Ik ben fantastisch. Geweldig. Onmisbaar. Plezant. Grappig. Betrouwbaar. En daar komt dan ook nog eens bij dat ik verschrikkelijk knap ben. Ik ben eigenlijk echt ongelooflijk. Topwijf. Een topwijf, ja, dat ben ik.
Nou vraag ik je. Ik sta voor de spiegel, met mijn scheve bril op m'n neus, vettig haar dat 'ik ben pas wakker' schreeuwt, een restje zwarte mascara onder mijn linkeroog en ik stink ongetwijfeld ook uit mijn bek. Ik zie er niet uit, maar toch sta ik daar, naar mijn spiegelbeeld te staren, in een hopeloze poging om mezelf helemaal op te fleuren met complimentjes aan... nou, ja, mezelf. In realiteit is er maar één ding dat ik mezelf op dit eigenste moment zou willen zeggen: ga je toch wassen, trut.
De enige reden dat ik toch een poging deed om yours truly op te hemelen, was een of ander stom artikel in één of ander stom meidenblad. Een artikel dat ik uiteraard met erg veel aandacht heb gelezen, net zoals elk ander artikel in dat eigenlijk helemaal niet zo stomme meidenblad. Maar op deze manier konden jullie toch een paar seconden denken dat ik geen oppervlakkige blonde huppelkut was. Terwijl ik dat natuurlijk wél ben. Effectief.
Het artikel ging over onzekerheid. Iets waar ik het zelf al wel eens moeilijk mee heb. Niet iedereen weet dat, aangezien ik in het algemeen een enorm arrogant en egocentrisch gevoel voor humor heb, maar het is wel degelijk zo. Ik verwacht altijd een uitkomst die mij ongelukkig en niet gelukkig zal maken. En als er al iets op het punt staat om mij gelukkig te maken, dan ben ik er zo goed als zeker van dat iets dat allemaal wel zal komen verwoesten. Om het met één van mijn lijfspreuken uit te leggen: net als je denkt het lichtje aan het eind van de tunnel te zien, blijkt het een vuurvlieg boven een poel drijfzand te zijn.
Ik heb in mijn leven al veel vuurvliegen gehad. En ik ben al wel een paar keer door het drijfzand gezakt. Maar elke keer trok ik mijzelf er terug uit, met de nodige hulp van mijn geweldige vrienden, natuurlijk. Elke keer geraakte ik uiteindelijk uit de put, maar ik besefte nooit dat ik in elke put wel een klein deeltje van mijzelf achterliet - een deel zelfvertrouwen, zeg maar.
Het heeft lang geduurd vooraleer ik dit doorhad en nog langer totdat ik die deeltjes terug begon te verzamelen. Ik liet de deeltjes in de put voor wat ze waren en bouwde gewoon nieuwe deeltjes, haalde ze uit nieuwe herinneringen, nieuwe ontmoetingen. En ik moet zeggen dat, sinds dat zelfvertrouwen zo'n beetje terug op post is, ik me veel beter voel ik mijn vel. Maar echt, hé.
Hoewel ik moet kotsen van het werkwoord is het effectief zo dat ik nu "straal". Ik ben gelukkig, spreek mensen aan zonder aanleiding, geniet van het leven, maak er het beste van, en al die andere cliché uitdrukkingen die hetzelfde zeggen. Het is iets dat zoveel mensen en experts je elke dag aan je neus hangen, 'je moet van jezelf leren houden voor je van iemand anders houden kan', maar het is de waarheid. Ik ben top, jij bent top, iedereen is top - zelfvertrouwen verdient iedereen, dus, jij daar, ja, jij, wees blij met wie je bent!
Maar dit betekent nog altijd niet dat ik mijzelf in het vervolg nog ga ophemelen voor de spiegel. Sorry, maar daar krijg ik alleen maar de slappe lach van. Dat gezegd zijnde. Tot de volgende!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten