Het is gebeurd. Ik ben nu in het stadium van verliefdheid dat ik naar dezelfde muziek begin te luisteren als mijn crush.
Meestal heb ik daar geen geluk in. Ik ben namelijk al vaak verliefd geweest (iedereen wel, denk ik). En mijn bevliegingen maken altijd hetzelfde proces door. Op een bepaald moment is het dus ook bij mijn voorgaande crushs (hoe zeg je dat eigenlijk? Crushes? Crushen?) gebeurd dat ik naar hun muziek ging gaan luisteren. Ik was verliefd op iemand die zelf een eigen bandje had. Ik kocht direct hun EP, kreeg er handtekeningen en al bij en draaide de plaat grijs. Dan had ik het plots voor iemand die echt gek was op System Of A Down. Voor ik het wist was ik verslingerd aan zowel klassiekers als Chop Suey als aan werkelijk gestoorde nummers, neem nu Banana Terracotta Pie. Ja, ik was een grote fan. Mijn volgende crush bestond uit een jongen die een rasechte metalhead was. Oké, dat betekent een iPod die afgeladen vol staat met metal nummers, en meegaan naar metalconcerten, want plots was ik écht een diehard.
Dan had ik eindelijk eens geluk: ik vond een kerel die echt naar dezelfde dingen luisterde als mij. Zonder grapje. Ik hoefde mezelf niet aan te passen, helemaal niet. Maar... Nu ja. Die verliefdheid liep niet zo lekker.
In ieder geval, het is nu dus terug zover: nieuwe crush, nieuw proces, en opnieuw luister ik naar wat hij dezer dagen luistert. Maar, wederom ben ik precies met mijn gat in de boter gevallen: aanpassen is niet nodig. Gewoon een uitbreiding van wat ik reeds wist. Kende. Waar ik reeds van hield. Nu alleen maar hopen dat het deze keer op iets beters uitdraait dan mijn vorige 'romance'. Dat was nogal een kat in een zak.
Elke dag zie ik dingen steeds rooskleuriger in voor de toekomst. Al is dat helemaal niet gegrond. Nee, echt niet, eigenlijk - het wordt niets, ik voel het in de toppen van mijn tenen. Maar toch denk ik dan... komaan, als de muzieksmaak al goed zit. Dan kan er toch niet veel meer misgaan? ... Toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten