Blijkbaar zijn sommige mensen bang van mij. Ja, echt, ik neem je niet in de zeik. Ik merkte deze week even terloops op dat persoon X wel erg stil is tegenwoordig telkens ik ze zie, en persoon Y gooide me dan plots in het gezicht dat ze bang van me is. Werkelijk, dat zei ze. En het strafste van alles, persoon Y voegde er nog aan toe: 'en ik snap ook best wel waarom hoor'. Gevolgd door zo'n pseudolachje. Ik noem het een pseudolachje omdat de lach als doel heeft de ware boodschap van de zin te verdoezelen terwijl ze het wel echt meende. Gemeen vind ik dat, pseudolachjes.
Maar dus, bang van mij. Gisteren vertelde ik het aan mijn mama en tot mijn allergrootste verbazing zei de vrouw die mij gebaard heeft en goed voor mij gezorgd heeft dat ze dat perfect begreep, dat iemand bang zou zijn van mij. 'Je bent zo kritisch altijd, weet je dat?', zei ze, en ze trok d'r neus op, en slurpte nog een frietje binnen, ook al slurp je dat niet echt, maar het slurpen had wel goed geklonken met de manier waarop ze het zei.
Ik geef toe, ik vind persoon X niet leuk. Allesbehalve. Ik kan paragrafen volschrijven over waarom ik persoon X niet leuk vind, en wat voor goede redenen ik daar wel voor heb, maar je moet me nu maar gewoon op mijn woord geloven dat ik niet zonder aanleiding een afkeer heb van persoon X. En ik geef ook toe dat ik, als ik persoon X zie, wat jammer genoeg wel erg vaak voorkomt, niet sta te springen om haar te begroeten. Maar ik doe mezelf graag geloven dat ik toch vriendelijk blijf. En mijn eigen anti-persoon-Xheid voor mezelf houd. Ja, dat doe ik mezelf graag geloven, maar blijkbaar is dat niet waar, dus. Persoon X is bang van mij. Bang van mij!
Van mij, dan nog, ze koos mij uit om een zekere schrik voor te koesteren uit 7 biljard mensen op deze planeet. Toen ik er wat verder over nadacht vond ik het best wel erg, want ik wil niet dat mensen bang zijn van mij. Daarom besloot ik om er met iemand over te praten. Ik weet alleen niet meer goed of ik het gesprek nu met mijzelf heb gevoerd, of met één van mijn knuffels, misschien, of met een echt persoon, maar ik heb er dus alleszins met iemand over gepraat. Ik kwam tot de vaststelling dat ik het liever heb dat mensen bang van mij zijn, dan dat ze denken dat ik ze ongelooflijk graag heb terwijl dat niet het geval is. En die zin kwam er slecht uit. Ik wil maar zeggen... Het is toch maar het beste dat persoon X het een beetje doorheeft dat ik 'r niet zo moet, toch? Stel nu dat ze me gewoonweg fantastisch vond en dacht dat ik dat idee ook over haar had, terwijl ik achter haar rug snorren op haar foto's teken in Paint, en dat ik in mijzelf altijd gekke bekken trek naar haar als ze nog maar eens iets stoms zegt. Dan is het toch beter dat ik tenminste eerlijk ben?
Het ding is gewoon, lezer, vrouw, man, persoon, ik ben echt geen onmens. Hoop ik. Ik ben echt niemand om bang van te zijn. Nee kijk, het zit eigenlijk zo, ik geef het je even op een blaadje: persoon X heeft gewoon allerlei angststoornissen en is geen goede maatstaf voor mijn mate van weerzinwekkendheid. Laten we het daar gewoon op houden. Ik ben gewoon liever eerlijk in mijn houding ten opzichte van anderen dan schijnheilig te zijn in hun gezicht. Maakt mij dat dan een gemeen iemand? Ik vind van niet. Maakt dat mij een hard iemand? Misschien wel. Maar liever een hard iemand dan een schijnheilig kutje. There, I said it.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten