Zo heel soms, snel en en vluchtig, wandelt 'geluk' me voorbij en geeft ze me achteloos, en passant, een kus op de wang. Ik snuif een restantje op van haar parfum en staar haar gewoon na wanneer ze de draad der gelukverspreiding weer oppikt en dan, wederom, mijn bestaan compleet vergeet (ja, ik gaf aan 'geluk' het vrouwelijke geslacht, daar zijn geen onderliggende redenen voor, ik associeer parfum nu eenmaal met vrouwen en ik wou echt iets over parfum zeggen in dit blogbericht. Oké?). Ik voel de afdruk van haar denkbeeldige lippenreepjes nog lang nazinderen op mijn koude rechterwang want laat ons eerlijk zijn, het begint ferm af te koelen, hé. Mijn lippen gaan iets uit elkaar, vinden elkaar dan terug en laten elkaar dan opnieuw los om wat uit te deinen naar links en rechts - iets wat je met één woord als 'glimlachen' kan omschrijven, dus, eigenlijk.
Soms, dus, want nu ben ik nog steeds niet tot mijn punt gekomen, soms gaat er een wind van geluk door mijn haren zonder dat ze blondgelokte knopen veroorzaakt. En dan huppel ik en spring ik en twirrel en twarrel ik in het rond en denk ik 'hoho, dit voelt leuk. Zo heb ik me toch al even niet meer gevoeld.' Dan krijg je situaties als 'Zeg, kan het dat jij een beetje alcohol-intoxicated bent?', en dan denk ik, goh, is geluk ook geen alcohol? Is geluk ook niet iets was verblindt, verblijdt, verzacht? Iets wat je van je barkruk doet glijden om de benen nog eens los te gooien op dat verschrikkelijke Animalsnummer van die alomtegenwoordige Martin Garrix die je gewoon eens goed wil door elkaar schudden van je 'oké, Darwin van de 21ste eeuw, we snappen het, ja, wij zijn dieren, ja, oké, goed'? Ja toch? Ja, echt wel. Geluk is alcohol waar je niet voor hoeft te betalen, tenzij we alle eerdere ongelukkige momenten bij elkaar moeten beginnen optellen - dan wordt geluk gewoon onbetaalbaar.
Bloggen over geluk, eigenlijk is dat toch echt het meest cliché idee dat een mens kan hebben, hé? Alsof niemand dat ooit eerder al eens heeft gedaan. En haha, ja, probeer maar grappig te zijn hoor. Darwin van de 21ste eeuw? Hilarisch, echt. Nee maar, het ding is, ik denk dat ik nu op dit moment, zaterdagnacht, half twee, gelukkig ben. Misschien maar voor eventjes. Misschien maar voor enkele wazige seconden waarin ik uitzinnig van vreugde een dansje placeer op Netsky. Ja echt, Netsky, ik heb staan dansen op Netsky in mijn winterpyjama en ik zweet me nu echt te pletter. Dat nu geheel terzijde - gelukkig, nu, op dit moment, in dit moment. Ik denk dat ik het ben. Ik denk dat ik het voel.
Ik denk dat ik het langer wil zijn. Ik denk dat ik gewoon op elk mogelijk tijdstip van de dag van de barkruk wil glijden om te dansen op Martin Garrix, terwijl ik een snelle blik werp op de deur die net openklapt waardoor het belletje dat erboven hangt fel begint te klingelen. Ik wil op elk mogelijk moment naar die deur kunnen kijken en eens knipogen naar haar, 't geluk, dat nog maar eens mijn stamcafé binnenwandelt om mij gelukkig te maken.
Ik ga die wel eens op een pintje trakteren, denk ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten