelden in mijn leven zoiets slechts geschreven maar toch goed gelachen. En een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd, hé.

Een gelukt leven

Zo heel soms, snel en en vluchtig, wandelt 'geluk' me voorbij en geeft ze me achteloos, en passant, een kus op de wang. Ik snuif een restantje op van haar parfum en staar haar gewoon na wanneer ze de draad der gelukverspreiding weer oppikt en dan, wederom, mijn bestaan compleet vergeet (ja, ik gaf aan 'geluk' het vrouwelijke geslacht, daar zijn geen onderliggende redenen voor, ik associeer parfum nu eenmaal met vrouwen en ik wou echt iets over parfum zeggen in dit blogbericht. Oké?). Ik voel de afdruk van haar denkbeeldige lippenreepjes nog lang nazinderen op mijn koude rechterwang want laat ons eerlijk zijn, het begint ferm af te koelen, hé. Mijn lippen gaan iets uit elkaar, vinden elkaar dan terug en laten elkaar dan opnieuw los om wat uit te deinen naar links en rechts - iets wat je met één woord als 'glimlachen' kan omschrijven, dus, eigenlijk. 

Soms, dus, want nu ben ik nog steeds niet tot mijn punt gekomen, soms gaat er een wind van geluk door mijn haren zonder dat ze blondgelokte knopen veroorzaakt.  En dan huppel ik en spring ik en twirrel en twarrel ik in het rond en denk ik 'hoho, dit voelt leuk. Zo heb ik me toch al even niet meer gevoeld.' Dan krijg je situaties als 'Zeg, kan het dat jij een beetje alcohol-intoxicated bent?', en dan denk ik, goh, is geluk ook geen alcohol? Is geluk ook niet iets was verblindt, verblijdt, verzacht? Iets wat je van je barkruk doet glijden om de benen nog eens los te gooien op dat verschrikkelijke Animalsnummer van die alomtegenwoordige Martin Garrix die je gewoon eens goed wil door elkaar schudden van je 'oké, Darwin van de 21ste eeuw, we snappen het, ja, wij zijn dieren, ja, oké, goed'? Ja toch? Ja, echt wel. Geluk is alcohol waar je niet voor hoeft te betalen, tenzij we alle eerdere ongelukkige momenten bij elkaar moeten beginnen optellen - dan wordt geluk gewoon onbetaalbaar.

Bloggen over geluk, eigenlijk is dat toch echt het meest cliché idee dat een mens kan hebben, hé? Alsof niemand dat ooit eerder al eens heeft gedaan. En haha, ja, probeer maar grappig te zijn hoor. Darwin van de 21ste eeuw? Hilarisch, echt. Nee maar, het ding is, ik denk dat ik nu op dit moment, zaterdagnacht, half twee, gelukkig ben. Misschien maar voor eventjes. Misschien maar voor enkele wazige seconden waarin ik uitzinnig van vreugde een dansje placeer op Netsky. Ja echt, Netsky, ik heb staan dansen op Netsky in mijn winterpyjama en ik zweet me nu echt te pletter. Dat nu geheel terzijde - gelukkig, nu, op dit moment, in dit moment. Ik denk dat ik het ben. Ik denk dat ik het voel. 

Ik denk dat ik het langer wil zijn. Ik denk dat ik gewoon op elk mogelijk tijdstip van de dag van de barkruk wil glijden om te dansen op Martin Garrix, terwijl ik een snelle blik werp op de deur die net openklapt waardoor het belletje dat erboven hangt fel begint te klingelen. Ik wil op elk mogelijk moment naar die deur kunnen kijken en eens knipogen naar haar, 't geluk, dat nog maar eens mijn stamcafé binnenwandelt om mij gelukkig te maken. 

Ik ga die wel eens op een pintje trakteren, denk ik.

We accept the love we think we deserve

Soms weet ik niet goed wie ik ben. Of ja, wie ik moet zijn. Soms weet ik niet wanneer ik écht mezelf ben en wanneer ik niet gewoon één van mijn vele rolletjes speel. Eerlijk, wanneer kunnen we echt zeggen dat we onszelf zijn? Kennen we onszelf zodanig goed dat we op elk moment van de dag gewoon kunnen weten of we op dat ogenblik onszelf zijn, of niet? Soms weet ik niet goed wie ik ben, en soms is dat niet gewoon soms, maar vaak, en soms zelfs erg regelmatig.

Ik weet niet wie ik ben. Soms ben ik grappig. Of ja, probeer ik grappig te zijn. Soms denk ik dat de persoon die ik moet zijn, een grappig persoon is. Een persoon die met alles kan lachen, die alles met een paar korrels zout neemt. Soms ben ik dan weer serieus. Of ja, wil ik heel graag serieus overkomen. Soms denk ik dat de persoon die ik moet zijn, het soort persoon is die op ieders muizenissen een sluitend antwoord heeft, op op zijn minst een luisterend oor kan bieden. Soms ben ik verdrietig. Dan probeer ik dat niet te zijn, of wil ik dat niet zijn, dan ben ik dat gewoon. 

Ik kan veel personen zijn. Ik heb veel kanten. Te veel kanten, misschien. Ik probeer me telkens aan te passen aan iedereen die ik tegenkom om zo leuk mogelijk te zijn. Ik denk (hoop) dat iedereen dat wel een beetje heeft. 

Ik kan de persoon zijn die zegt 'ik doe dat wel even voor je', met een gemeende glimlach, of de persoon die net durft te zeggen 'seg, nee, doe dat zelf eens', wetende dat ik het me bij die persoon kan permitteren. Ik kan grof zijn, echt wel, maar ik kan ook heel klein zijn, heel stil zijn, ik kan heel aanwezig zijn, of alleen maar fysiek, met mijn hoofd in de wolken, met mijn hoofd in gedachten, ik kan sympathiek zijn, ik kan brommig zijn... 

Weet je, ik kan echt alles zijn. Alles en iedereen. 

Ik weet gewoon niet wie ik voor u moet zijn. Want voorlopig was niets wat ik al was, goed genoeg. Voorlopig was mezelf zijn, voor u, niet goed genoeg.