Soms weet ik niet goed wie ik ben. Of ja, wie ik moet zijn. Soms weet ik niet wanneer ik écht mezelf ben en wanneer ik niet gewoon één van mijn vele rolletjes speel. Eerlijk, wanneer kunnen we echt zeggen dat we onszelf zijn? Kennen we onszelf zodanig goed dat we op elk moment van de dag gewoon kunnen weten of we op dat ogenblik onszelf zijn, of niet? Soms weet ik niet goed wie ik ben, en soms is dat niet gewoon soms, maar vaak, en soms zelfs erg regelmatig.
Ik weet niet wie ik ben. Soms ben ik grappig. Of ja, probeer ik grappig te zijn. Soms denk ik dat de persoon die ik moet zijn, een grappig persoon is. Een persoon die met alles kan lachen, die alles met een paar korrels zout neemt. Soms ben ik dan weer serieus. Of ja, wil ik heel graag serieus overkomen. Soms denk ik dat de persoon die ik moet zijn, het soort persoon is die op ieders muizenissen een sluitend antwoord heeft, op op zijn minst een luisterend oor kan bieden. Soms ben ik verdrietig. Dan probeer ik dat niet te zijn, of wil ik dat niet zijn, dan ben ik dat gewoon.
Ik kan veel personen zijn. Ik heb veel kanten. Te veel kanten, misschien. Ik probeer me telkens aan te passen aan iedereen die ik tegenkom om zo leuk mogelijk te zijn. Ik denk (hoop) dat iedereen dat wel een beetje heeft.
Ik kan de persoon zijn die zegt 'ik doe dat wel even voor je', met een gemeende glimlach, of de persoon die net durft te zeggen 'seg, nee, doe dat zelf eens', wetende dat ik het me bij die persoon kan permitteren. Ik kan grof zijn, echt wel, maar ik kan ook heel klein zijn, heel stil zijn, ik kan heel aanwezig zijn, of alleen maar fysiek, met mijn hoofd in de wolken, met mijn hoofd in gedachten, ik kan sympathiek zijn, ik kan brommig zijn...
Weet je, ik kan echt alles zijn. Alles en iedereen.
Ik weet gewoon niet wie ik voor u moet zijn. Want voorlopig was niets wat ik al was, goed genoeg. Voorlopig was mezelf zijn, voor u, niet goed genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten