Er is een nieuw gevaar opgerezen voor het vrouwenras: de knappe jongeman met de puppy aan de lijn. Plots zijn ze overal. Ik zag er vandaag twee op vijf minuten! En dan hebben ze echt de schattigste beestjes: zo'n klein wollig ding met amper pootjes en een snoetje dat je doet smelten, of zo'n lief hondje met de langste oren ter wereld dat zo'n beetje jankt omdat hij honger heeft of zo, weet ik veel. En de knappe jongeman in kwestie wrijft dan over zijn hoofdje en zijn oortjes en zegt 'shhht' en voor je het weet sta je stil, te kijken, te kwijlen?, vlak voor die kerel zijn voeten.
Twee keer! In vijf minuten!
Het effect vergroot des te meer als een oud vrouwtje informatie vraagt over de puppy en de jongeman daar met erg veel plezier antwoord op geeft en het lieve mevrouwtje doet lachen. Kom nu! Een heerlijk lekkere vent die een oude vrouw doet lachen met zijn charmante mopjes en zijn toegankelijke gezicht?
Mannen met puppy's.
En het ergste is - ik durf wedden dat dat niet eens hun puppy's zijn. Of dat ze helemaal niet zo aardig zijn in het echt. Ze zitten daar gewoon, op een bankje op de Meir, met die puppy in hun handen of nog erger - huppelend achter zich aan als ze over de shoppingstraat kuieren. Stel het je voor: een grote kerel met een ienie mienie klein hondje. En je hart kan het al helemaal niet meer aan als de man in kwestie wel vijf keer in één minuut achter zich kijkt om te zien of het lieve blaffertje nog meekan. Of het niet gehinderd wordt. Of zijn pootje niet gedraaid zit in zijn leiband.
Ik geef het toe, beste lezers, ik geef het toe: ik heb het geluidje gemaakt. Ik kon me niet weren. Het zachte, hoge, frêle 'ooooh' geluidje is ontsnapt uit mijn mond. En als de jongeman dan opkeek, en eens glimlachte, op zo'n manier van 'ik ben knap en ik heb een puppy, bespring me!', dan had ik het al helemaal te erg. Mijn rationele ik trok me verder, mijn naïeve ik zit nu nog op de bank. Naast de kerel. Met het hondje.
Er is wel nog steeds goed nieuws: doordat ik mezelf verplichtte weg te kijken van het ongelooflijk sexy verschijnsel een paar meter verder, ging ik een winkel binnen, waar ik een wel erg leuk kleedje kocht voor onze TD van vanavond.
Jawel. Vanavond is het make it or break it. Crush gaat er ook zijn. We moeten er dus goed uitzien. En aangezien we nog maar een half uur hebben om er goed uit te zien alvorens te vertrekken naar Spaans (les van vijf tot acht, hoe kom je erop?), zal ik er maar eens aan gaan beginnen.
Mannen met puppy's. Nu overal verkrijgbaar. Maar op eigen risico.
oktober 21, 2012
Please don't go please don't go, I love you so I love you so
Het is gebeurd. Ik ben nu in het stadium van verliefdheid dat ik naar dezelfde muziek begin te luisteren als mijn crush.
Meestal heb ik daar geen geluk in. Ik ben namelijk al vaak verliefd geweest (iedereen wel, denk ik). En mijn bevliegingen maken altijd hetzelfde proces door. Op een bepaald moment is het dus ook bij mijn voorgaande crushs (hoe zeg je dat eigenlijk? Crushes? Crushen?) gebeurd dat ik naar hun muziek ging gaan luisteren. Ik was verliefd op iemand die zelf een eigen bandje had. Ik kocht direct hun EP, kreeg er handtekeningen en al bij en draaide de plaat grijs. Dan had ik het plots voor iemand die echt gek was op System Of A Down. Voor ik het wist was ik verslingerd aan zowel klassiekers als Chop Suey als aan werkelijk gestoorde nummers, neem nu Banana Terracotta Pie. Ja, ik was een grote fan. Mijn volgende crush bestond uit een jongen die een rasechte metalhead was. Oké, dat betekent een iPod die afgeladen vol staat met metal nummers, en meegaan naar metalconcerten, want plots was ik écht een diehard.
Dan had ik eindelijk eens geluk: ik vond een kerel die echt naar dezelfde dingen luisterde als mij. Zonder grapje. Ik hoefde mezelf niet aan te passen, helemaal niet. Maar... Nu ja. Die verliefdheid liep niet zo lekker.
In ieder geval, het is nu dus terug zover: nieuwe crush, nieuw proces, en opnieuw luister ik naar wat hij dezer dagen luistert. Maar, wederom ben ik precies met mijn gat in de boter gevallen: aanpassen is niet nodig. Gewoon een uitbreiding van wat ik reeds wist. Kende. Waar ik reeds van hield. Nu alleen maar hopen dat het deze keer op iets beters uitdraait dan mijn vorige 'romance'. Dat was nogal een kat in een zak.
Elke dag zie ik dingen steeds rooskleuriger in voor de toekomst. Al is dat helemaal niet gegrond. Nee, echt niet, eigenlijk - het wordt niets, ik voel het in de toppen van mijn tenen. Maar toch denk ik dan... komaan, als de muzieksmaak al goed zit. Dan kan er toch niet veel meer misgaan? ... Toch?
Meestal heb ik daar geen geluk in. Ik ben namelijk al vaak verliefd geweest (iedereen wel, denk ik). En mijn bevliegingen maken altijd hetzelfde proces door. Op een bepaald moment is het dus ook bij mijn voorgaande crushs (hoe zeg je dat eigenlijk? Crushes? Crushen?) gebeurd dat ik naar hun muziek ging gaan luisteren. Ik was verliefd op iemand die zelf een eigen bandje had. Ik kocht direct hun EP, kreeg er handtekeningen en al bij en draaide de plaat grijs. Dan had ik het plots voor iemand die echt gek was op System Of A Down. Voor ik het wist was ik verslingerd aan zowel klassiekers als Chop Suey als aan werkelijk gestoorde nummers, neem nu Banana Terracotta Pie. Ja, ik was een grote fan. Mijn volgende crush bestond uit een jongen die een rasechte metalhead was. Oké, dat betekent een iPod die afgeladen vol staat met metal nummers, en meegaan naar metalconcerten, want plots was ik écht een diehard.
Dan had ik eindelijk eens geluk: ik vond een kerel die echt naar dezelfde dingen luisterde als mij. Zonder grapje. Ik hoefde mezelf niet aan te passen, helemaal niet. Maar... Nu ja. Die verliefdheid liep niet zo lekker.
In ieder geval, het is nu dus terug zover: nieuwe crush, nieuw proces, en opnieuw luister ik naar wat hij dezer dagen luistert. Maar, wederom ben ik precies met mijn gat in de boter gevallen: aanpassen is niet nodig. Gewoon een uitbreiding van wat ik reeds wist. Kende. Waar ik reeds van hield. Nu alleen maar hopen dat het deze keer op iets beters uitdraait dan mijn vorige 'romance'. Dat was nogal een kat in een zak.
Elke dag zie ik dingen steeds rooskleuriger in voor de toekomst. Al is dat helemaal niet gegrond. Nee, echt niet, eigenlijk - het wordt niets, ik voel het in de toppen van mijn tenen. Maar toch denk ik dan... komaan, als de muzieksmaak al goed zit. Dan kan er toch niet veel meer misgaan? ... Toch?
oktober 19, 2012
There's love, there's less
(Even een kleine opmerking op voorhand: wat vreemd is dit! Bij alles dat ik meemaak, denk ik: DIT moet ik bloggen. Op de één of andere manier bezit bloggen nu terug mijn leven. En ik hou ervan! Ik hou ervan om terug maar dan één bericht per dag te schrijven omdat ik gewoon ZO veel te schrijven heb. Ik krijg het er koud van! Warm van! En ik blijf maar typen en typen in de hoop dat het uiteindelijk niet té lang uitvalt. Ik heb gewoonweg de nieuwe aflevering van Grey's Anatomy nog niet gezien. GOE ZOT!)
Op de trein krijg ik heel vaak melancholische buien. En op zich is dat verstaanbaar. Er zijn zo veel factoren die dat nu eenmaal veroorzaken. Nummer één: de trein zorgt voor een trance. Je kijkt naar buiten en alles vliegt voorbij, en na een tijdje doen je ogen de moeite niet meer om van punt A naar punt B te springen en blijven ze gewoon lui hangen op een wolk die niet plots zal wegschieten. Op zo'n moment dwalen ook je gedachten weg en lijkt alles precies meer zin te hebben dan voorheen.
Dan is er ook nog eens de muziek die ik laat dreunen in mijn oren. En met dreunen bedoel ik niet echt dat het dan superluid staat, nee. Dreunen is gewoon een cool werkwoord. In ieder geval, op de trein shuffle ik altijd en die shuffle lijkt zich gaandeweg aan te passen aan mijn gemoedstoestand en voor ik het weet laat ik een nummer van Adele langer dan drie seconden opstaan.
En natuurlijk is er ook nog, last but not least... De kiss and ride van de Metro. Eigenlijk is dat de voornaamste reden. Ja, de twee bovenstaande vloeien eigenlijk voort uit het lezen van de kiss and ride. Het leek mij gewoon dramatischer om de K&R als laatste puntje te noemen. Maar goed, de kiss and ride dus. Aan het meisje met de lange groene sjaal die zo moest lachen met de spelende kindjes op de trein: ik hou van je lach. Lieve jongen die zo verlegen opkeek telkens hij mijn blik in zijn gezicht voelde... Wil je eens iets gaan drinken?
Er staat nooit: 'liefste meisje met het vettige haar en de scheve bril die op de trein van Antwerpen naar Gent altijd neurotisch Solitaire zit te spelen: zelfs in jouw 'snel even naar huis en dan daar wel douchen'-outfit vind ik je prachtig. En natuurlijk begrijp ik dat hetzelfde paar kousen zoeken op een vrijdag erg moeilijk is. Je had een drukke week. En wit en zwart, dat is echt een statement. Kan ik je toevallig trakteren op een lekkere pasta allarabbiatta in Da Giovani?' NEE. dat staat er nooit. En 'maar dat zijn gewoon te veel regels, die geraken nooit in dat vakje' is geen geldige reden. Ik kan ook lezen zonder klinkers. lfst msj mt ht vttg hr n d schv brl d nrtsch sltr zt t spln - en de zin is direct de helft korter.
En dan ja, dan voelt het alsof het woord 'VOOR ALTIJD VRIJGEZEL' op je hoofd getatoeëerd staat. Op zich heb ik echt geen problemen met vrijgezel zijn. Ik ben niet zo'n wanhopig type dat echt dringend knuffels en kusjes nodig heeft en lange tv-avonden wilt onder een dekentje met een stukje cake. En wie heeft er verrassingscadeautjes nodig? Niemand toch? Of zo'n lekker etentje als het eens uitkomt? Jakkes, nee. Nee, ik ben echt niet het soort mens dat nood heeft aan affectie, aan een ferme portie gemeende liefde en genegenheid.
Iedereen heeft ondertussen door dat ik dat wél ben, hoop ik, anders is mijn opzet tot ironie niet echt geslaagd. Nee, oké, ik overdrijf misschien een beetje, maar op dit moment, ja, ik wil het allemaal wel, het perfecte liefdesplaatje, zonder al dat gewacht en gepeins en getwijfel ertussen. Misschien is het gewoon de tijd van het jaar. De herfst. Wat een liefdesseizoen. Of niet. Herfst is niet echt een liefdesseizoen. Of wel? Ik weet het niet.
Maar goed, na alweer een gigantisch blogbericht van jewelste, met meer komma's dan nodig is, heb ik weer maar eens bewezen dat ik heden ten dage een grote zaag ben die alles uiteindelijk terug probeert te brengen op het grote mysterie der liefde. Een grote zaag die zinnen maakt die drie regels lang zijn. En dat studeert dan Nederlands! Bind die aan de schandpaal! Het komt er gewoon op neer dat liefde een hel is, punt, en dat ik inderdaad gewoon een dolfijn wil.
En wat ik ook wel wil, is naar de nieuwe van Grey's Anatomy kijken. Maar dat zal helaas voor morgenvroeg zijn, want ik ben al weer een uur aan het typen. Blogger heeft een pokéball naar mij gegooid - Blogger used 'blog madness', and it was super effective. Lieve medelezers, als ik al medelezers héb, en zo niet, lieve mezelf: slaap lekker. Moge de enige reden dat ik geen kiss and ride vermeldingen krijg zijn dat ik de Metro gewoonweg niet altijd lees. Ciao.
Op de trein krijg ik heel vaak melancholische buien. En op zich is dat verstaanbaar. Er zijn zo veel factoren die dat nu eenmaal veroorzaken. Nummer één: de trein zorgt voor een trance. Je kijkt naar buiten en alles vliegt voorbij, en na een tijdje doen je ogen de moeite niet meer om van punt A naar punt B te springen en blijven ze gewoon lui hangen op een wolk die niet plots zal wegschieten. Op zo'n moment dwalen ook je gedachten weg en lijkt alles precies meer zin te hebben dan voorheen.
Dan is er ook nog eens de muziek die ik laat dreunen in mijn oren. En met dreunen bedoel ik niet echt dat het dan superluid staat, nee. Dreunen is gewoon een cool werkwoord. In ieder geval, op de trein shuffle ik altijd en die shuffle lijkt zich gaandeweg aan te passen aan mijn gemoedstoestand en voor ik het weet laat ik een nummer van Adele langer dan drie seconden opstaan.
En natuurlijk is er ook nog, last but not least... De kiss and ride van de Metro. Eigenlijk is dat de voornaamste reden. Ja, de twee bovenstaande vloeien eigenlijk voort uit het lezen van de kiss and ride. Het leek mij gewoon dramatischer om de K&R als laatste puntje te noemen. Maar goed, de kiss and ride dus. Aan het meisje met de lange groene sjaal die zo moest lachen met de spelende kindjes op de trein: ik hou van je lach. Lieve jongen die zo verlegen opkeek telkens hij mijn blik in zijn gezicht voelde... Wil je eens iets gaan drinken?
Er staat nooit: 'liefste meisje met het vettige haar en de scheve bril die op de trein van Antwerpen naar Gent altijd neurotisch Solitaire zit te spelen: zelfs in jouw 'snel even naar huis en dan daar wel douchen'-outfit vind ik je prachtig. En natuurlijk begrijp ik dat hetzelfde paar kousen zoeken op een vrijdag erg moeilijk is. Je had een drukke week. En wit en zwart, dat is echt een statement. Kan ik je toevallig trakteren op een lekkere pasta allarabbiatta in Da Giovani?' NEE. dat staat er nooit. En 'maar dat zijn gewoon te veel regels, die geraken nooit in dat vakje' is geen geldige reden. Ik kan ook lezen zonder klinkers. lfst msj mt ht vttg hr n d schv brl d nrtsch sltr zt t spln - en de zin is direct de helft korter.
En dan ja, dan voelt het alsof het woord 'VOOR ALTIJD VRIJGEZEL' op je hoofd getatoeëerd staat. Op zich heb ik echt geen problemen met vrijgezel zijn. Ik ben niet zo'n wanhopig type dat echt dringend knuffels en kusjes nodig heeft en lange tv-avonden wilt onder een dekentje met een stukje cake. En wie heeft er verrassingscadeautjes nodig? Niemand toch? Of zo'n lekker etentje als het eens uitkomt? Jakkes, nee. Nee, ik ben echt niet het soort mens dat nood heeft aan affectie, aan een ferme portie gemeende liefde en genegenheid.
