Geen idee, "titel"?

Wow, wow, wow, wat een ROTDAG. Zondagen zijn rotdagen. Maandagen? Ik heb het wel voor maandagen. Maandagen doen mij meestal niets mis, eigenlijk. Maandagen zijn braaf maar jezus, zondagen? Trutten zijn het, zondagen, of eikels, of trutteneikels. Eikeltrutten. Treikels. 

Sorry, zondag. Ik weet dat ik het niet allemaal op jou moet steken. Hate  the game, not the player. Die zin zal op de één of andere manier wel van toepassing zijn ook al ben ik er nog niet uit hoe. In ieder geval: sorry dus, zondag, jij bent het niet alleen: het is de NMBS. Het is allemaal, altijd, de schuld van de NMBS.

Het begon allemaal om 13u deze middag. Ik vertrok ongelooflijk zwaarbeladen naar het mooie Antwerpen (mijn laptop, mijn map met 200 pagina's slides, 6 Middelnederlandse boeken en een beetje kleren). Niet dat ik het zo mooi vond want het sneeuwde. En sneeuw is fijn, sneeuw benadrukt de kleur van je ogen, leuk en zo, maar bij het woord sneeuw leg ik automatisch de connotatie met: shit, vertragingen bij de NMBS. Maar hey! Alles begon goed, mijn boemeltreintje richting Gent was op tijd en er was weinig volk, dus ik was gelukkig. Beetje studeren en zo in de trein en de giechelende trutten voor u, die spraken over "pubers op de trein", terwijl ze ZELF pubers waren, zo goed en zo kwaad mogelijk negeren. Wat heel moeilijk is voor mij, want moest ik meedoen aan nieuwjaarsresoluties, dan zou 'verdraagzamer worden' zeker ergens bovenaan op de lijst staan. Maar ik doe er niet aan mee, want ik heb geen karakter. In ieder geval... De trein, dus, de trein die op tijd vertrok en mij op tijd afzette in Gent. Aangezien de enige IC-trein naar Antwerpen in het weekend om kwart na elk uur is, zat ik nog met een halfuur vrije tijd, aangezien ik om kwart voor 2 aangekomen was. Ik ga zitten. Neem mijn papieren. Lach met alle mensen die geld proberen af te halen terwijl ik al van 5 mensen geleden weet dat het afhaalpunt buiten gebruik is. Niet dat ik een slecht mens ben en het hen expres niet vertelde op voorhand, maar ik moest studeren en... Ja. Nee, ik heb er eigenlijk geen goed excuus voor.

Om 5 na 2 stel ik mij recht zodat ik nog wat zou kunnen drentelen op het perron zelf (ik ben graag op tijd voor dingen waar een tijdslimiet op staat). Voor de zekerheid kijk ik nog eens op naar het scherm, want 1) mijn dag ging al veel te goed en 2) het is de NMBS. En inderdaad, al goed dat ik het even bekeek, want plots stond daar niet meer 14:16: Antwerpen-Centraal (zoals een halfuur geleden) maar 14:16: Sint-Niklaas. Sorry, hoor, maar, WAT?

Ik ben slim soms dus ging ik naar het loket om uitleg te vragen.
Loketman: "Oh, ja, er zijn werken tussen St-Niklaas en Antwerpen dus ja, die trein is beperkt."
Ik: "Maar daarnet stond er nog 'Antwerpen-Centraal'".
Loketman: "We waren het vergeten." (verdraagzamer worden. verdraagzamer worden. verdraagzamer worden. verdraagzWAT??????) (adem in... adem uit. vraag meer uitleg. sla de man niet op z'n bek.)
Ik: "Wat moet ik nu doen dan?"
Loketman: "Goh, eigenlijk had u de trein van 5 na richting Mechelen moeten nemen, maar daar is het nu te laat voor natuurlijk (lacht)." (ADEM IN. ADEM UIT. ADEM IN. ADEM UIT.)

Ik: (lacht terug, benepen, venijnig, kwaad) "Oké. Wat doe ik dan NU (, stomme wijsneus met communicatieskills van mijn voeten?)"

Loketman: "Je pakt nu best de boemeltrein naar Antwerpen van 20 voor 3." 

Ik: "bedankt!" (had ze gezegd als ze de man effectief dankbaar was, dus, eigenlijk: ik heb die mens echt niet bedankt hoor) 

De boemeltrein van kwart na 3 die er anderhalf uur over doet om tot in Antwerpen te geraken en daarenboven nog eens zo oud is als de eerste gelegde steen van de kathedraal van Antwerpen (ik vond geen grappige vergelijking dus gooi ik het even over een historische boeg). Dan heb ik nog niet gezegd dat hij vol mensen zat. Ik heb het niet zo voor mensen. Toch niet voor heel veel mensen in éénzelfde kleine plaats. Maar in het algemeen ook niet eigenlijk, hoor. Ik zet me dus op de trein en plots komt er zich een man naast mij zetten. Vijftig jaar oud, ongeveer, redelijk breed, vriendelijk gezicht. Maar wat me het meest opviel: die rook lekker, zeg. Hij rook zoals ik mij kan inbeelden dat Johnsons baby bed time bath ruikt (al heb ik het nog nooit geroken). Ik kon me gewoonweg niet meer concentreren op 'woorden die het Nederlands aan een andere taal heeft ontleend'. 

Ben ik dan eindelijk in Antwerpen, om 16u30 (normaal ben ik dan al een uur op mijn kot), mag de reis naar mijn kot nog beginnen. Gelukkig bestaan er in Antwerpen roltrappen. Dat helpt wel met de zware tas. Dacht ik. Tot ik zag dat de roltrap naar de Metro kapot was. Zondagen. Echt. Maar goed, op de tram springen, daar dan nog eens een vertraging van 10 minuten incasseren (wat niet veel is, maar het komt er nog maar eens bovenop, weet je wel) en dan die zware tas nog eens vier verdiepingen naar omhoog sleuren. En dan willen schreeuwen, schreeuwen om de slechte dag die je had, maar het niet kúnnen, want er zijn nu eenmaal altijd mensen op mijn kot en ik wil niet dat ze me nog gestoorder gaan aanzien dan ik al ben. Dus ja. Ik ben nu dus een beetje aan het 'schreeuwen' op mijn blog. Sorry daarvoor. Maar hé! Het gaat wel niet over de liefde, hé? Ik maak reeds vooruitgang!