Ode aan de Toekomst

Gek hoe één minuut een wereld van verschil kan maken, soms. Eén minuut, waarin eigenlijk niets verandert, waarin je pakweg een tiental keer knippert met je ogen, een twintigtal keer ademhaalt, misschien wel ‘ns lacht. Eén minuut waarin je toch zoveel in je kan opnemen. Dansende vrienden. Champagneglazen, halfvol, maar kijk, daar is de fles alweer, klaar om bij te vullen. Hoedjes, misschien. Toeters, ja, dat kan ook. Eén minuut. 

De minuut die de laatste seconden van 2013 doet sterven. De tijd tussen 23u59 en 00u00. De overgang naar 2014. Eén minuut. 

Gek. Nee echt, gek. Eén minuut, hé. Wat gaat er anders zijn als het nieuwe jaar ’t eerste levenslicht ziet? Gaat mijn leven zich resoluut omgooien? Gaat alles beter zijn? Gaan alle problemen verdwijnen? Gaan die luttele 60 seconden die ik met mijn ogen zie verminderen, die ik met mijn oren voel wegtikken, gaan die kleine tijdsbommetjes werkelijk alles beter maken? Wordt 2014 echt mijn jaar, terwijl het verspringen van de 3 naar de 4 slechts een formaliteit is? Zoals wanneer iemand vraagt hoe je je voelt nadat je verjaard bent, en je gewoon antwoordt: “hetzelfde als gisteren”? Omdat er in essentie niets verandert? 

Ik weet nog exact hoe ik 2013 heb ingelijfd. Ik weet zelfs nog mijn eerste memorabele januarimoment in 2012. Ik liet de pot choco op de grond vallen. Ik weet het, typischer dan dat wordt het écht niet. Nee, 2013 begon op dat vlak iets anders. Ik weet nog dat het jaar slechts enkele uren oud –jong– was toen ik voor het eerst in mijn leven een man in het gezicht sloeg. Nee, niet mijn vriendje. Laat staan een kameraad. Nee, een wildvreemde die op het Oudejaarsfeestje in de Vooruit niet van mijn billen kon blijven. 

Ik herinner me nog exact hoe ik me toen voelde. Euforisch, omdat ik plots in mijn ooghoek mijn eigen hand zag uithalen naar één of andere junk die ik nooit meer ging terugzien. Wat een lef! Euforisch voelde ik me, en nog geen volledige seconde daarna voelde ik me doodsbang. Oké. Die gast gaat mij terugslaan. Maar dat deed-ie niet. Hij moest eens lachen en droop toen af. 

Ik weet niet hoe ik 2014 ga inzetten. Eerlijk waar, geen idee – maar ik weet dat ik die laatste minuut van 2013 echt ga koesteren. Niet omdat ik 2013 ga missen. Oh, neen. 2013 was voor mij persoonlijk een verschrikkelijk jaar. Een verzameling van 365 dagen die ik echt liever zie gaan dan komen. Ik weet gewoonweg dat ik in die laatste fragmenten van dit ongeluksjaar, dat zich – hoe treffend kan het ook – zelfs vertaalt in zijn laatste twee cijfers, alles wat gebeurd is nog eens de revue zal laten passeren.

Ik had eigenlijk echt een paar mannen op hun gezicht moeten slaan dit jaar. Harder nog dan de man die datzelfde jaar dacht in te zetten met odes aan mijn derrière. Ik vraag me alleen af of ik me dan ook euforisch zou hebben gevoeld. Of het me deugd zou hebben gedaan. Hoe hard ik ook zou slaan, en dat zou ik, hoor; sterretjes zouden ze zien, allemaal. Hoe hard ik ook zou slaan, het zou de pijn toch niet hebben weggenomen. Integendeel zelfs, mijn hand zou volgens mij nog lang nagetinteld hebben van douleur. 

Het is gek. Echt, het is gek hoe één minuut een wereld, een leven, mijn leven van verschil kan maken. Hoe belachelijk dat ook klinkt. Ik kan niet wachten op het moment dat mijn vrienden van z’n “5… 4… 3…” gaan. Al weet ik ook wel dat die laatste vijf restjes van 2013 vol zullen zitten van herinneringen. Maar, en dat meen ik echt, op het moment dat iedereen het uitgilt van je “Gelukkig nieuwjaar!”, draai ik een knop om. Och, wat een cliché. Eén cijfertje verspringt er maar. Maar één cijfertje is voor mij genoeg om alles wat dit jaar gebeurd is achter mij te laten. Hoezeer er nog een staartje aan zit te komen en hoeveel vragen ik ook nog mag hebben. Gedaan ermee. Het is maar één minuut. En nee, inderdaad, in essentie verandert er niets. In essentie zal ik nog steeds exact dezelfde persoon zijn die ik was één minuut eerder, nu toevallig nog in een ander jaar. In essentie verandert er niets. Maar voor mij is het een ommekeer. Nieuw jaar. 365 onaangeraakte dagen. Die ik nu eens echt ga vullen met leuke herinneringen. En ergens, op één van die kleine 400 dagen, ga ik ‘t 2013 vergeven van zo’n enfant terrible geweest te zijn. 

2014. Ik wacht op u, hoor. Ik zie u zitten. 

Stel mij niet teleur, hé.