Ik weet niet wat ik dacht. Ik weet niet wat ik verwachtte.
Wat ik wou. Maar dat is een leugen, want dat weet ik wel. Ik wou het allemaal.
Ik wou te veel. Ook dat is een leugen. Ik wou iets wat perfect wou-wenselijk
is. Ik wou iets normaals. Iets wat me deed lachen. Iets wat me omarmde als ik het koud had. Iets wat
me gelukkig maakte. Of kon maken. Ooit. Iets zachts, maar tegelijkertijd ook
scherps; een herfstblad, maar nog groen aan de nerven. Ik wou jou. Leugen. Ik
wil jou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten