Over gemiste kansen en pandamutsen

Vandaag was het nog maar eens zover: het grote avontuur der treinreizen, hoezee, hoera, wat fijn, ik ben blij! De temperatuur is ondertussen ook nog niet gezakt dus de Meir ligt nog steeds bezaaid met vieze bruine sneeuwbrij, wat er ook nog eens een slipavontuur van maakt, à la Lotto-reclame: valt ze, of valt ze niet? 

Ik ben alleszins niet gevallen. Althans, niet letterlijk... Toen ik namelijk in de metro stond, viel mijn oog op een er niet onaardig uitziende jongeman die een pandamuts ophad. Een pandamuts. Een pandamuts! Exact dezelfde pandamuts die ik tot het jaar daarvoor had gehad, nadat ik hem gedwongen moest weggooien door... Laten we het houden op, overgebruik. En daar stond plots een knappe kerel met die muts op z'n hoofd. Dit is het lot. Dit is voorbestemd. Mijn hart ging sneller kloppen en ik dacht: dit is mijn kans. Een overvolle tram en een goede 30 meter afstand tussen ons zal me niet tegenhouden. Ik viel voor 'm, ik viel voor de pandagemutste jongen, en ik moest 'm hebben. Ik moest er heen rennen en hem ten huwelijk vragen.

En dan, voor ik het wist, was het voorbij. Hij was uitgestapt. Hij had me niet eens gezien. Geen blik waardig gegund. Hij weet niet eens van mijn bestaan. Ik stond even met mijn mond vol tanden tot ik besefte dat het ditmaal aan mij was om uit te stappen. Zonder mijn pandaman. Wederom, helemaal alleen. Tijd om een Adele-liedje op te zetten en te zwijmelen in zelfmedelijden. 

Lieve mensen, laat dit een les zijn: grijp je kans als je ze hebt. Wacht niet tot de pandaman afstapt en van je wegwandelt. Nee. Val over tassen, duw buggy's opzij, mompel ongemeende excuses en ga recht op je doel af.

Hou hem tegen, val op één knie en zeg het. Gooi het er gewoon uit. Hou niets binnen. Smijt het in de groep. Zeg hem, luid en duidelijk: "lieve pandaman... Jij kent me niet, maar ik ben verloren. Trouw je met me?"

En ze leefden nog panda en gelukkig.