Ik heb besloten dat ik mijn zoektocht naar de liefde ga opgeven. Jawel. Ik ga stoppen met rondkijken, stoppen met fantaseren, stoppen met alles mooier voor te stellen dan het eigenlijk is in mijn hoofd, absoluut, gedaan ermee. Ik ga stoppen met mezelf te frustreren in gelukkige koppeltjes die hand in hand naast elkaar huppelen. Mijzelf afvragen wat die ene leuke jongen bij die gestoorde bitch doet, dat is ook verleden tijd. Mijn hersenen pijnigen om het vraagstuk 'bindingsangst bij mannen doen verdwijnen' op te lossen, passé composé. Maar echt, hé. Ik stop met naar de liefde te zoeken.
Ik heb namelijk de liefde gevonden. Een liefde die me nooit zal teleurstellen. Een liefde die er op elk moment van de dag is voor mij. Die gezellig met mij onder het dekentje kruipt voor de TV. Die mij met veel plezier gezelschap houdt op de trein, of in de bioscoop, die me steunt tijdens den blok. Een liefde die ik voor geen enkele andere liefde ter wereld wil inruilen.
De liefde die ik krijg van eten. Eten in alle vormen en maten. Dat kan gaan van een lekker kommetje cornflakes in de morgen, gevolgd door een boterhammetje met choco, gevolgd door een sappige banaan. Rond het middaguur de koelkast opentrekken en zien dat daar opeens een pakje Kiri in ligt (Kiri! Plots ben ik terug 12 en pukkelvol). Een heerlijk dampend bord met tagliatelle en scampi. Eten. Voedsel! Dát is wat belangrijk is in het leven. Niet lepeltje-lepeltje in slaap vallen, dagdromen over romantische wandelingen doorheen het park, nadenken over de naam van je eerstgeborene. NEE. Eten. Voedsel! Dát is wat belangrijk is in het leven.
Liefde, dat is voor mij vanaf nu gewoon eten. Geen liefdesverdriet meer, noch twijfels, noch onzekerheid, nee. Geef mij maar gewoon voedsel. Meer heb ik niet nodig.
Voor dat gapende, pijnlijke gat in het midden van mijn borst vind ik later nog wel een oplossing.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten