Wachten op iets. Ken je dat? Een gevoel dat je niet uit je vel krijgt. Wachten op iets magisch. Iets dat heel je dag, week, maand, soms zelfs jaar goedmaakt. Gewoon... Iets. IETS. Gebeurde er nu gewoon maar IETS, iets waar ik naar kon uitkijken, of iets dat me plots zou overvallen en me zou verrassen en me zo, zo blij zou maken.
Een stomme notificatie op Facebook. Een privébericht. Een e-mail. Een belletje. Een SMS. Gewoon iets dat heel je dag op z'n kop zet. Iets waar je niet van kan gaan slapen. Niet omdat je er mee in je maag zit, nee, omdat je gewoon te enthousiast bent, te opgewonden. Wachten op zoiets is verschrikkelijk.
Ik voel me precies alsof ik in één of andere witgeverfde lelijke wachtkamer in het ziekenhuis zit, met die vieze ontsmettingsgeur die er rond hangt. Wachten en wachten en wachten op iets dat mijn leven terug dat tikkeltje spannender en leuker maakt. Wachten tot de dokter me komt halen om me te verlossen van die hatelijke ziekte, die ziekte van wachten op iets, wachten op iets, dromen van iets, wachten op iets waar je van droomt. Wachten. Oh dat wachten.
Ik wacht nu alweer zo lang op dat ene speciale iets om te gebeuren in mijn leven. Ik heb vrienden en feestjes en concerten en etentjes en andere leuke dingen maar ik heb niet dát. Dat wat ik nu echt wil: iets nieuws, iets spannends.
En dan voel ik me zo egoïstisch, weet je? Dan denk ik: je hebt al zo veel. Je hebt alles wat je hartje begeert. Er gaat geen dag voorbij waarin iets niet gebeurt. En ja oké, het is misschien niet dát 'iets' dat je zo graag wilt, maar het zijn veel andere ietsen die geen nietsen zijn.
Maar toch. Dat wachten. Dat brandende gevoel in m'n borstkas, dat hopen, dat dromen, dat wensen, dat wachten op iets nieuws. Iets spannends.
Iets jij. Ik wacht op jou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten