Ja maar echt, dat liedje he, dat staat nu eens constant op. Wat een heerlijk nummer, veel te kort zeg ik, veel te kort! Lieve Tom Odell, bedankt om mij toch iets meer dan drie minuten in complete extase te doen verkeren.
Hoi allemaal, hoi, hoi. Het is weer lang geleden, zeg je? Ja, erg lang geleden. Ik zou het dolgraag willen steken op mijn drukke leven, want dat heb ik echt wel hoor, een druk leven. Maar het is een flauw excuus. Want schrijven is iets waar ik altijd al tijd voor heb moeten vrijmaken en ik heb dat altijd al met heel erg veel plezier gedaan.
Ik kijk naar buiten en het sneeuwt. Als ik dan kijk naar mijn laatste blogberichten, is er nog niet echt veel veranderd. Ook toen sneeuwde het. Het is een soort van continuïteit, een soort van eenheid die wordt geschept - zelfs met zoveel tijd tussen twee blogberichten in. Het sneeuwt en ik krijg altijd een raar gevoel van sneeuw, zeker dan in combinatie met het liedje van Tom Odell. Ik word er gek emotioneel van. Of ja, hoe moet ik dit nu uitleggen? Het doet me altijd voelen alsof er meer is. Alsof ik een soort van diepere betekenis heb in de wereld. Alsof alles plots tien keer serieuzer wordt. Alsof ik elke beslissing 22475 opnieuw voor de geest haal en probeer te achterhalen of het een goede beslissing was of niet.
Ik hoop van wel. Ik hoop dat elke beslissing die ik in dit nieuwe jaar al heb gemaakt een goede beslissing was. Of op zijn minst een beslissing die geen complete fout was. Ik heb al wel eens de gewoonte om lekker impulsief te doen en een knoop door te hakken met een soort van aangeboren lichtheid en enthousiasme zonder na te denken over de gevolgen. Maar goed, dat is tot nu toe nog niet gebeurd. Maar ik hou hout vast.
Ik voel wel iets. Er is iets. Er staat iets te gebeuren. Een beslissing. Maar ik denk wel dat ik de goede zal maken. Het moet wel. Het voelt te goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten