Hé, ik ken je niet. Be my lover?

Lieve lezers, ik ben officieel gek geworden. Of, ja. Gekker.

Elke nieuwe jongen die ik leer kennen is voor mij een potentiële nieuwe vriend. Maar echt. Ik check hoe groot hij is, ik check zijn muziekinteresses, ik check zijn grammatica (belangrijk!) en ik check natuurlijk ook zijn humor. En dan pas begin ik mij op een bepaalde manier te gedragen tegenover die arme, arme schat. Absoluut, ik neem je niet in de maling. Ik ben een verschrikkelijk, obsessief en oppervlakkig kreng geworden.

Maar ik ben vooral zielig, erg zielig. Het voelt alsof mijn hart armen heeft en die constant strekt in de richting van een of andere jongen. Om hem te vangen en op te sluiten. Voor altijd, of hoe zeg je dat. Maar even serieus, hoe belachelijk is dat wel niet? Ken ik dan echt geen schaamte meer? 

Ik weet natuurlijk hoe het komt. Als je uit een lange relatie komt (hoe slecht ook) ga je op de lange duur de affectie missen. Niet de persoon zelf, maar eerder de affectie die die persoon met zich meebracht. De warmte, de liefde, de genegenheid, kots kots. Nu, ongeveer acht maanden na mijn break-up met een jongen die mij absoluut niet waard was begint het stilletjes aan tot me door te dringen dat ik dat terug nodig heb, die typische melige dingen die een relatie met zich meebrengt. Oh, nu pas?, denk je dan. Dus al dat andere gezaag over de liefde in al die vorige blog posts heb ik me ingebeeld? Nee, absoluut niet, nee. Ik ben inderdaad een grote zaagpot over dit onderwerp geweest de laatste maanden, maar laten we deze post gewoon zien als een synthese van alles. Een soort allesomvattende conclusie, de voorlaatste pagina van je paper waarin je alles terug even opsomt vooraleer je een bibliografie geeft (MEZELF, E., mijn bestaan van 1993 tot en met 2013. Antwerpen: kot, 2013.).

En die conclusie luidt als volgt: ik focus me meer op wat zou kunnen zijn dan op wat is. Ik speur cafés af, treins af, winkels af, verdorie, ik speur zelfs sites af naar een potentiële boyfriend, zonder te kijken naar de speciale soort koffie (ik lust eigenlijk geen koffie maar er zijn nu eenmaal geen speciale spuitwaters in cafés) die op de cafékaart staat, of hoe leuk het uitzicht wel niet is in die ene trein, en heb ik die vreemde pasta al eens geprobeerd?, en dit kleedje had ik anders vast ook nooit gepast. Snap je wat ik bedoel? Ik laat al de rest aan mij voorbijgaan omdat ik me te zeer focus op dat éne ding dat ik zo graag wil, of althans, mezelf wijsmaak dat ik zo graag wil. Het leven is meer dan dat, toch? Het leven is meer dan een vriendje alleen (,zei ze, oefenend voor haar eigen tienerserie die binnenkort op Disney Channel komt). 

Het is gemakkelijk om deze conclusie voor mezelf te maken. Het is nu eenmaal een voldongen feit waar ik voor sta. Nu moet ik me er maar eens aan leren houden en stoppen met Spotted pagina's af te speuren op een beschrijving waar ik misschien eens aan zou kunnen voldoen. Het leven gaat verder, met of zonder vriendje, maar misschien vooral met nieuwe kleedjes, vreemde koffies en een gekke pastasaus. Ik probeer vanaf nu minder te zagen over de liefde en meer te genieten van de kleine dingen in het leven. 

Maar, ik kan niets beloven, natuurlijk. Daag!