Iedereen heeft ondertussen door dat ik dat wél ben, hoop ik, anders is mijn opzet tot ironie niet echt geslaagd. Nee, oké, ik overdrijf misschien een beetje, maar op dit moment, ja, ik wil het allemaal wel, het perfecte liefdesplaatje, zonder al dat gewacht en gepeins en getwijfel ertussen. Misschien is het gewoon de tijd van het jaar. De herfst. Wat een liefdesseizoen. Of niet. Herfst is niet echt een liefdesseizoen. Of wel? Ik weet het niet.
Maar goed, na alweer een gigantisch blogbericht van jewelste, met meer komma's dan nodig is, heb ik weer maar eens bewezen dat ik heden ten dage een grote zaag ben die alles uiteindelijk terug probeert te brengen op het grote mysterie der liefde. Een grote zaag die zinnen maakt die drie regels lang zijn. En dat studeert dan Nederlands! Bind die aan de schandpaal! Het komt er gewoon op neer dat liefde een hel is, punt, en dat ik inderdaad gewoon een dolfijn wil.
En wat ik ook wel wil, is naar de nieuwe van Grey's Anatomy kijken. Maar dat zal helaas voor morgenvroeg zijn, want ik ben al weer een uur aan het typen. Blogger heeft een pokéball naar mij gegooid - Blogger used 'blog madness', and it was super effective. Lieve medelezers, als ik al medelezers héb, en zo niet, lieve mezelf: slaap lekker. Moge de enige reden dat ik geen kiss and ride vermeldingen krijg zijn dat ik de Metro gewoonweg niet altijd lees. Ciao.
Mijn moeder's got talent
Vrijdagavond is Belgium's-got-talentavond bij ons thuis. Nu ja... Bij mijn mama en ik, althans. Papa zit in zijn vaste hoek in de zetel het internet af te speuren en broer zit op zijn kamer een of ander online spel te spelen. Maar moeder en ik, wij zitten met een stuk chocola en een warm dekentje in de zetel alles en iedereen te keuren. Op zich zijn we niet echt fan-fán van het programma... We doen er gewoon erg graag sarcastisch over.
Alles ging goed - veel gelach, veel opmerkingen, veel kritiek - totdat een zekere Marijke een tweet de wereld inzond die mijn mama ferm tegen de schenen stootte. Het kwam er op neer dat ze Koen zijn vestje veel te kort vond. Nu, moet je weten, mijn mama heeft een dameswinkel en mode is zowat haar paradepaardje. Ik las de opmerking dus aan haar voor (iets dat ik misschien niet had mogen doen) en zij schoot direct in de verdediging. 'Te kort? Wat? Nee. Vestjes worden al twee jaar zo gedragen. Wat zegt die nu? Integendeel! Het is zelfs net iets té lang voor het type vest. Kort en smal, dat is in! Zegt da maar!'
Zo gezegd, zo gedaan. Marijke kreeg een beleefd antwoord op haar tweet die luidde: 'nee hoor, het is perfect zo!'. De rust keerde weer, totdat ik op mijn beurt een antwoord kreeg van haar. 'Komaan! Het is bijna een bolero!'
Mijn moeders mond viel open en raakte bijna de grond. 'Een bólero? Weet zij wel wat een bolero is? Trut! Stuurt da maar! Fuck you, trut! Zeg da maar! Hou, maar daar kan ik nu eens echt niet tegen he!' Ze zweeg een paar seconden en vervolgde dan: 'waar woont ze? Kan ik haar een mail sturen? Ik wil daar mee discussiëren! Ik heb gelijk, zij niet, hoe durft ze! Wat weet je over haar?' Ik las haar voor dat ons Marijke een proud wife & mother of two was. Meer wist ik er nu ook niet over, helaas. 'Hoe oud is ze? Zijn er foto's? Hoe loopt zij gekleed, als ne clochard? En haar man draagt dan nog een dubbelrijenkostuum, of zo? Trut!'
En zo ging het nog een tiental minuten door. 'Proud mother of two... Zeggen dat zijn kostuum te kort is...' En toen een andere man op het podium verscheen, eveneens met een korte vest, riep ze verbaasd uit: 'Maar kijk! Een korte vest! Zo smal! Daar zal onze proud mother of two niet blij mee zijn. Niet op stemmen hé, Marijke! De vest is te kort!'. Ik probeerde wanhopig het onderwerp te veranderen maar op de een of andere manier kreeg ze het altijd terug op de vrouw die het aandurfde haar mening tegen te spreken. 'Heb je er nog iets van gehoord? Proud mother of two, pfuh... Ik ga een Facebook haatpagina aanmaken!'
Tegen het einde van het programma koelde ze uiteindelijk een beetje af. Een extra stukje chocola en een sipje van haar glas wijn kan daarin meegespeeld hebben. Maar, hoewel ze het accidentje al snel terug van zich af gezet leek te hebben, durfde ik het toch niet aan om haar te vertellen dat ik een nieuwe volger heb op Twitter.
Marijke. Proud mother of two. Sorry mama.
Alles ging goed - veel gelach, veel opmerkingen, veel kritiek - totdat een zekere Marijke een tweet de wereld inzond die mijn mama ferm tegen de schenen stootte. Het kwam er op neer dat ze Koen zijn vestje veel te kort vond. Nu, moet je weten, mijn mama heeft een dameswinkel en mode is zowat haar paradepaardje. Ik las de opmerking dus aan haar voor (iets dat ik misschien niet had mogen doen) en zij schoot direct in de verdediging. 'Te kort? Wat? Nee. Vestjes worden al twee jaar zo gedragen. Wat zegt die nu? Integendeel! Het is zelfs net iets té lang voor het type vest. Kort en smal, dat is in! Zegt da maar!'
Zo gezegd, zo gedaan. Marijke kreeg een beleefd antwoord op haar tweet die luidde: 'nee hoor, het is perfect zo!'. De rust keerde weer, totdat ik op mijn beurt een antwoord kreeg van haar. 'Komaan! Het is bijna een bolero!'
Mijn moeders mond viel open en raakte bijna de grond. 'Een bólero? Weet zij wel wat een bolero is? Trut! Stuurt da maar! Fuck you, trut! Zeg da maar! Hou, maar daar kan ik nu eens echt niet tegen he!' Ze zweeg een paar seconden en vervolgde dan: 'waar woont ze? Kan ik haar een mail sturen? Ik wil daar mee discussiëren! Ik heb gelijk, zij niet, hoe durft ze! Wat weet je over haar?' Ik las haar voor dat ons Marijke een proud wife & mother of two was. Meer wist ik er nu ook niet over, helaas. 'Hoe oud is ze? Zijn er foto's? Hoe loopt zij gekleed, als ne clochard? En haar man draagt dan nog een dubbelrijenkostuum, of zo? Trut!'
En zo ging het nog een tiental minuten door. 'Proud mother of two... Zeggen dat zijn kostuum te kort is...' En toen een andere man op het podium verscheen, eveneens met een korte vest, riep ze verbaasd uit: 'Maar kijk! Een korte vest! Zo smal! Daar zal onze proud mother of two niet blij mee zijn. Niet op stemmen hé, Marijke! De vest is te kort!'. Ik probeerde wanhopig het onderwerp te veranderen maar op de een of andere manier kreeg ze het altijd terug op de vrouw die het aandurfde haar mening tegen te spreken. 'Heb je er nog iets van gehoord? Proud mother of two, pfuh... Ik ga een Facebook haatpagina aanmaken!'
Tegen het einde van het programma koelde ze uiteindelijk een beetje af. Een extra stukje chocola en een sipje van haar glas wijn kan daarin meegespeeld hebben. Maar, hoewel ze het accidentje al snel terug van zich af gezet leek te hebben, durfde ik het toch niet aan om haar te vertellen dat ik een nieuwe volger heb op Twitter.
Marijke. Proud mother of two. Sorry mama.
Het begon allemaal met een flits
Jawel, een flits. Om twaalf uur 's nachts. Een heel angstaanjagende flits, waar mijn hele kot van oplichtte. Terwijl ik op mijn bed zat. En mijn BH uitdeed. Om te gaan slapen.
Niet zo'n leuk moment, dus.
Ziet u, het was geen gewone flits. Het was eerder een... Cameraflits. Mijn kot ligt tegenover een parking en hoewel ik op het vierde verdiep zit, rijden daar af en toe ook wel eens wat vierwielers. Ik begon dus meteen te panikeren. Mijn reactie was gewoon achteruitleunen en mij verstoppen achter mijn kleerkast. Tijd voor een actieplan.
Doe eerst het licht uit. Loop dan naar het raam. Doe de gordijnen dicht. En slaap.Simpel, toch? Eitje.
Alleen bleef ik verstijfd rechtop zitten in mijn bed. Wat als dat nu echt iemand was? Op zich was de kans dat ik echt gestalkt werd en dat er écht een onflatterende foto van mij werd genomen in mijn semi-ondergoed, zeer klein. Maar stel nu? Ok. Ik kan dit. Ik knipper het licht uit, sta snel recht, trek de gordijnen dicht en spurt terug naar mijn bed.
En dan zie ik nog een flits. En nog een flits. En nog een flits. En dan regent het. En dan dondert het.
Ik slaak een zucht van opluchting. Natuurlijk, onweer! Alsof er écht iemand zoiets zou doen, ha. Ik tover een halve glimlach op mijn gezicht en leg me neer. Tot ik besef dat het zo altijd gaat. Ik ben namelijk een fervente kijker van Criminal Minds. En noem me gek, maar zo begint alles! Een dichtslaande deur, een vreemd geluid uit een andere kamer, een flits. En dan volgt daar plots een logische verklaring op. En is iedereen blij. En dan staat er ineens een lelijke kerel met rottende tanden in de deuropening die je keel oversnijdt.
Ondertussen escaleerde het onweer, net zoals mijn paniek dat deed. Allerlei horrorscenario's doken op in mijn hoofd. Regen kletterde op mijn dakraam. Ik hoorde ramen van andere kotgenoten dichtkloppen, dikke waterdruppels slaan tegen mijn ruiten en de donder deed me bijna uit mijn bed rollen. De hemel lichtte continu op en dan schitterde de waterval der regen nog mooier en angstaanjagender. Elk moment nu, dacht ik. Elk moment bonst een ruwe man (of vrouw, ik wil niet discrimineren) op mijn deur, of nee, dat gebeurt uiteraard niet, want alsof ik ze ga binnenlaten, nee toch? Stom. Nee, ze beuken de deur gewoon in, nemen me mee, of gooien me uit het venster.
Het was officieel. Ik was doodsbang.
Na vijf minuten van onder mijn kussen kruipen en hysterische sms'en sturen naar vrienden verminderde de regen, de donder, en uiteindelijk ook de flitsen. Antwerpen zuchtte nog een paar minuutjes na van een wel erg lokale onweersbui en ging dan verder met het nacht-zijn. En na een halfuur liet ook ik me verleiden door de krachten van het donker en negeerde ik de monsters in de parking rechtover me, en de eventuele monsters in mijn kast, om maar even aan het cliché te voldoen.
En toen ik deze morgen wakker werd, heb ik mezelf heel hard uitgelachen na het lezen van alle paniekerige sms'jes van de vrienden die ik een halfuur lang heb geteisterd. Ik sliep al!, gaat het?, zo eng!.
Achja. Als vrouw mag je wel eens een dramaqueen zijn. Of niet?
Niet zo'n leuk moment, dus.
Ziet u, het was geen gewone flits. Het was eerder een... Cameraflits. Mijn kot ligt tegenover een parking en hoewel ik op het vierde verdiep zit, rijden daar af en toe ook wel eens wat vierwielers. Ik begon dus meteen te panikeren. Mijn reactie was gewoon achteruitleunen en mij verstoppen achter mijn kleerkast. Tijd voor een actieplan.
Doe eerst het licht uit. Loop dan naar het raam. Doe de gordijnen dicht. En slaap.Simpel, toch? Eitje.
Alleen bleef ik verstijfd rechtop zitten in mijn bed. Wat als dat nu echt iemand was? Op zich was de kans dat ik echt gestalkt werd en dat er écht een onflatterende foto van mij werd genomen in mijn semi-ondergoed, zeer klein. Maar stel nu? Ok. Ik kan dit. Ik knipper het licht uit, sta snel recht, trek de gordijnen dicht en spurt terug naar mijn bed.
En dan zie ik nog een flits. En nog een flits. En nog een flits. En dan regent het. En dan dondert het.
Ik slaak een zucht van opluchting. Natuurlijk, onweer! Alsof er écht iemand zoiets zou doen, ha. Ik tover een halve glimlach op mijn gezicht en leg me neer. Tot ik besef dat het zo altijd gaat. Ik ben namelijk een fervente kijker van Criminal Minds. En noem me gek, maar zo begint alles! Een dichtslaande deur, een vreemd geluid uit een andere kamer, een flits. En dan volgt daar plots een logische verklaring op. En is iedereen blij. En dan staat er ineens een lelijke kerel met rottende tanden in de deuropening die je keel oversnijdt.
Ondertussen escaleerde het onweer, net zoals mijn paniek dat deed. Allerlei horrorscenario's doken op in mijn hoofd. Regen kletterde op mijn dakraam. Ik hoorde ramen van andere kotgenoten dichtkloppen, dikke waterdruppels slaan tegen mijn ruiten en de donder deed me bijna uit mijn bed rollen. De hemel lichtte continu op en dan schitterde de waterval der regen nog mooier en angstaanjagender. Elk moment nu, dacht ik. Elk moment bonst een ruwe man (of vrouw, ik wil niet discrimineren) op mijn deur, of nee, dat gebeurt uiteraard niet, want alsof ik ze ga binnenlaten, nee toch? Stom. Nee, ze beuken de deur gewoon in, nemen me mee, of gooien me uit het venster.
Het was officieel. Ik was doodsbang.
Na vijf minuten van onder mijn kussen kruipen en hysterische sms'en sturen naar vrienden verminderde de regen, de donder, en uiteindelijk ook de flitsen. Antwerpen zuchtte nog een paar minuutjes na van een wel erg lokale onweersbui en ging dan verder met het nacht-zijn. En na een halfuur liet ook ik me verleiden door de krachten van het donker en negeerde ik de monsters in de parking rechtover me, en de eventuele monsters in mijn kast, om maar even aan het cliché te voldoen.
En toen ik deze morgen wakker werd, heb ik mezelf heel hard uitgelachen na het lezen van alle paniekerige sms'jes van de vrienden die ik een halfuur lang heb geteisterd. Ik sliep al!, gaat het?, zo eng!.
Achja. Als vrouw mag je wel eens een dramaqueen zijn. Of niet?
oktober 18, 2012
Ik wil een dolfijn (zijn)
Ik heb me bedacht. Nog één berichtje dan, om het af te leren.
Ik wil een dolfijn. Zo'n echte, grote, glibberige grijze met perfecte witte tanden en een zachte neus. Ik wil zo één die echt vrolijk kan kwetteren, of wat voor werkwoord je ook dient te gebruiken om het geluid dat een dolfijn maakt te beschrijven. Dat wil ik. En ik zal er een heel groot bad voor kopen - een bubbelbad, zelfs, want ook een dolfijn verdient zijn portie luxe. Ik koop 'm allerlei spulletjes waar hij absoluut dol op zal zijn. Hoelahoeps, en zo. Dolfijnen houden daarvan! En een paar balletjes, een paar valse visjes. Het wordt dolletjes.
Gewoon, mijn dolfijn en ik.
Wie heeft er nu liefde nodig van een man, of een vrouw? Is het niet veel logischer om voor een dolfijn te kiezen? Geen eindeloze discussies over het kleur verf in de slaapkamer - een dolfijn heeft gewoon water nodig. Geen belachelijke ruzies over het niet weggooien van het lege rolletje toiletpapier - een dolfijn heeft geen papier nodig. Nu moet ik wel even denken hoe mijn dolfijn dat dan wél zou doen, maar ik ben er zéker van dat het helemaal geen probleem zal vormen. En denk je nu echt dat een dolfijn zal klagen als jij wat langer op café wilt zitten? Of nog die laatste cocktail met je hartsvriendinnen wilt opdrinken? Denk jij dat een dolfijn zal morren over de tijd die jij spendeert in de badkamer? Nee. Een dolfijn kwettert gewoon in zo'n heerlijk dolfiniaans taaltje: veel plezier, lieverd! Ik zal hier zijn wanneer je terugkomt, want ik kan niet zonder mijn water, ha-ha! En wanneer je dan echt terugkomt, dan ja, verdorie, dan is die dolfijn daar écht nog, en spat hij speels wat water op jouw favoriete jurk, of jouw mooiste hemd, en het kan je gewoon niets schelen.
Het is gewoon jouw dolfijn en jij.
Liefde van een man of een vrouw is overrated. Het geeft problemen. Ruzies. Tranen. Teleurstelling. Schaamte. Pijn. Liefde van een dolfijn is underrated. Het geeft vreugde. Rust. Humor. Genegenheid. Vrijheid.
Bottom line: koop allemaal een dolfijn, een bubbelbad, een hoelahoep, en zo, een valse vis. En geniet van hoe het leven écht zou moeten zijn, altijd zou moeten zijn, nooit anders zou moeten zijn....
Gewoon...
Jouw dolfijn. En jij.
Ik wil een dolfijn. Zo'n echte, grote, glibberige grijze met perfecte witte tanden en een zachte neus. Ik wil zo één die echt vrolijk kan kwetteren, of wat voor werkwoord je ook dient te gebruiken om het geluid dat een dolfijn maakt te beschrijven. Dat wil ik. En ik zal er een heel groot bad voor kopen - een bubbelbad, zelfs, want ook een dolfijn verdient zijn portie luxe. Ik koop 'm allerlei spulletjes waar hij absoluut dol op zal zijn. Hoelahoeps, en zo. Dolfijnen houden daarvan! En een paar balletjes, een paar valse visjes. Het wordt dolletjes.
Gewoon, mijn dolfijn en ik.
Wie heeft er nu liefde nodig van een man, of een vrouw? Is het niet veel logischer om voor een dolfijn te kiezen? Geen eindeloze discussies over het kleur verf in de slaapkamer - een dolfijn heeft gewoon water nodig. Geen belachelijke ruzies over het niet weggooien van het lege rolletje toiletpapier - een dolfijn heeft geen papier nodig. Nu moet ik wel even denken hoe mijn dolfijn dat dan wél zou doen, maar ik ben er zéker van dat het helemaal geen probleem zal vormen. En denk je nu echt dat een dolfijn zal klagen als jij wat langer op café wilt zitten? Of nog die laatste cocktail met je hartsvriendinnen wilt opdrinken? Denk jij dat een dolfijn zal morren over de tijd die jij spendeert in de badkamer? Nee. Een dolfijn kwettert gewoon in zo'n heerlijk dolfiniaans taaltje: veel plezier, lieverd! Ik zal hier zijn wanneer je terugkomt, want ik kan niet zonder mijn water, ha-ha! En wanneer je dan echt terugkomt, dan ja, verdorie, dan is die dolfijn daar écht nog, en spat hij speels wat water op jouw favoriete jurk, of jouw mooiste hemd, en het kan je gewoon niets schelen.
Het is gewoon jouw dolfijn en jij.
Liefde van een man of een vrouw is overrated. Het geeft problemen. Ruzies. Tranen. Teleurstelling. Schaamte. Pijn. Liefde van een dolfijn is underrated. Het geeft vreugde. Rust. Humor. Genegenheid. Vrijheid.
Bottom line: koop allemaal een dolfijn, een bubbelbad, een hoelahoep, en zo, een valse vis. En geniet van hoe het leven écht zou moeten zijn, altijd zou moeten zijn, nooit anders zou moeten zijn....
Gewoon...
Jouw dolfijn. En jij.
Ik weet niet meer waar mijn kop staat
Eeeeeennnn adem uit. Na vier dagen van nonstop in de weer zijn met school, vrienden, studentenverenigingen en slapen - want dat moet ook al eens gebeuren - kan ik eindelijk terug ademhalen en beseffen dat ik effectief lucht naar binnen zuig en terug naar buiten blaas. Lekker in een veel te grote pyjama achteruit leunen in bed, de Facebook updates van de voorbije week doornemen en de koffiekoek eten die mijn lieve kotgenote voor mijn deur had gezet. Met een linkerarm die nu ongeveer stijf staat omdat hij op niets kan leunen. Een muisarm is dat, zeker? Fijn.
Ik heb het wel voor drukke weken. Lekker levendig, weet je wel. Nooit een saai moment. Van hot naar her hollen en van pier naar pol bellen (zeg die zin eens tien keer na elkaar?). Maar toch... Als geen ander geniet ik ook van een avondje me-time. Een heruitzending van Dance Moms op Vijf? Ja, daar nestel ik mij voor.
Een stille avond geeft natuurlijk ook direct aanleiding tot de raarste hersenkronkels. Herinneringen van de voorbije week die komen bovendrijven - sommige al wat plezanter dan andere. Na zo'n absurde denksessie schrik ik er altijd van hoeveel er eigenlijk niet gebeurt in een week. Hoeveel verschillende gevoelens je kan doorstaan op vier luttele dagen.
Eigenlijk zou ik zoveel dingen kunnen vertellen. Delen. Ratelen. Klagen. Maar ik vrees dat ik morgen dan nog bezig ben met typen. Om vier dagen te beschrijven! Vier!Vier keer vierentwintig uur.
Daarom laat ik het hier vandaag maar bij. Een vaag, filosofisch berichtje over hoe snel het leven gaat. Ik wed mijn leven erop dat daar nog nooit een blogbericht over geschreven is.
Jep... Nog nooit.
Ik heb het wel voor drukke weken. Lekker levendig, weet je wel. Nooit een saai moment. Van hot naar her hollen en van pier naar pol bellen (zeg die zin eens tien keer na elkaar?). Maar toch... Als geen ander geniet ik ook van een avondje me-time. Een heruitzending van Dance Moms op Vijf? Ja, daar nestel ik mij voor.
Een stille avond geeft natuurlijk ook direct aanleiding tot de raarste hersenkronkels. Herinneringen van de voorbije week die komen bovendrijven - sommige al wat plezanter dan andere. Na zo'n absurde denksessie schrik ik er altijd van hoeveel er eigenlijk niet gebeurt in een week. Hoeveel verschillende gevoelens je kan doorstaan op vier luttele dagen.
Eigenlijk zou ik zoveel dingen kunnen vertellen. Delen. Ratelen. Klagen. Maar ik vrees dat ik morgen dan nog bezig ben met typen. Om vier dagen te beschrijven! Vier!Vier keer vierentwintig uur.
Daarom laat ik het hier vandaag maar bij. Een vaag, filosofisch berichtje over hoe snel het leven gaat. Ik wed mijn leven erop dat daar nog nooit een blogbericht over geschreven is.
