Jawel, een flits. Om twaalf uur 's nachts. Een heel angstaanjagende flits, waar mijn hele kot van oplichtte. Terwijl ik op mijn bed zat. En mijn BH uitdeed. Om te gaan slapen.
Niet zo'n leuk moment, dus.
Ziet u, het was geen gewone flits. Het was eerder een... Cameraflits. Mijn kot ligt tegenover een parking en hoewel ik op het vierde verdiep zit, rijden daar af en toe ook wel eens wat vierwielers. Ik begon dus meteen te panikeren. Mijn reactie was gewoon achteruitleunen en mij verstoppen achter mijn kleerkast. Tijd voor een actieplan.
Doe eerst het licht uit. Loop dan naar het raam. Doe de gordijnen dicht. En slaap.Simpel, toch? Eitje.
Alleen bleef ik verstijfd rechtop zitten in mijn bed. Wat als dat nu echt iemand was? Op zich was de kans dat ik echt gestalkt werd en dat er écht een onflatterende foto van mij werd genomen in mijn semi-ondergoed, zeer klein. Maar stel nu? Ok. Ik kan dit. Ik knipper het licht uit, sta snel recht, trek de gordijnen dicht en spurt terug naar mijn bed.
En dan zie ik nog een flits. En nog een flits. En nog een flits. En dan regent het. En dan dondert het.
Ik slaak een zucht van opluchting. Natuurlijk, onweer! Alsof er écht iemand zoiets zou doen, ha. Ik tover een halve glimlach op mijn gezicht en leg me neer. Tot ik besef dat het zo altijd gaat. Ik ben namelijk een fervente kijker van Criminal Minds. En noem me gek, maar zo begint alles! Een dichtslaande deur, een vreemd geluid uit een andere kamer, een flits. En dan volgt daar plots een logische verklaring op. En is iedereen blij. En dan staat er ineens een lelijke kerel met rottende tanden in de deuropening die je keel oversnijdt.
Ondertussen escaleerde het onweer, net zoals mijn paniek dat deed. Allerlei horrorscenario's doken op in mijn hoofd. Regen kletterde op mijn dakraam. Ik hoorde ramen van andere kotgenoten dichtkloppen, dikke waterdruppels slaan tegen mijn ruiten en de donder deed me bijna uit mijn bed rollen. De hemel lichtte continu op en dan schitterde de waterval der regen nog mooier en angstaanjagender. Elk moment nu, dacht ik. Elk moment bonst een ruwe man (of vrouw, ik wil niet discrimineren) op mijn deur, of nee, dat gebeurt uiteraard niet, want alsof ik ze ga binnenlaten, nee toch? Stom. Nee, ze beuken de deur gewoon in, nemen me mee, of gooien me uit het venster.
Het was officieel. Ik was doodsbang.
Na vijf minuten van onder mijn kussen kruipen en hysterische sms'en sturen naar vrienden verminderde de regen, de donder, en uiteindelijk ook de flitsen. Antwerpen zuchtte nog een paar minuutjes na van een wel erg lokale onweersbui en ging dan verder met het nacht-zijn. En na een halfuur liet ook ik me verleiden door de krachten van het donker en negeerde ik de monsters in de parking rechtover me, en de eventuele monsters in mijn kast, om maar even aan het cliché te voldoen.
En toen ik deze morgen wakker werd, heb ik mezelf heel hard uitgelachen na het lezen van alle paniekerige sms'jes van de vrienden die ik een halfuur lang heb geteisterd. Ik sliep al!, gaat het?, zo eng!.
Achja. Als vrouw mag je wel eens een dramaqueen zijn. Of niet?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten