There's love, there's less

(Even een kleine opmerking op voorhand: wat vreemd is dit! Bij alles dat ik meemaak, denk ik: DIT moet ik bloggen. Op de één of andere manier bezit bloggen nu terug mijn leven. En ik hou ervan! Ik hou ervan om terug maar dan één bericht per dag te schrijven omdat ik gewoon ZO veel te schrijven heb. Ik krijg het er koud van! Warm van! En ik blijf maar typen en typen in de hoop dat het uiteindelijk niet té lang uitvalt. Ik heb gewoonweg de nieuwe aflevering van Grey's Anatomy nog niet gezien. GOE ZOT!)

Op de trein krijg ik heel vaak melancholische buien. En op zich is dat verstaanbaar. Er zijn zo veel factoren die dat nu eenmaal veroorzaken. Nummer één: de trein zorgt voor een trance. Je kijkt naar buiten en alles vliegt voorbij, en na een tijdje doen je ogen de moeite niet meer om van punt A naar punt B te springen en blijven ze gewoon lui hangen op een wolk die niet plots zal wegschieten. Op zo'n moment dwalen ook je gedachten weg en lijkt alles precies meer zin te hebben dan voorheen.

Dan is er ook nog eens de muziek die ik laat dreunen in mijn oren. En met dreunen bedoel ik niet echt dat het dan superluid staat, nee. Dreunen is gewoon een cool werkwoord. In ieder geval, op de trein shuffle ik altijd en die shuffle lijkt zich gaandeweg aan te passen aan mijn gemoedstoestand en voor ik het weet laat ik een nummer van Adele langer dan drie seconden opstaan.

En natuurlijk is er ook nog, last but not least... De kiss and ride van de Metro. Eigenlijk is dat de voornaamste reden. Ja, de twee bovenstaande vloeien eigenlijk voort uit het lezen van de kiss and ride. Het leek mij gewoon dramatischer om de K&R als laatste puntje te noemen. Maar goed, de kiss and ride dus. Aan het meisje met de lange groene sjaal die zo moest lachen met de spelende kindjes op de trein: ik hou van je lach. Lieve jongen die zo verlegen opkeek telkens hij mijn blik in zijn gezicht voelde... Wil je eens iets gaan drinken?

Er staat nooit: 'liefste meisje met het vettige haar en de scheve bril die op de trein van Antwerpen naar Gent altijd neurotisch Solitaire zit te spelen: zelfs in jouw 'snel even naar huis en dan daar wel douchen'-outfit vind ik je prachtig. En natuurlijk begrijp ik dat hetzelfde paar kousen zoeken op een vrijdag erg moeilijk is. Je had een drukke week. En wit en zwart, dat is echt een statement. Kan ik je toevallig trakteren op een lekkere pasta allarabbiatta in Da Giovani?' NEE. dat staat er nooit. En 'maar dat zijn gewoon te veel regels, die geraken nooit in dat vakje' is geen geldige reden. Ik kan ook lezen zonder klinkers. lfst msj mt ht vttg hr n d schv brl d nrtsch sltr zt t spln - en de zin is direct de helft korter.

En dan ja, dan voelt het alsof het woord 'VOOR ALTIJD VRIJGEZEL' op je hoofd getatoeëerd staat. Op zich heb ik echt geen problemen met vrijgezel zijn. Ik ben niet zo'n wanhopig type dat echt dringend knuffels en kusjes nodig heeft en lange tv-avonden wilt onder een dekentje met een stukje cake. En wie heeft er verrassingscadeautjes nodig? Niemand toch? Of zo'n lekker etentje als het eens uitkomt? Jakkes, nee. Nee, ik ben echt niet het soort mens dat nood heeft aan affectie, aan een ferme portie gemeende liefde en genegenheid.

Iedereen heeft ondertussen door dat ik dat wél ben, hoop ik, anders is mijn opzet tot ironie niet echt geslaagd. Nee, oké, ik overdrijf misschien een beetje, maar op dit moment, ja, ik wil het allemaal wel, het perfecte liefdesplaatje, zonder al dat gewacht en gepeins en getwijfel ertussen. Misschien is het gewoon de tijd van het jaar. De herfst. Wat een liefdesseizoen. Of niet. Herfst is niet echt een liefdesseizoen. Of wel? Ik weet het niet.

Maar goed, na alweer een gigantisch blogbericht van jewelste, met meer komma's dan nodig is, heb ik weer maar eens bewezen dat ik heden ten dage een grote zaag ben die alles uiteindelijk terug probeert te brengen op het grote mysterie der liefde. Een grote zaag die zinnen maakt die drie regels lang zijn. En dat studeert dan Nederlands! Bind die aan de schandpaal! Het komt er gewoon op neer dat liefde een hel is, punt, en dat ik inderdaad gewoon een dolfijn wil.

En wat ik ook wel wil, is naar de nieuwe van Grey's Anatomy kijken. Maar dat zal helaas voor morgenvroeg zijn, want ik ben al weer een uur aan het typen. Blogger heeft een pokéball naar mij gegooid - Blogger used 'blog madness', and it was super effective. Lieve medelezers, als ik al medelezers héb, en zo niet, lieve mezelf: slaap lekker. Moge de enige reden dat ik geen kiss and ride vermeldingen krijg zijn dat ik de Metro gewoonweg niet altijd lees. Ciao.