Het uitvinden van deze lay-out was het meest productieve aan mijn dag

Communicatie studeren maar wel zelf doorheen de dag geen enkele vorm van communicatie ervaren. "Den blok", zeker? Tijd om elke dag weer door een hele stroom van gemoedstoestanden te vliegen ("we doen dees gast!" ♦ "hoe zou het op Twitter zijn?" ♦ "dit lukt nooit, oh my god, nooit" ♦ "doe ik morgen wel" ♦ "ik wil HEEL dit vak afgerond hebben vandaag!" ♦ "ik wil DE HELFT van dit vak afgerond hebben vandaag!" ♦ "ik wil [UBERHAUPT begonnen zijn aan dit vak vandaag!"). Tijd om terug dingen te ontdekken waar je eerder nooit bij stilstond ("hé, ik kan wel dansen! Misschien moet ik een dansj- nee, studeren" ♦ "ik zou eigenlijk eens al mijn muziekalbums op jaar moeten sorteren") en tijd om te beseffen dat je leven echt verschrikkelijk saai is ("Pauze! Ja! Eindelijk! Fruit snijden! Fruitsla! Ja!" ♦ "Gedaan met studeren vandaag! En dan nu... Ik verveel me"). 

Maar vooral: heel, heel veel tijd om na te denken over dingen dat zouden kunnen gebeuren, of moeten gebeuren, of nooit zullen gebeuren, of ooit gebeurd zijn. Vol verwachting Gmail refreshen in de hoop dat er een interessante mail tussenzit ("néé, Twitter, je hebt géén mensen gevonden die ik misschien ken"), snel Facebook checken want je weet nooit dat iemand een bemoedigend berichtje op jouw 'wall' heeft gezet ("Hé leuk, <goede vriendin> is online! Aha, berichtje op de wall van <andere vriendin>!... Wat leuk. Fijn. Ze zal er vast blij mee zijn. /jealous").

Den blok, het is iets speciaals. En het is verdorie nog maar de 27ste. Hoe in godsnaam hou ik dit vol tot de 30ste januari? Is er een soort magische spreuk om al mijn kleine domme kwaaltjes te verhelpen? Staat morgen die grappige foto op MIJN prikbord? Krijg ik morgen eindelijk een mailtje van Christopher Wall terug? Zal ik eindelijk nog eens een berichtje krijgen van <oude vriendin>? 

♦ Hey, leven, verras me. Fleur me op. Snuif bruisende nieuwe ervaringen op in de grote mooie wereld voor me. Mijn neus zit zelf namelijk tussen de boeken, dus mijn reukorgaan is tijdelijk onbereikbaar.     ♦

Posterity

We're in the firing line and no one's getting out alive
We're backed against the wall the crowd is screaming for blood
Two young lovers lost in this frozen universe
Starstruck and holding on to anything that floats
I guess it's true when we met that we were wrapped up in lies.
Nothing laid between us but the doubt in your eyes.
But every doubt grows steady as a spark to a blaze,
It will burn your house down.
Burn your house down

So to stand here watching as you're sailing away
It just makes my heart break, makes my heart break

Don't forget that you,
You will rule the world.

You will rule the world. ♣ Christopher Wall // Soft Bullets

Oei

Do you know the feeling wanneer je zo'n 6 middelnederlandse boeken te lezen hebt en aan jezelf wijsmaakt dat je die wel leest in de avond tijdens den blok, voor het naar bed gaan? Om dan in te zien dat je tot middernacht aan de computer blijft zitten en dan beseft dat slaap belangrijker is? Nee?

... I'm screwed.

Trouwens, eh...

Oh ja, nog even een snelle check:

Als iemand via YouTube een berichtje naar jou stuurt met de vraag om met jou eens een cover op te nemen, dan moet je dat gewoon negeren, niet?

Of toch zeker als het onderwerp 'klijn vraagje van een landgenoot' is? 

Oké. Bedankt voor de bevestiging.

You're my shooting star

Nu vraag ik je. Hoe in godsnaam zou je er in moeten kunnen slagen om compleet zorgeloos, met een natuurlijke flair, een kalme geest en een met een geestige ondertoon een mail te sturen naar je grootste idool van de hele, hele wereld?

Context? Oké.

Kennen jullie Chris Wall? Natuurlijk kennen jullie Chris Wall. Misschien niet bij naam (niet iedereen is zo'n verdomd grote freak als ik), maar je kent vast wel zijn stem. Het gaat zo'n beetje van dit: you're too good to lose // and I can't refuse // so don't make me choose // between the two // I'm fed up, in here // in my atmosphere // don't you know who you are // you're my shooting star. Ringt dit een belletje? Air Traffic? Kom zeg, doe effe normaal. 

Air Traffic dus. Maar de kleine muziekliefhebber weet wel dat Air Traffic al lang niet meer bestaat. De reden, daar weet ik ook het fijne niet van, maar het komt er gewoon op neer dat mijn favoriete band aller tijden (ik ben naar al hun concerten geweest, ook hun eerste, op mijn 14 - ik heb mijn papa toen omgekocht om chauffeur te spelen) plots niet meer bestond. Gelukkig kreeg ik begin deze week goed nieuws te horen.

Ik kwam er namelijk achter dat Chris Wall helemaal niet stil had gezeten. Hij is namelijk met een nieuw project bezig: Soft Bullets. (geweldig hoor, je moet maar 'ns YouTuben.) Ik kreeg toen zo'n grote adrenalinekick dat ik in een moment van pure impulsiviteit en passie een mailtje heb gestuurd naar mijn Engelse held met de vraag of hij een interview met mij zou willen doen, niets al te fancy, gewoon, een paar vraagjes via het net, dat gaat toch, niet? Haha! Ja, alsof hij ooit zou terugsturen.

Dus euh, een halfuur na die mail kreeg ik het antwoord dat hij dat met veel plezier zou willen doen. 

Dat hij dat met veel plezier zou willen doen.

Het komt er dus gewoon op neer dat ik 3 dagen geflipt heb over het feit dat hij überhaupt geantwoord heeft en dan nog eens 2 dagen over het feit dat ik nu wel écht vragen moest gaan verzinnen. Maar het gekste komt nog hoor, het gekste komt nog: ik kreeg het in de loop van al dat geflip ook nog eens in mijn bol om in mijn antwoordmail gewoon even lukraak te vermelden dat ik zelf bezig ben met muziek en zou je het misschien zien zitten om, als je nog eens in België bent, te jammen ofzo? Leuk toch?

Geen grapje. Heb ik echt gemaild. Géén grapje. Ik moet gewoon iets gehad hebben van 'LOL, YOLO' en drukte op verzenden. Ik heb niet eens mijn vragen nagekeken. Mijn spelling zelfs niet. Ik deed gewoon even zot en nu is het dus gebeurd en heb ik het volledig verkorven bij mijn hemel, mijn aarde, mijn bestaansreden, mijn muziekmuze, mijn alles. En dan spreek ik nog in understatements.

Jouw wereld is dus misschien niet vergaan vandaag, maar de mijne wel. Ik hoop gewoon dat hij nooit ofte nimmer terugmailt en mij zo de vernedering bespaart. 

Maar ik hoop ook dat hij super super supersnel terugstuurt omg omg omg omg zo nerveus.

Ik ga een beetje verder sterven in mijn bed nu terwijl ik ons stiekem al samen op een podium zie staan, spelend, perfect in harmonie, om achteraf in de backstage een fantastisch mooie foto van ons twee te instagrammen (alhoewel, die foto zou razend populair zijn, en sinds Instagram nu ook al foto's verkoopt...) en dan nog een pintje te gaan pakken in ons nieuwe stamcafé en al die dingen. Het leven, wat is het mooi. Wat zou het mooi kunnen zijn.

Alsjeblieft, Chris. Maak mijn leven mooi. 

(al)tijd

Wachten op iets. Ken je dat? Een gevoel dat je niet uit je vel krijgt. Wachten op iets magisch. Iets dat heel je dag, week, maand, soms zelfs jaar goedmaakt. Gewoon... Iets. IETS. Gebeurde er nu gewoon maar IETS, iets waar ik naar kon uitkijken, of iets dat me plots zou overvallen en me zou verrassen en me zo, zo blij zou maken. 

Een stomme notificatie op Facebook. Een privébericht. Een e-mail. Een belletje. Een SMS. Gewoon iets dat heel je dag op z'n kop zet. Iets waar je niet van kan gaan slapen. Niet omdat je er mee in je maag zit, nee, omdat je gewoon te enthousiast bent, te opgewonden. Wachten op zoiets is verschrikkelijk.

Ik voel me precies alsof ik in één of andere witgeverfde lelijke wachtkamer in het ziekenhuis zit, met die vieze ontsmettingsgeur die er rond hangt. Wachten en wachten en wachten op iets dat mijn leven terug dat tikkeltje spannender en leuker maakt. Wachten tot de dokter me komt halen om me te verlossen van die hatelijke ziekte, die ziekte van wachten op iets, wachten op iets, dromen van iets, wachten op iets waar je van droomt. Wachten. Oh dat wachten. 

Ik wacht nu alweer zo lang op dat ene speciale iets om te gebeuren in mijn leven. Ik heb vrienden en feestjes en concerten en etentjes en andere leuke dingen maar ik heb niet dát. Dat wat ik nu echt wil: iets nieuws, iets spannends. 

En dan voel ik me zo egoïstisch, weet je? Dan denk ik: je hebt al zo veel. Je hebt alles wat je hartje begeert. Er gaat geen dag voorbij waarin iets niet gebeurt. En ja oké, het is misschien niet dát 'iets' dat je zo graag wilt, maar het zijn veel andere ietsen die geen nietsen zijn.

Maar toch. Dat wachten. Dat brandende gevoel in m'n borstkas, dat hopen, dat dromen, dat wensen, dat wachten op iets nieuws. Iets spannends.

Iets jij. Ik wacht op jou.

Liefste persoon die ik al jaren niet meer gesproken heb,

Soms wou ik dat ik naar iedere persoon die in mijn leven iets heeft betekend maar waarvan er nu geen spoor meer van te bekennen is, een brief kon sturen. Een brief die ze sowieso zouden opendoen. Die ze niet automatisch in de open haard gooien, samen met het inpakpapier van de kerstcadeautjes, want mijn brief zou een kerstcadeautje zijn. Het zou onder de boom liggen en ze zouden er niets van weten. Nee echt, hij zou in een mooie crèmekleurige envelop zitten, met hun naam erop, geschreven in sierlijke letters, in een geschrift dat ze vast en zeker zouden herkennen. 

Een envelop die ze zouden vastnemen, en waar ze eens aan zouden voelen, zoals je dat bij een écht cadeautje doet. Een envelop die ze zo voorzichtig mogelijk zouden opendoen om niets te beschadigen. Vervolgens zouden ze zich even excuseren, als ze zo eerlijk zijn, tenminste; of ze zeggen dat ze even naar toilet hoeven of dat er net een belangrijk mailtje is binnengekomen. Ze zouden alleen zijn. Met mijn brief. Met mij dus, in feite, want het zal dichter bij mij zijn dan ze in een lange tijd al zijn geweest. Ze zitten er maar met een lichtbruin dik papier in hun handen, dat sierlijk in drie is gevouwen, zoals een échte brief. Net zoals het lichtbruine dikke papier dat daarna komt, en daarna, en daarna, want ik zou zoveel te vertellen hebben. Ze zouden alleen zijn, met mij, op het moment dat ze het eerste blaadje zouden openvouwen. 

Ze zouden eens zuchten, althans, dat doen ze in mijn hoofd. Een brief, van haar. Waarom stuurt ze dat nu? En dan, een paar hartkloppingen, een paar vluchtige blikken naar het plafond later, beginnen ze te lezen. En ze lezen, en ze lezen, en ze lezen. Een uur lang lezen ze, of drie kwartier, als ze echt snel kunnen lezen. Want ik zou gepend hebben. Ik zou dagenlang bezig zijn geweest met het zoeken naar de perfecte woorden. Sommige brieven waren sowieso moeilijk om te schrijven. Het zoeken naar de perfecte manier om sorry te zeggen zou hard zijn geweest, want natuurlijk is het niet altijd dezelfde persoon aan wie de stilte te danken is. Andere brieven waren nog moeilijker geweest. Het formuleren van de vragen die al jaren in mijn hoofd spoken, het proberen verbaliseren van de gevoelens die ik had, nog steeds heb. Eén brief was bijna onmogelijk geweest om neer te pennen: die ene brief naar hem, waar ik echt mijn gehele hart zou moeten blootleggen. En zou moeten vragen om een tweede kans. Of een derde. Of een vierde.

Na het lezen zouden ze de brieven mooi terug dichtvouwen en het even laten bezinken. Het was natuurlijk Kerstmis, dus erg lang zou de brief ze niet meer apart kunnen houden. Ze mengen zich terug onder de familie, de vrienden, en dan, als het tijd is om hogere slaapsferen op te zoeken, zouden ze zich aan hun bureau zetten en een brief terugsturen. Naar mij. Even lang. Even moeilijk. Even belangrijk. Erg belangrijk, zelfs. 

In mijn hoofd zou alles goedkomen. Een kerstmirakel, noem het wat je wil. We zouden elkaar snel terugzien. En elkaar terug in elkaars leven opnemen. En hij, hij zou me nog een kans geven. Of een derde. Of een vierde. Alles zou goedkomen. 

Helaas is niet alles te verzinnen. Of mooi te maken in mijn hoofd. En ik heb ook helemaal geen dik lichtbruin papier. Of een mooie envelop. Maar het belangrijkst van al: ik zou niet weten wat schrijven. Ik zou erop staan staren, op mijn slordig blaadje cursuspapier. Ik zou de moed niet vinden.

Ik zou de moed niet vinden, en zo gaat Kerst maar weer eens voorbij zonder een mirakel.