Jep... Nog nooit.
oktober 13, 2012
Moeilijk zeg, een blogbericht schrijven
Dit is de derde keer dat ik mijn blogbericht herbegin. Ik wil zo graag iets schrijven en had talrijke ideeën (anders zat ik nu nog niet aan mijn derde poging) maar ik weet niet, het komt er gewoon niet uit. Ik wou het hebben over mijn broer, over geluk... Uiteraard wou ik het wederom over de crush hebben maar daar heb ik zelf even mijn buik van vol. Dus hier zit ik dan.
Wat moet ik in godsnaam schrijven?
Oké. Weet je wat? Ik ga het TOCH over mijn crush hebben. Ik kan er niet aan doen, het bezit nu eenmaal mijn leven voor de moment. Ik weet dat je het niet leuk vindt. Ik vind het zelf ook niet leuk. Maar de mensen rondom mij al zéker niet, en dan vertel ik het nog liever aan het internet.
Vertel me eens. Jongens en sms'en. Waarom doen ze dat niet? Is het omdat dat nu eenmaal niet jongensachtig is? Omdat ze te nonchalant zijn? Te lui zijn? Of hebben ze gewoonweg betere dingen te doen? Krabben aan hun kruis? Aan seks denken? Een pintje drinken? Is dat het?
Of wacht. Zijn ze gewoon niet geïnteresseerd?
Mannen zeggen altijd dat vrouwen ingewikkeld zijn. Onlogisch. Te veel nadenken. Wel, ik heb nieuws voor jullie, beste mannelijke geslacht: dat is allemaal jullie fout. Door zo'n onverschillige houding aan te nemen ten opzichte van ons, onze inspanningen, onze signalen, ja, wel. Daar haal je je de vrouwelijke problemen mee op de hals. Daar maak je ons paranoïde mee.
Dus in plaats van ons overobsessieve krengen te noemen, willen jullie voor één keer eens een duidelijk antwoord geven op de vraag die wij al weken door jullie keel duwen?
It'd be much appreciated.
Tot hier mijn preek jegens de mannen. Ik ben helemaal niet zo feministisch, weet je. Ik ben een verdraagzaam mens. Een redelijk mens. Ik kan wel tegen wat. Maar als er een ding is dat je nu eenmaal niet doet met een vrouw, is ze treiteren wanneer ze verliefd is. Een wijze raad aan jullie adres, jongens. Oké? Knoop het in jullie oren en doe eens normaal.
Tot hiertoe mijn compleet onsamenhangend en wanhopig blogbericht. See you next time, hopelijk met iets meer zinvols om te vertellen.
Wat moet ik in godsnaam schrijven?
Oké. Weet je wat? Ik ga het TOCH over mijn crush hebben. Ik kan er niet aan doen, het bezit nu eenmaal mijn leven voor de moment. Ik weet dat je het niet leuk vindt. Ik vind het zelf ook niet leuk. Maar de mensen rondom mij al zéker niet, en dan vertel ik het nog liever aan het internet.
Vertel me eens. Jongens en sms'en. Waarom doen ze dat niet? Is het omdat dat nu eenmaal niet jongensachtig is? Omdat ze te nonchalant zijn? Te lui zijn? Of hebben ze gewoonweg betere dingen te doen? Krabben aan hun kruis? Aan seks denken? Een pintje drinken? Is dat het?
Of wacht. Zijn ze gewoon niet geïnteresseerd?
Mannen zeggen altijd dat vrouwen ingewikkeld zijn. Onlogisch. Te veel nadenken. Wel, ik heb nieuws voor jullie, beste mannelijke geslacht: dat is allemaal jullie fout. Door zo'n onverschillige houding aan te nemen ten opzichte van ons, onze inspanningen, onze signalen, ja, wel. Daar haal je je de vrouwelijke problemen mee op de hals. Daar maak je ons paranoïde mee.
Dus in plaats van ons overobsessieve krengen te noemen, willen jullie voor één keer eens een duidelijk antwoord geven op de vraag die wij al weken door jullie keel duwen?
It'd be much appreciated.
Tot hier mijn preek jegens de mannen. Ik ben helemaal niet zo feministisch, weet je. Ik ben een verdraagzaam mens. Een redelijk mens. Ik kan wel tegen wat. Maar als er een ding is dat je nu eenmaal niet doet met een vrouw, is ze treiteren wanneer ze verliefd is. Een wijze raad aan jullie adres, jongens. Oké? Knoop het in jullie oren en doe eens normaal.
Tot hiertoe mijn compleet onsamenhangend en wanhopig blogbericht. See you next time, hopelijk met iets meer zinvols om te vertellen.
oktober 10, 2012
Saw you on the train, except it wasn't you again
Na urenlang prutsen en debatteren met mezelf heb ik eindelijk een lay-out gevonden die er voor de moment best wel goed uitziet, al zeg ik het zelf. Maar als we het dan over mijn eigen lay-out zouden hebben tegenwoordig, mijn appearance, mijn karakter, mijn 'gadgets', wel... Dan zijn we misschien een ietsie, ietsie pietsie slecht bezig.
Ik heb de voorbije drie weken al ongelooflijk veel lessen gemist. Vrijwillig. Nu, wacht, voor één les heb ik wel zo'n aanwezigheidsattest van een event waar ik moest zijn. Maar dat is dan ook maar één les, één les van 2 uur. Vandaag ben ik bijvoorbeeld gewoon heel de dag niet naar de les geweest. Vijf uur. Geen idee wat ik in die vijf uur gemist heb, maar ik hoop niet veel.
Ik loop namelijk met mijn hoofd in de wolken, weet u. Ik sta niet meer stevig op de grond. Ik zweef ergens tussen hemel en aarde, goed en slecht. Zei ik al dat ik het haat om verliefd te zijn? Juist, dat zij ik al. Wel, nogmaals: ik haat het echt om verliefd te zijn.
Het beïnvloed werkelijk alles. De plannen voor de komende week. Waar ik ga eten. Waar ik ga studeren. Welke dag ik überhaupt naar de les ga. Want als ik daar mijn bokes opeet, dan passeert hij misschien. En als ik naar dat feestje ga in dat café heb ik een grotere kans om hem te zien, in tegenstelling tot het café waar ik normaal gezien naartoe ga. Mijn leven is mijn leven niet meer, ik voel het uit mijn vingers glippen - dit is mij nog maar heel, heel zelden overkomen.
Ik was altijd de rationele, realistische, brave, 'slimme' meid die nooit een beslissing zou maken tegen haar zin of in de wetenschap dat het haar niet goed zou doen. Het soort persoon dat alles wikt en weegt vooraleer het effectief te doen, zeker op liefdesvlak. Maar nu? Nu sta ik continu met een pint in de ene hand en een sigaret in de andere (even iets duidelijk maken toch: ik zal nooit of te nooit of te nimmer beginnen met roken, maar de 'crush' rookt, en ik help dan soms een handje door die stinkstok vast te houden als de crush dat niet even zelf kan doen). Ik maak elke avond wel plannen om iets te doen, terwijl ik zo graag thuis ben, een beetje televisie kijk, een boek lees of, zoals ik nu aan het doen ben: schrijf. Niets van.
Vandaag ben ik er eindelijk toe gekomen om mijn afwas van de voorbije 3 weken te doen, terwijl ik dat normaal direct doe. Op de dag zelf.
Wie ben ik?
Ik ben verliefd. En ik voel me een zaag en een overdrijfster en een naïeve impulseling om er in mee te gaan. Maar ik kan er niet mee stoppen, echt niet. Zelfs in een uitzichtloze situatie als degene waar ik nu inzit kan ik het niet in mijn hoofd kloppen. Het lukt van hé... It's not gonna happen. Dat is nu toch erg, zeg?
Achja. Als we even de positieve punten van dit bericht opsommen kunnen we wel zeggen dat ik toch mijn afwas gedaan heb én mijn bloglay-out heb samengesteld. Mijn eigen lay-out...
Daar hebben we het later nog wel over.
Ik heb de voorbije drie weken al ongelooflijk veel lessen gemist. Vrijwillig. Nu, wacht, voor één les heb ik wel zo'n aanwezigheidsattest van een event waar ik moest zijn. Maar dat is dan ook maar één les, één les van 2 uur. Vandaag ben ik bijvoorbeeld gewoon heel de dag niet naar de les geweest. Vijf uur. Geen idee wat ik in die vijf uur gemist heb, maar ik hoop niet veel.
Ik loop namelijk met mijn hoofd in de wolken, weet u. Ik sta niet meer stevig op de grond. Ik zweef ergens tussen hemel en aarde, goed en slecht. Zei ik al dat ik het haat om verliefd te zijn? Juist, dat zij ik al. Wel, nogmaals: ik haat het echt om verliefd te zijn.
Het beïnvloed werkelijk alles. De plannen voor de komende week. Waar ik ga eten. Waar ik ga studeren. Welke dag ik überhaupt naar de les ga. Want als ik daar mijn bokes opeet, dan passeert hij misschien. En als ik naar dat feestje ga in dat café heb ik een grotere kans om hem te zien, in tegenstelling tot het café waar ik normaal gezien naartoe ga. Mijn leven is mijn leven niet meer, ik voel het uit mijn vingers glippen - dit is mij nog maar heel, heel zelden overkomen.
Ik was altijd de rationele, realistische, brave, 'slimme' meid die nooit een beslissing zou maken tegen haar zin of in de wetenschap dat het haar niet goed zou doen. Het soort persoon dat alles wikt en weegt vooraleer het effectief te doen, zeker op liefdesvlak. Maar nu? Nu sta ik continu met een pint in de ene hand en een sigaret in de andere (even iets duidelijk maken toch: ik zal nooit of te nooit of te nimmer beginnen met roken, maar de 'crush' rookt, en ik help dan soms een handje door die stinkstok vast te houden als de crush dat niet even zelf kan doen). Ik maak elke avond wel plannen om iets te doen, terwijl ik zo graag thuis ben, een beetje televisie kijk, een boek lees of, zoals ik nu aan het doen ben: schrijf. Niets van.
Vandaag ben ik er eindelijk toe gekomen om mijn afwas van de voorbije 3 weken te doen, terwijl ik dat normaal direct doe. Op de dag zelf.
Wie ben ik?
Ik ben verliefd. En ik voel me een zaag en een overdrijfster en een naïeve impulseling om er in mee te gaan. Maar ik kan er niet mee stoppen, echt niet. Zelfs in een uitzichtloze situatie als degene waar ik nu inzit kan ik het niet in mijn hoofd kloppen. Het lukt van hé... It's not gonna happen. Dat is nu toch erg, zeg?
Achja. Als we even de positieve punten van dit bericht opsommen kunnen we wel zeggen dat ik toch mijn afwas gedaan heb én mijn bloglay-out heb samengesteld. Mijn eigen lay-out...
Daar hebben we het later nog wel over.
oktober 07, 2012
Mijn hoofd is even chaotisch als mijn blog
Dat u dat maar niet vergeet. Ik ben aan het prutsen met alles hier (je zou denken, na al die 25485625 blogs dat ik al gemaakt heb, dat dit een eitje zou zijn... Niet, dus) en ben er nog lang niet uit. Mijn hoofd is ook hopeloos aan het proberen om bepaalde draadjes aan elkaar te binden, of om bepaalde verwarde draadjes net terug uit elkaar te halen.
Wat doet een mens als hij zijn hoofd niet op orde krijgt? Een mens zoekt ontlading, een uitweg, een grote diepe opluchtende zucht, een zucht die alle muizenissen mee naar buiten neemt. Dus wat ben ik gaan doen? Ik ben gaan lopen.
Niet dat ik sportief ben of zo. Oh nee, na een paar meter begin ik al te puffen als een olifant met overgewicht (ja, ik zie de ironie van deze vergelijking in, ja). Maar ja, ik doe het wel eens, af en toe, met een vriendin van me. Op de looppiste, een paar honderd meter van mijn huis. Een beetje riskant om te gaan lopen op een zaterdag natuurlijk, want alles gebeurt op een zaterdag, nietwaar? Voetbaltraining, atletiektraining, mensen-die-wel-om-hun-conditie-geventraining, ga zo maar door. Maar ik besloot het erop te wagen. Lopen zulde doen, lopen!
Ik kwam op de piste aan (als eerste natuurlijk want mijn vriendin is standaard 10 minuten te laat) (zelfs als ik 10 minuten te laat vertrek) en er was geen kat. Nu ja er was wél een kat, meerdere zelfs, aangezien er dichtbij een kattenvrouw woont. Er was geen mens, wil ik zeggen. Ik begon al wat met opwarmen, en toen ze eindelijk aankwam en we na een kwartier treuzelen eindelijk aan het lopen sloegen, voelde ik me goed. Ja. Dit is leuk. Frisse lucht, vergroten van de longinhoud, versterken van de kuitspieren! Alleen voordelen aan dit uitje, hoezeer mijn tong nu al op de grond hangt.
Alles ging goed, lekker, tot de hel plotseling losbrak. U bent een Belg, u denkt nu uiteraard dat ik het heb over het weer. Maar nee, ik heb het over de lokale voetbalploeg. En niet de kleine voetbalploeg, de schattige voetbalploeg, néé. De juniorenvoetbalploeg. Testosteron. Puberaal testosteron. En ik loop hier aan een slakkentempo te hijgen.
Ongewild merk ik dat ik mijn versnelling een tandje hoger zet. Jaja. Lopen gaan we doen. Vrouwen kunnen sporten! Ik zoek het meest gewelddadige nummer in mijn iPod en schiet als een speer over de piste. Wauw, wat ben ik snel! Ik vlieg! Ik ben al bij de beklimming! Ik ben al bij de bekl- En toen besefte ik dat dit niet zo'n goed idee was en mijn voeten én mijn longen het aan het begeven waren en ik mij grandioos belachelijk aan het maken was.
Maar ik geraakte tot achter het muurtje. En dan besloot ik om Evy Gruyaert als mijn excuus te gebruiken: ik doe aan Start-To-Run! Ik knik een keertje naar mijn iPod, loop ter plaatse een tiental seconden, op zo'n "we gaan nu even wandelen maar jouw benen moeten aan de overschakeling wennen" manier, en dan wandel ik kalm en vastbesloten verder. Terwijl ik in paniek denk dat ik naar adem moet happen, mijn handen op mijn knieën moet zetten en echt gewoon vijf minuten een break moet pakken. Maar neu. We wandelen. Chill. Ons Evy heeft het ons zo opgedragen.
Een vijftal minuutjes later verdwenen de kerels weer. Het was even pauze, blijkbaar. En dan pas kon ik echt nadenken over wat ik nu net had gedaan. Mijn eigen tempo zo'n 45 keer versneld om een hoop hersenloze zestienjarigen ervan te overtuigen dat ik een zeer ervaren loopster was. Nou. Goed bezig, denk ik dan zo.
Na een paar extra trage rondjes hou ik het allemaal voor bekeken. Ik heb niet extreem snel gelopen (behalve dan voor de volle 15 seconden). Ik heb vooral extreem traag gelopen, eigenlijk. Maar heb ik de touwtjes in mijn hoofd wat strakker kunnen aantrekken? Heb ik overbodige draadjes kunnen doorknippen? Misschien wel, ja.
En als ik het niet deed, dan waren ze wel geknapt onder de druk van mijn bijna ontplofte schedel na mijn ongelooflijk domme stunt waar mijn vriendin mij nog eeuwen voor zal uitlachen.
Eind goed, al goed, zeker?
Wat doet een mens als hij zijn hoofd niet op orde krijgt? Een mens zoekt ontlading, een uitweg, een grote diepe opluchtende zucht, een zucht die alle muizenissen mee naar buiten neemt. Dus wat ben ik gaan doen? Ik ben gaan lopen.
Niet dat ik sportief ben of zo. Oh nee, na een paar meter begin ik al te puffen als een olifant met overgewicht (ja, ik zie de ironie van deze vergelijking in, ja). Maar ja, ik doe het wel eens, af en toe, met een vriendin van me. Op de looppiste, een paar honderd meter van mijn huis. Een beetje riskant om te gaan lopen op een zaterdag natuurlijk, want alles gebeurt op een zaterdag, nietwaar? Voetbaltraining, atletiektraining, mensen-die-wel-om-hun-conditie-geventraining, ga zo maar door. Maar ik besloot het erop te wagen. Lopen zulde doen, lopen!
Ik kwam op de piste aan (als eerste natuurlijk want mijn vriendin is standaard 10 minuten te laat) (zelfs als ik 10 minuten te laat vertrek) en er was geen kat. Nu ja er was wél een kat, meerdere zelfs, aangezien er dichtbij een kattenvrouw woont. Er was geen mens, wil ik zeggen. Ik begon al wat met opwarmen, en toen ze eindelijk aankwam en we na een kwartier treuzelen eindelijk aan het lopen sloegen, voelde ik me goed. Ja. Dit is leuk. Frisse lucht, vergroten van de longinhoud, versterken van de kuitspieren! Alleen voordelen aan dit uitje, hoezeer mijn tong nu al op de grond hangt.
Alles ging goed, lekker, tot de hel plotseling losbrak. U bent een Belg, u denkt nu uiteraard dat ik het heb over het weer. Maar nee, ik heb het over de lokale voetbalploeg. En niet de kleine voetbalploeg, de schattige voetbalploeg, néé. De juniorenvoetbalploeg. Testosteron. Puberaal testosteron. En ik loop hier aan een slakkentempo te hijgen.
Ongewild merk ik dat ik mijn versnelling een tandje hoger zet. Jaja. Lopen gaan we doen. Vrouwen kunnen sporten! Ik zoek het meest gewelddadige nummer in mijn iPod en schiet als een speer over de piste. Wauw, wat ben ik snel! Ik vlieg! Ik ben al bij de beklimming! Ik ben al bij de bekl- En toen besefte ik dat dit niet zo'n goed idee was en mijn voeten én mijn longen het aan het begeven waren en ik mij grandioos belachelijk aan het maken was.
Maar ik geraakte tot achter het muurtje. En dan besloot ik om Evy Gruyaert als mijn excuus te gebruiken: ik doe aan Start-To-Run! Ik knik een keertje naar mijn iPod, loop ter plaatse een tiental seconden, op zo'n "we gaan nu even wandelen maar jouw benen moeten aan de overschakeling wennen" manier, en dan wandel ik kalm en vastbesloten verder. Terwijl ik in paniek denk dat ik naar adem moet happen, mijn handen op mijn knieën moet zetten en echt gewoon vijf minuten een break moet pakken. Maar neu. We wandelen. Chill. Ons Evy heeft het ons zo opgedragen.
Een vijftal minuutjes later verdwenen de kerels weer. Het was even pauze, blijkbaar. En dan pas kon ik echt nadenken over wat ik nu net had gedaan. Mijn eigen tempo zo'n 45 keer versneld om een hoop hersenloze zestienjarigen ervan te overtuigen dat ik een zeer ervaren loopster was. Nou. Goed bezig, denk ik dan zo.
Na een paar extra trage rondjes hou ik het allemaal voor bekeken. Ik heb niet extreem snel gelopen (behalve dan voor de volle 15 seconden). Ik heb vooral extreem traag gelopen, eigenlijk. Maar heb ik de touwtjes in mijn hoofd wat strakker kunnen aantrekken? Heb ik overbodige draadjes kunnen doorknippen? Misschien wel, ja.
En als ik het niet deed, dan waren ze wel geknapt onder de druk van mijn bijna ontplofte schedel na mijn ongelooflijk domme stunt waar mijn vriendin mij nog eeuwen voor zal uitlachen.
Eind goed, al goed, zeker?
oktober 06, 2012
Wildest moments
Het is heel eng om na zes maand zonder enige affectie of liefdesperikelen terug een gevoel te krijgen dat je je vaag herinnert als: verliefd. Je weet niet meer wat het is. Of waar het op uitdraait. Je zit terug in die fase dat alles kan gebeuren, dat je niets zeker weet. Spannend, mysterieus. Kriebels. Verliefd.
Ik vind het niet leuk. Ik hoor mezelf nochtans herhalen, maand na maand, dat ik het miste. Het wachten op sms'jes, de hints, de zenuwen, de buiktuimelingen. 'Ik mis het echt, weet je, om zot te worden van onwetendheid, om te wachten op hét moment, hét moment dat je het dan allebei weet - jep, dit is iets.' Maar nee, ik vind het niet leuk. Want deze buiktuimeling, deze plotse verandering in mijn leven, zal op een sisser aflopen. Dat weet ik bijna honderd procent zeker.
Ik ben niet pessimistisch, hoor. Ik geloof nog in de liefde, denk ik. Hoop ik. Ik ben enkel realistisch. Dit hier, dit wat ik mijzelf wijsmaak, mijzelf zot voor maak, dit wordt niets. Hoe zou het ook kunnen? Er zijn zoveel dingen die 'ons' zouden kunnen tegenhouden. Er zijn meer redenen om niets te zijn dan om iets te zijn.
Maar hij zit in mijn hoofd. Hij wil er niet uit. Hij heeft er z'n tentje opgezet. Hij is er bij alles dat ik doe en als ik het koud heb, verwarmt hij mij met de mooiste gedachten. Dan steekt-ie zijn vuurtje aan. Mijn vuurtje aan. Hij is er.
Dus nu zit ik hier, aan mijn bureau, met mijn GSM op luid, terwijl ik mijzelf constant berichtjes stuur om zeker te zijn dat mijn gsm het niet vergeten is een ander sms'je door te geven, een belangrijk sms'je. Ik gedraag me belachelijk, puberaal, hysterisch, verdrietig, onwaarschijnlijk gelukkig en absurd. Ik ben verliefd. Maar ik zou het niet mogen zijn.
Ik vind het niet leuk. Ik hoor mezelf nochtans herhalen, maand na maand, dat ik het miste. Het wachten op sms'jes, de hints, de zenuwen, de buiktuimelingen. 'Ik mis het echt, weet je, om zot te worden van onwetendheid, om te wachten op hét moment, hét moment dat je het dan allebei weet - jep, dit is iets.' Maar nee, ik vind het niet leuk. Want deze buiktuimeling, deze plotse verandering in mijn leven, zal op een sisser aflopen. Dat weet ik bijna honderd procent zeker.
Ik ben niet pessimistisch, hoor. Ik geloof nog in de liefde, denk ik. Hoop ik. Ik ben enkel realistisch. Dit hier, dit wat ik mijzelf wijsmaak, mijzelf zot voor maak, dit wordt niets. Hoe zou het ook kunnen? Er zijn zoveel dingen die 'ons' zouden kunnen tegenhouden. Er zijn meer redenen om niets te zijn dan om iets te zijn.
Maar hij zit in mijn hoofd. Hij wil er niet uit. Hij heeft er z'n tentje opgezet. Hij is er bij alles dat ik doe en als ik het koud heb, verwarmt hij mij met de mooiste gedachten. Dan steekt-ie zijn vuurtje aan. Mijn vuurtje aan. Hij is er.
Dus nu zit ik hier, aan mijn bureau, met mijn GSM op luid, terwijl ik mijzelf constant berichtjes stuur om zeker te zijn dat mijn gsm het niet vergeten is een ander sms'je door te geven, een belangrijk sms'je. Ik gedraag me belachelijk, puberaal, hysterisch, verdrietig, onwaarschijnlijk gelukkig en absurd. Ik ben verliefd. Maar ik zou het niet mogen zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)