Melancholitis

We beseffen pas hoe goed ons geheugen is als we iemand proberen te vergeten. Daar dacht ik vandaag plots aan toen ik de sneeuw zag vallen. Sneeuw is nu eenmaal zoiets nostalgisch. Iets dat je altijd kan verbinden aan één of andere herinnering of gedachte... Of één of ander gevoel. 

Bij mij was het niet echt een kwestie van 'kunnen vergeten'. Het probleem was eerder 'blijvend' vergeten. Na zo'n lange quasi-rouwperiode over de verloren relatie pak ik mijn leven terug op, doe ik nieuwe dingen, en vergeet ik. Maar een paar maand later zie ik een foto, of een zin, of - of sneeuw, en dan zijn alle herinneringen terug en blijven ze zeker nog een week hangen.

Hoe kan je iemand blijvend vergeten? Is het überhaupt mogelijk om iemand blijvend te vergeten? Ik denk van niet. Ik denk dat het beste dat ons geheugen kan doen is een neutraal gevoel creëren wanneer zo'n vervelende gedachte terug door ons hoofd loopt. Een lied, een gedicht, een uitzicht, een lach, een foto, wat het ook is: ik geloof dat we op een dag die herinneringen kunnen ondergaan met een onbestaand gevoel. Geen pijnscheuten meer door de borst, geen weenbuien, geen ijsvreetbui, nee... Gewoon... Niets. Misschien eens knikken, wie weet zelfs een halve lach, maar daar blijft het bij. Niets meer.

Een herinnering kan je niet vergeten, maar je kan wel zelf kiezen wat voor gevoel je aan de herinnering geeft. En dat is de key to success: op die manier geraak je over iemand. Op die manier laat je de herinneringen aan je voorbijgaan. Je negeert ze niet, noch verafschuw je ze, nee: je accepteert ze, en je kiest zélf hoe je er je bij voelt. 

We beseffen pas hoe goed ons geheugen is als we iemand proberen vergeten. Ja. Maar, we beseffen ook pas hoe sterk we zélf zijn als we inzien dat we de controle over ons geheugen kunnen nemen. En opnieuw gelukkig kunnen zijn.