This better not be party talk

Nu heb ik weer eens iets meegemaakt. Maar echt.

Dinsdag, 13 november. Niet alleen de dag waarop ik mijn regels kreeg, maar ook de dag waarop ik een gigantisch evenement voor mijn rekening had genomen. U ziet, de combinatie kan niet beter zijn: laten we een emotioneel instabiel persoon eventjes een cultuuractiviteit geven met veel stress en paniekaanvallen. Doen we!

Maar goed, genoeg gezeverd over mijn persoonlijke hygiëne. 13 november, dus. Dé cultuuractiviteit van onze studentenclub: de cultinaire avond. Kort gezegd: een vrij podium waar heel veel dessertjes bij kunnen geboefd worden. Was leuk, heel leuk. Totdat het laatste actje ten tonele verscheen: iemand uit ons eigen praesidium die wat liedjes ging brengen. Hij sloot af met een ode aan zijn vriendin. Een zelfgeschreven nummer. Het was een verrassing, natuurlijk, of wat dacht je? I'm yours, I'm your's, I'm yours, zong-ie, en als hij dan eindelijk had afgerond sprong de vriendin rond zijn nek met tranen die langs d'r wangen vloeiden en veranderde het publiek in een bende emotioneel klappende gillende idioten. Waaronder ikzelf, ik geef het toe. Ik was wel degelijk een bende. Een hoopje. Een klein meisje op een trap met tranen in haar ogen, emotioneel klappend voor een perfect koppel dat op het podium stond te vrijen. Maar dat steek ik op bijkomende vrouwelijke ervaringen die dag.

Mijn punt is gewoon, waarom doe je nu zoiets? Het heeft werkelijk voor niemand buiten het vriendinnetje zelf een voordeel. De mannen voelen zich echt gecockblockt door de zingende kerel, want, nu gaan alle vrouwtjes dat gaan verwachten. Verrader, egoïst, aansteller, en jij noemt jezelf een man? De vrouwen daarentegen zijn stikjaloers op de vriendin en bellen dan razend naar hun eigen vriend, om ook een eigen soundtrack te eisen. Voor twee mensen eindigde de avond hoogstwaarschijnlijk in een stomende vrijpartij, maar voor de andere honderd aanwezigen eindigde de avond geïrriteerd of met een kordate 'vanavond niet, schat, schrijf me eerst eens een liedje'.

Dat nu gezegd zijnde, na twee uur ongelooflijk slechtgezind voor me uit te staren met een zware doos in mijn handen die daar zonder pardon noch reden werd ingeduwd kreeg ik een pintje en dronk ik dat pintje en ging ik poolen en won ik met poolen en ging ik darten en verloor ik twee keer bij het darten en dan was het half zes en dan ging ik slapen en dan was het al bij al nog een toffe avond maar dat is HET PUNT NIET.

Het punt is dat mannen nu eenmaal geen serenades mogen brengen aan hun geliefde voor een groot, emotioneel publiek. Ook al was het erg mooi. En raakte het me. En kreeg het iedereen stil. En verdiende het meisje het écht wel. En al zijn ze echt een heel mooi koppel. En was het helemaal niet zo erg. En dramatiseer ik alles een beetje. Maar ja, zeg. Een vrouw in die 'periode' (heb je hem?) is nu eenmaal niet de gemakkelijkste. Al zeker niet voor twee goede vrienden van haar die voor elkaar  gemaakt zijn. Moesten ze het ooit lezen: sorry. Ik meen het niet. Ik vond het prachtig. Echt. Maar.

Nu wil ik het ook. En dat is niet leuk. Als je me nu wilt excuseren, ik ga in een hoekje wat liggen wensen dat ik ook zo'n vent had.